20170328
Ελληνική Νομαρχία / Ανωνύμου του Έλληνος
ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ
ΗΤΟΙ
ΛΟΓΟΣ ΠΕΡΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΗ ΑΠΟΜΝΗΜΕΙΩΣΗ
ΚΕΙΜΕΝΟ - ΣΧΟΛΙΑ - ΕΙΣΑΓΩΓΗ
Γ. ΒΑΛΕΤΑΣ
ΜΕΛΕΤΗΜΑΤΑ
Ν. Α. ΒΕΗΣ - Μ. ΣΙΓΟΥΡΟΣ
ΕΚΔΟΣΗ ΤΡΙΤΗ
ΑΘΗΝΑ
ΒΙΒΛΙΟΕΚΔΟΤΙΚΗ
1957
[Εἰσαγωγὴ] [Βιβλίο πρῶτο] [Βιβλίο δεύτερο] [Βιβλίο τρίτο] [Βιβλίο τέταρτο] [Βιβλίο πέμπτο] [Διάλογος]
"... Ο Ε. Παπανούτσος γράφει σχετικά: «Είναι μια ανθρώπινη και ελληνική συνάμα φωνή. Το γεγονός ότι και σήμερα δεν μπορούμε να την καταλάβουμε και να την εκτιμήσουμε εντελώς, δεν είναι σε βάρος της, αλλά σε βάρος μας. Αν ανασταινόταν από τον τάφο, πολύ θα πικραινόταν ο Ανώνυμος εκείνος Έλλην, που θα έβλεπε ότι κάμποσες σελίδες του διατηρούν ζέουσα ακόμη την επικαιρότητά τους.» ..."
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%9D%CE%BF%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%AF%CE%B1
"...
«ΓΙΑ ΤΗΝ «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΝΟΜΑΡΧΙΑ» – ΑΝΩΝΥΜΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ»
του Νίκου Μπελογιάννη
Μεγάλο σταθμό στο ξετύλιγμα της νεοελληνικής σκέψης και λογοτεχνίας αλλά και της εθνικοαπελευθερωτικής επαναστατικής οργάνωσης αποτελεί η «Ελληνική Νομαρχία». Γράφτηκε γύρω στα 1806 και τυπώθηκε τον ίδιο χρόνο πιθανόν στη Μπολόνια της Ιταλίας. Ο συγγραφέας του, για λόγους συνωμοτικούς, θέλησε να μείνει άγνωστος και γι’ αυτό παρουσιάζεται σαν «Ανώνυμος Ελλην». (Επίσης και ο τίτλος του δόθηκε για λόγους συνωμοτικούς). Και ίσαμε σήμερα δεν αποκαλύφθηκε ποιος πραγματικά είναι. Αλλοι λένε τον Κωλέτη, άλλοι κάποιον έμπορο του εξωτερικού, το Γιαννιώτη Σπύρο Σπάχο, ο Βέης λέει το Χριστόφορο Περραιβό, άλλοι τον Κορίνθιο γιατροφιλόσοφο Γεώργιο Καλαρά και τέλος, ο Βαλέτας που το 1949 βγάζει το συμπέρασμα ότι συγγραφέας είναι ο Ηπειρώτης γιατροφιλόσοφος Ιωάννης Πασχάλης. Δονάς. Είναι όμως και πολύ πιθανό το βιβλίο – αφιερωμένο στο Ρήγα – να γράφτηκε κολλεχτιβιστικά, από ολόκληρη συντροφιά επαναστάτες και φίλους του Θεσσαλού εθνομάρτυρα που είχαν καταφύγει στο Λιβόρνο της Ιταλίας – σοβαρό επαναστατικό κέντρο της εποχής εκείνης. ..."
http://tvxs.gr/news/istoria/o-nikos-mpelogiannis-gia-tin-elliniki-nomarxia
20170322
Είλωτες, γενίτσαροι και μανδαρίνοι
1. Οι σύνθετες κοινωνίες
Οι είλωτες δεν αποτελούσαν μία τάξη της κοινωνίας των Σπαρτιατών. Αποτελούσαν μία αυτόνομη κοινωνία υποδουλεμένη από την κοινωνία των Σπαρτιατών με την δύναμη των όπλων. Το κοινωνικό δίπτυχο είλωτες-Σπαρτιάτες, κυρίαρχοι-υπόδουλοι δεν συνθέτει μία ταξική κοινωνία, αλλά μία σύνθετη κοινωνία αποτελούμενη από την κοινωνία των κυρίαρχων και την κοινωνία των υπόδουλων.
Οι είλωτες εκτός από ανθρώπινα παραγωγικά κοπάδια, κουβαλούσαν προμήθειες και πολεμοφόδια στις πολεμικές εκστρατείες, ενίοτε διέπρεπαν και σε μάχες. Οι γενίτσαροι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, παιδιά υπόδουλων, είχαν την δυνατότητα να ανέλθουν σε ανώτατα στρατιωτικά και διοικητικά αξιώματα. Οι μανδαρίνοι προερχόμενοι από τα πέρατα των αχανών δυναστειών της Κίνας επεδίωκαν την ανέλιξή τους στα ανώτερα αυτοκρατορικά κλιμάκια της κεντρικής εξουσίας. Αυτό όμως δεν αναιρεί την πραγματικότητα πως οι είλωτες ήταν μέλη υπόδουλων κοινωνιών, το ίδιο και οι γενίτσαροι και οι μανδαρίνοι, ακόμα και αν στο παρελθόν οι ίδιοι αποτελούσαν μέλη κυρίαρχων κοινωνιών που ακολούθως υποδουλώθηκαν με την βία των όπλων από νέες ισχυρότερες κοινωνίες.
Μέσα στα χιλιάδες χρόνια που άνθρωποι χρησιμοποιούν άλλους ανθρώπους ως παραγωγικά κοπάδια, έχουν δημιουργηθεί πάμπολλα σχήματα που περιπλέκουν και αποκρύπτουν την πραγματικότητα των κοινωνιών μας χωρίς όμως και να την μεταβάλλουν. Οι κοινωνίες μας παραμένουν σύνθετες και κάθε μία από αυτές τις σύνθετες κοινωνίες αποτελείται από μία κυρίαρχη κοινωνία και μία ή περισσότερες υπόδουλες.
2. Η φυσιολογικότητα μιας εγκληματικής πραγματικότητας
Η πρώτη και κύρια δουλειά κάθε κυρίαρχης κοινωνίας είναι, από την μία, να παρουσιάζει την κυριαρχία της ως το πιο φυσιολογικό, αυτονόητο και αναγκαίο πράγμα, και, από την άλλη, να αποκρύπτει ολότελα τον σύνθετο χαρακτήρα των σύγχρονων κοινωνιών. Το γεγονός πως οι κυρίαρχες και οι υπόδουλες κοινωνίες δεν προέρχονται πλέον από συγκεκριμένες φυλές επιτρέπει την ανάπτυξη της ψευδαίσθησης, ή την υπονόηση, της φυλετικής ομοιογένειας των σύγχρονων εθνών-κρατών. Όροι όπως τάξεις, ταξικότητα, ταξική αντιπαράθεση, αν και ήπιοι -μαζί και άστοχοι καθώς υπονοούν και διδάσκουν την εικόνα μιας ενιαίας κοινωνίας με εσωτερικές αντιθέσεις, αποτελούν κόκκινο πανί για τις κυρίαρχες διδασκαλίες που περιορίζουν τον λόγο τους στο "κοινό καλό", και στο "καλό της κοινωνίας". Κάθε λόγος που δεν περιορίζεται σε αυτό το πλαίσιο του "κοινού καλού" καταδικάζεται ως διχαστικός και προδοτικός.
Στην απόκρυψη του βίαιου χαρακτήρα των σύνθετων εμπόλεμων κοινωνιών μας, πέρα από την διδασκαλία περί έθνους, καθοριστική επίδραση έχει και η διδασκαλία περί δημοκρατίας. Η περί δημοκρατίας απάτη συνοψίζεται στην κραυγαλέα υπόθεση του Βατοπεδίου[1] στην οποία εμπλέκεται το σύνολο των εξουσιών του "δημοκρατικού" κράτους.
Ούτε η ψευδαίσθηση της φυλής-έθνους, ούτε η ψευδαίσθηση της δημοκρατίας μπορούν όμως να ξεπεράσουν σε αποτελεσματικότητα την διδασκαλία πως κάθε άνθρωπος ζει βάσει της αξίας του, ώστε ένας άξιος άνθρωπος ευημερεί, ενώ ένας ανάξιος δυστυχεί. Έτσι, κάθε άνθρωπος στην προσπάθεια του να ευημερήσει, καθοδηγείται να αποδείξει πως αξίζει την ευημερία που διεκδικεί, πάντα με τα κριτήρια που ορίζει το κυρίαρχο σύστημα τόσο για την αξία, όσο και για την ευημερία.
3. Έθνος, δημοκρατία, προσωπική επιτυχία
Αυτές οι διδασκαλίες, είναι τόσο πετυχημένες ώστε, παρόλο που οι ανισότητες σήμερα θα ξεπερνούσαν ακόμα και την πιο οργιώδη φαντασία του πλέον αδίστακτου σατράπη, οι πόλεμοι των κυρίαρχων διεξάγονται από τους ίδιους τους "είλωτες" χωρίς την συμμετοχή των αφεντικών τους, και οι υποταγή των "ειλώτων" επιτυγχάνεται, όταν δεν επαρκούν οι διδασκαλίες, από κρατικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς αποτελούμενους από τα ίδια τα παιδιά των υπόδουλων.
Το τρίπτυχο, έθνος, δημοκρατία και ατομική επιτυχία, φαίνεται να διαμορφώνει ένα ιδανικό υπόβαθρο για την διαιώνιση του βίαιου κόσμου που θέλουν να συντηρούν οι κυρίαρχες κοινωνίες.
Στον αντίποδα αυτών των διδασκαλιών, δεν έχει διαμορφωθεί ένας ισχυρός αντίλογος ο οποίος να διαμορφώνει ένα ανήκειν πέρα από την ψευδαίσθηση του έθνους, κανόνες ισοτιμίας και δικαιοσύνης πέρα από την υποκρισία της χρηματιστικής "δημοκρατίας", και μία αντίληψη για την ευτυχία ως συλλογικό επίτευγμα που να στέκεται στον αντίποδα της κανιβαλικής "ευμάρειας" που θρέφεται από τον ανταγωνισμό και την ατομική "επιτυχία".
Η μαρξιστική θεωρία περιγράφει με επάρκεια τους οικονομικούς όρους με τους οποίους οι κυρίαρχοι διαχειρίζονται, από την βιομηχανική επανάσταση ως σήμερα, την κυριαρχία τους πάνω στις υπόδουλες κοινωνίες, φανερώνοντας με κάθε ευκρίνεια τους μηχανισμούς και τα τεχνάσματά τους. Ταυτόχρονα όμως, η μαρξιστική θεωρία αρνείται κατηγορηματικά την συμπρωταγωνιστική επίδραση των πολιτισμικών και συμπεριφορικών φαινομένων στην διαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας, θεωρώντας πως τόσο τα πολιτισμικά όσο και τα συμπεριφορικά φαινόμενα προκύπτουν με μονόδρομο τρόπο από τους εκάστοτε υφιστάμενους οικονομικούς όρους.[2]
4. Η ιδεολογική ακινητοποίηση της προοδευτικότητας
Αυτή η θεώρηση, σύμφωνα με την οποία η αλλαγή των οικονομικών όρων θα λύσει τα κοινωνικά και ανθρώπινα προβλήματα, δεσμεύει και ακινητοποιεί τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να ενεργούν για την διαμόρφωση καινοτόμων κοινωνικών πρακτικών στο παρόν, ώστε να θέτουν τις βάσεις για την ανατροπή των κοινωνικών δεδομένων στο κοντινό ή μακρινό μέλλον.
Δυστυχώς σε κανένα επαναστατικό εγχειρίδιο δεν περιγράφονται τρόποι διαμόρφωσης στο παρόν ενός ανήκειν με όρους κοινωνικής ισοτιμίας και δικαιοσύνης και με στόχο την ευτυχία ως συλλογικό επίτευγμα. Άν όμως αυτό δεν αλλάξει δεν μπορούμε να περιμένουμε κάποια ουσιαστική μεταστροφή της πραγματικότητας η οποία να προέρχεται από συνειδητές ανθρώπινες επιλογές. Με τα σημερινά δεδομένα αν υπάρξει κάποια ανατροπή θα είναι αποτέλεσμα της κατάρρευσης του υφιστάμενου συστήματος, με άγνωστες συνέπειες και πέρα από τον έλεγχο οποιασδήποτε προοδευτικότητας. Ακόμα όμως και μία τέτοια κατάρρευση δεν μοιάζει πιθανό να καταργήσει τις κυρίαρχες κοινωνίες παρά, όπως γίνεται ξανά και ξανά, θα επιβαρύνει με περισσότερα δεινά τις υπόδουλες κοινωνίες.
5. Διεκδικήσεις, κραυγές και εκτόνωση
Οι κοινωνικοί αγώνες δεν θα έμοιαζε λογικό να περιορίζονται σε ένα μέσο και έναν τρόπο. Όσο σημαντική είναι η περιφρούρηση μιας απεργίας ή η φυσική παρουσία στον δημόσιο χώρο, ακόμα πιο σημαντική είναι η ανάπτυξη του λόγου και του προβληματισμού σε πρώτο επίπεδο μεταξύ των ανθρώπων. Η παρουσία σε δημόσιο χώρο 1.000 διαδηλωτών μπορεί σε μία περίσταση να είναι απαραίτητη, ενώ, σε μία άλλη περίσταση, η κατά πρόσωπο συνομιλία των ίδιων ανθρώπων με 3.000 ή 4.000 χιλιάδες ανθρώπους να αφήσει πολύ πιο σημαντικό αποτύπωμα στην κοινωνία.
Θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε πως, συχνά ο χαρακτήρας των κοινωνικών διεκδικήσεων αναγνωρίζει και επιβεβαιώνει την εξουσία των κυρίαρχων αντί να την αναιρεί, ενώ τις περισσότερες φορές στρέφει την μία ομάδα υπόδουλων ενάντια στην άλλη. Επιπλέον, οι κραυγές και τα συνθήματα δεν διαμορφώνουν καλόπιστο ακροατήριο, ενώ η βία, πέρα από το γεγονός πως κατά κύριο λόγο εξαντλείται στην εκτόνωση, αποτελεί το ιδανικό πεδίο όπου διαπρέπουν οι μισθοφορικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί των κυρίαρχων φορώντας τον μανδύα της κρατικής νομιμότητας.
6. Τα παραδείγματα της προοδευτικότητας
Από τον Σωκράτη που συνομιλούσε στον δρόμο με αγνώστους, τους επικούρειους, τους στωικούς και τους κυνικούς, μέχρι την λαϊκή μετεξέλιξή τους, το χριστιανικό κίνημα που κατέκλυσε την Μεσόγειο, και πολύ αργότερα, την κομμούνα του Παρισιού και τα επαναστατικά κινήματα του 19ου και του 20ου αιώνα, μπορεί κανείς να αξιοποιήσει πάμπολλα παραδείγματα προκειμένου να αντλήσει γνώση και εμπειρία.
Αξίζει να σταθούμε στο πιο υποτιμημένο από όλα, στο χριστιανικό κίνημα που κλόνισε ένα πάνοπλο κυριαρχικό σύστημα ακυρώνοντας την πολιτισμική κυριαρχία του και δημιουργώντας έναν πανίσχυρο πολιτισμό ο οποίος νικήθηκε μετά από πολλούς αιώνες μόνο με την αφομοίωσή και διαστρέβλωσή του από τους αντιπάλους του. Δεν υπάρχει λόγος να σταθούμε τόσο στο δεισιδαιμονικό του περίβλημα, προϊόν ωστόσο σε μεγάλο βαθμό των εξισωτικών-τοτεμικών παραδόσεων των υπόδουλων κοινωνιών, όσο στις μεθόδους που χρησιμοποίησε ώστε να αναδειχθεί σε πολιτισμικό κυρίαρχο της Μεσογείου.
Υπόδουλοι άνθρωποι λοιπόν, των οποίων η ζωή υπήρξε αναλώσιμη στα χέρια των κυρίαρχων και μπορούσε να απωλεσθεί όχι μόνο αν εξεγείρονταν αλλά ακόμα και χωρίς λόγο, έφτιαξαν έναν παράλληλο μυστικό κόσμο κάτω από την μύτη των αφεντικών τους. Σε αυτόν τον κόσμο δεν υπήρχαν αφεντικά, ούτε ιδιοκτησία, και όλοι μεταξύ τους ήταν ίσοι και αποκαλούνταν αδελφοί και αδελφές. Ο χριστιανισμός άρχισε να παίρνει σχήμα στην πιο ταραγμένη κοινωνικά περιοχή της Μεσογείου, στην υπό κατάρρευση εβραϊκή επαρχία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και συγκέραζε τις από αιώνων διδασκαλίες των ελληνικών σχολών με τις τοτεμικές παραδόσεις και τα εξισωτικά συστήματα των κατά τόπους υπόδουλων.
7. Η ακαταμάχητη ανθρώπινη δύναμη του σχετίζεσθαι ισότιμα
Αν και οι πρώτοι χριστιανοί, ίσως εξαιτίας της λαϊκότητάς τους, δεν άφησαν επαρκή ιστορικά στοιχεία, τα μυθολογικά στοιχεία που καταγράφηκαν από μεταγενέστερους φανερώνουν τον κοινωνικό πυρήνα των πεποιθήσεων και επιδιώξεών τους Οι χριστιανοί, το κοινωνικό κίνημα των μη-λόγιων συνεχιστών των επικούρειων, των στωικών και των κυνικών, απέρριπταν συνειδητά και επίμονα τα πολιτισμικά πρότυπα που δίδασκαν οι κυρίαρχες κοινωνίες. Διεκδίκησαν το λιγότερο και όχι το περισσότερο, το κοινό και όχι το ατομικό. Οι χριστιανοί διαμόρφωσαν κοινότητες βασισμένες στην πρότασή τους για την ποιότητα του σχετίζεσθαι και αδιαφόρησαν ολότελα για το μερίδιο που τους αναλογούσε από την ευμάρεια των αφεντικών τους.
Από την εμπειρία που μπορούμε να αποκομίσουμε από τους πρώτους χριστιανούς μπορούμε να σημειώσουμε τα εξής:
- Η εφαρμογή της ισοτιμίας στην πράξη αποτελεί θεμελιώδη και κρίσιμο όρο για την ανάπτυξη τόσο ανθρώπινων σχέσεων όσο και κοινωνικών κινημάτων.
- Η ανάπτυξη της ποιότητας των ανθρώπινων σχέσεων μπορεί να αποτελεί σημαντικότερο δέλεαρ από την απόκτηση υλικών αγαθών.
- Οι άνθρωποι μπορούν να συνασπίζονται αποτελεσματικά αποζητώντας ένα "λιγότερο" που όμως το μοιράζονται όλοι εξίσου.
- Ένας δελεαστικός τρόπος διαβίωσης που ακυρώνει τα πρότυπα των κυρίαρχων μπορεί να εξαπλώνεται και να εφαρμόζεται ακόμα και μέσα στο σύστημα των κυρίαρχων.
- Η εξεγερμένη Ιουδαία ισοπεδώθηκε από τις ρωμαϊκές λεγεώνες και εξανδραποδήθηκε, αλλά η υπόγεια -κυριολεκτικά και μεταφορικά- οργάνωση των χριστιανών εξαπλώθηκε σε όλη την Μεσόγειο σαν σπίθα στα ξερά χόρτα, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει ούτε η Ρωμαϊκή ούτε η Ιουδαϊκή, ούτε και καμμία άλλη κυρίαρχη κοινωνία.
8. Κάποια από τα "παθήματα" των έως σήμερα κινημάτων
α. Η διεκδίκηση του πρότυπου του κόσμου των κυρίαρχων.
β. Η επιδίωξη της μεγέθυνσης, η οποία αν και είναι θεμελιώδης για τον ανταγωνιστικό κόσμο των κυρίαρχων, είναι απαγορευτικά δεσμευτική και ασήκωτο φορτίο για έναν εξισωτικό πολιτισμό.
γ. Η αποδοχή ανισοτήτων.
δ. Η ανάδειξη εξουσίας.
ε. Η χρήση βίας, η οποία ακόμα και στην περίπτωση που οι περιστάσεις την καθιστούν αναγκαία, εξορισμού απέχει από τους στόχους και τα μέσα της προοδευτικότητας, όπως και εξορισμού παράγει ανισότητες και εξουσίες.
ζ. Η διαμόρφωση ιδεολογικών δογμάτων ανταγωνιζόμενων για την κυριαρχία.
9. Εμείς οι είλωτες, οι γενίτσαροι και οι μανδαρίνοι
Σήμερα, ο καθένας μας και κάθε στιγμή προδίδει την αξιοπρέπειά του ως μέλους της υπόδουλης κοινωνίας στην οποία ανήκει, φέροντας με ανόητη υπερηφάνεια τον τίτλο του είλωτα, του γενίτσαρου ή του μανδαρίνου. Μοιάζει πως μόνο μία μεγάλη συνειδητή πολιτισμική κινητοποίηση θα μπορούσε να μας επαναφέρει στην κατεύθυνση της ακεραιότητας των προσώπων και του εξισωτισμού στις κοινωνίες. Μία τέτοια πολιτισμική κινητοποίηση όμως προϋποθέτει την γενναία χρήση του λόγου και όλων των πτυχών της ανθρώπινης διάνοιας, πράγμα για το οποίο οι συνήθεις συμπεριφορικές πρακτικές κάθε άλλο παρά συνεισφέρουν, αλλά και οι νοητικές μας ικανότητες δεν είναι δεδομένο πως είναι ικανές να ανταποκριθούν.
10. Τώρα, ένα κίνημα ίσων
Στον αντίποδα αυτού του αδιέξοδου βρίσκεται η δυνατότητα διαμόρφωσης ενός κινήματος που θα τοποθετεί τους στόχους του στο παρόν αποφεύγοντας τον εγκλωβισμό σε στρατηγικούς σχεδιασμούς που υποτίθεται πως θα φέρουν πρόοδο σε μελλοντικό χρόνο.
Η ζωή, η δικαιοσύνη και η αξιοπρέπεια, η γνώση και η δημιουργικότητα, βρίσκονται εξορισμού στο επίκεντρο μιας τέτοιας σύμπραξης.
Οι πρωτογενείς ανθρώπινες σχέσεις είναι οι μόνες που μπορούν να αναπτύσσουν τα χαρακτηριστικά της αδελφότητας σε τοπικό επίπεδο, ενώ αντίστοιχα, οι σύγχρονες τεχνολογίες μπορούν να σμικρύνουν την παγκόσμια κοινωνία στο μέγεθος μιας μικρής κοινότητας.
[Το παρόν γράφτηκε ως συνέχεια του κειμένου Ιδιώτευση και διεκδίκηση.]
Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ
[1] http://news247.gr/eidiseis/gnomes/vangelis-delipetros/vatopedi-megales-mpiznes-kontes-mnhmes.4587724.html
"... Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: οι ευθύνες των πολιτικών προσώπων για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου έχουν παραγραφτεί προ πολλού. Αυτό το (σημαντικότερο) σκέλος της υπόθεσης που θα έπρεπε να διερευνηθεί μέχρι τέλους και σε βάθος, έκλεισε τον Μάιο του 2009 με το εσπευσμένο κλείσιμο της Βουλής από την κυβέρνηση Καραμανλή.
Έτσι με το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών παραπέμθηκαν σε δίκη μόνο τα μη πολιτικά πρόσωπα, ο ηγούμενος-μάνατζερ Εφραίμ, ο μοναχός-ταμίας Αρσένιος και υπηρεσιακοί παράγοντες, στελέχη του δημοσίου που ενεπλάκησαν στην υπόθεση των παράνομων ανταλλαγών Και αυτά τα 14 πρόσωπα αθωώθηκαν καθώς, πρακτικά, κρίθηκε ότι δεν είχαν δόλο.
Η Δικαιοσύνη δηλαδή, που υποτίθεται, ως γνωστόν, ότι είναι τυφλή αλλά παρά ταύτα επιδίδεται, πολύ συχνά σε ακροβατισμούς, έκρινε ότι οι ιερομόναχοι δεν ενεργούσαν σαν κοινοί απατεώνες αλλά πίστευαν ότι όντως η λίμνη Βιστωνίτιδα και οι παραλίμνιες εκτάσεις ανήκαν στη Μονή, έστω κι αν ποτέ δεν έδειξαν σε οποιονδήποτε τα πρωτότυπα των χρυσόβουλων που επικαλούνταν. ..."
Σε ένα άλλο παράδειγμα έρευνας σκανδάλου και κρατικής λειτουργίας, μία σκιώδης αντιπαράθεση:
http://news247.gr/eidiseis/koinonia/paraithsh-vomva-sth-dikaiosunh.4592103.html
[2] Η έννοια της ανάγκης για τους ανθρώπους κινείται -στο μεγαλύτερο, ίσως, μέρος της- στο πεδίο του πολιτισμού και της ηθικής. Οι ανθρώπινες ανάγκες δεν περιορίζονται στην εξασφάλιση της επιβίωσης και της αναπαραγωγής, αλλά αναπτύσσονται ή περιορίζονται με βάση επιλογές της προσωπικής και συλλογικής διάνοιας. Είναι βέβαιο ότι στις σύνθετες κοινωνίες των κυρίαρχων και των υπόδουλων, εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο πολιτισμός και οι συμπεριφορές αναπτύσσονται εξαρτώμενες και καθοδηγούμενες από τις συνθήκες που επιβάλλει η συγκεκριμένη κοινωνική οργάνωση, μέσα από τις διαφορετικές κατά τόπους και χρόνους εκφάνσεις της. Είναι εξίσου βέβαιο όμως, πως, όπως η πρώτη υποδούλωση ανθρώπων από ανθρώπους δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας πρωτογενούς ανάγκης αλλά αποτέλεσμα επιλογής που έκαναν άνθρωποι στο πεδίο του πολιτισμού και της ηθικής, το ίδιο ισχύει και για τον δικό μας κόσμο των ακραίων ανισοτήτων.
Οι είλωτες δεν αποτελούσαν μία τάξη της κοινωνίας των Σπαρτιατών. Αποτελούσαν μία αυτόνομη κοινωνία υποδουλεμένη από την κοινωνία των Σπαρτιατών με την δύναμη των όπλων. Το κοινωνικό δίπτυχο είλωτες-Σπαρτιάτες, κυρίαρχοι-υπόδουλοι δεν συνθέτει μία ταξική κοινωνία, αλλά μία σύνθετη κοινωνία αποτελούμενη από την κοινωνία των κυρίαρχων και την κοινωνία των υπόδουλων.
Οι είλωτες εκτός από ανθρώπινα παραγωγικά κοπάδια, κουβαλούσαν προμήθειες και πολεμοφόδια στις πολεμικές εκστρατείες, ενίοτε διέπρεπαν και σε μάχες. Οι γενίτσαροι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, παιδιά υπόδουλων, είχαν την δυνατότητα να ανέλθουν σε ανώτατα στρατιωτικά και διοικητικά αξιώματα. Οι μανδαρίνοι προερχόμενοι από τα πέρατα των αχανών δυναστειών της Κίνας επεδίωκαν την ανέλιξή τους στα ανώτερα αυτοκρατορικά κλιμάκια της κεντρικής εξουσίας. Αυτό όμως δεν αναιρεί την πραγματικότητα πως οι είλωτες ήταν μέλη υπόδουλων κοινωνιών, το ίδιο και οι γενίτσαροι και οι μανδαρίνοι, ακόμα και αν στο παρελθόν οι ίδιοι αποτελούσαν μέλη κυρίαρχων κοινωνιών που ακολούθως υποδουλώθηκαν με την βία των όπλων από νέες ισχυρότερες κοινωνίες.
Μέσα στα χιλιάδες χρόνια που άνθρωποι χρησιμοποιούν άλλους ανθρώπους ως παραγωγικά κοπάδια, έχουν δημιουργηθεί πάμπολλα σχήματα που περιπλέκουν και αποκρύπτουν την πραγματικότητα των κοινωνιών μας χωρίς όμως και να την μεταβάλλουν. Οι κοινωνίες μας παραμένουν σύνθετες και κάθε μία από αυτές τις σύνθετες κοινωνίες αποτελείται από μία κυρίαρχη κοινωνία και μία ή περισσότερες υπόδουλες.
2. Η φυσιολογικότητα μιας εγκληματικής πραγματικότητας
Η πρώτη και κύρια δουλειά κάθε κυρίαρχης κοινωνίας είναι, από την μία, να παρουσιάζει την κυριαρχία της ως το πιο φυσιολογικό, αυτονόητο και αναγκαίο πράγμα, και, από την άλλη, να αποκρύπτει ολότελα τον σύνθετο χαρακτήρα των σύγχρονων κοινωνιών. Το γεγονός πως οι κυρίαρχες και οι υπόδουλες κοινωνίες δεν προέρχονται πλέον από συγκεκριμένες φυλές επιτρέπει την ανάπτυξη της ψευδαίσθησης, ή την υπονόηση, της φυλετικής ομοιογένειας των σύγχρονων εθνών-κρατών. Όροι όπως τάξεις, ταξικότητα, ταξική αντιπαράθεση, αν και ήπιοι -μαζί και άστοχοι καθώς υπονοούν και διδάσκουν την εικόνα μιας ενιαίας κοινωνίας με εσωτερικές αντιθέσεις, αποτελούν κόκκινο πανί για τις κυρίαρχες διδασκαλίες που περιορίζουν τον λόγο τους στο "κοινό καλό", και στο "καλό της κοινωνίας". Κάθε λόγος που δεν περιορίζεται σε αυτό το πλαίσιο του "κοινού καλού" καταδικάζεται ως διχαστικός και προδοτικός.
Στην απόκρυψη του βίαιου χαρακτήρα των σύνθετων εμπόλεμων κοινωνιών μας, πέρα από την διδασκαλία περί έθνους, καθοριστική επίδραση έχει και η διδασκαλία περί δημοκρατίας. Η περί δημοκρατίας απάτη συνοψίζεται στην κραυγαλέα υπόθεση του Βατοπεδίου[1] στην οποία εμπλέκεται το σύνολο των εξουσιών του "δημοκρατικού" κράτους.
Ούτε η ψευδαίσθηση της φυλής-έθνους, ούτε η ψευδαίσθηση της δημοκρατίας μπορούν όμως να ξεπεράσουν σε αποτελεσματικότητα την διδασκαλία πως κάθε άνθρωπος ζει βάσει της αξίας του, ώστε ένας άξιος άνθρωπος ευημερεί, ενώ ένας ανάξιος δυστυχεί. Έτσι, κάθε άνθρωπος στην προσπάθεια του να ευημερήσει, καθοδηγείται να αποδείξει πως αξίζει την ευημερία που διεκδικεί, πάντα με τα κριτήρια που ορίζει το κυρίαρχο σύστημα τόσο για την αξία, όσο και για την ευημερία.
3. Έθνος, δημοκρατία, προσωπική επιτυχία
Αυτές οι διδασκαλίες, είναι τόσο πετυχημένες ώστε, παρόλο που οι ανισότητες σήμερα θα ξεπερνούσαν ακόμα και την πιο οργιώδη φαντασία του πλέον αδίστακτου σατράπη, οι πόλεμοι των κυρίαρχων διεξάγονται από τους ίδιους τους "είλωτες" χωρίς την συμμετοχή των αφεντικών τους, και οι υποταγή των "ειλώτων" επιτυγχάνεται, όταν δεν επαρκούν οι διδασκαλίες, από κρατικούς στρατιωτικούς σχηματισμούς αποτελούμενους από τα ίδια τα παιδιά των υπόδουλων.
Το τρίπτυχο, έθνος, δημοκρατία και ατομική επιτυχία, φαίνεται να διαμορφώνει ένα ιδανικό υπόβαθρο για την διαιώνιση του βίαιου κόσμου που θέλουν να συντηρούν οι κυρίαρχες κοινωνίες.
Στον αντίποδα αυτών των διδασκαλιών, δεν έχει διαμορφωθεί ένας ισχυρός αντίλογος ο οποίος να διαμορφώνει ένα ανήκειν πέρα από την ψευδαίσθηση του έθνους, κανόνες ισοτιμίας και δικαιοσύνης πέρα από την υποκρισία της χρηματιστικής "δημοκρατίας", και μία αντίληψη για την ευτυχία ως συλλογικό επίτευγμα που να στέκεται στον αντίποδα της κανιβαλικής "ευμάρειας" που θρέφεται από τον ανταγωνισμό και την ατομική "επιτυχία".
Η μαρξιστική θεωρία περιγράφει με επάρκεια τους οικονομικούς όρους με τους οποίους οι κυρίαρχοι διαχειρίζονται, από την βιομηχανική επανάσταση ως σήμερα, την κυριαρχία τους πάνω στις υπόδουλες κοινωνίες, φανερώνοντας με κάθε ευκρίνεια τους μηχανισμούς και τα τεχνάσματά τους. Ταυτόχρονα όμως, η μαρξιστική θεωρία αρνείται κατηγορηματικά την συμπρωταγωνιστική επίδραση των πολιτισμικών και συμπεριφορικών φαινομένων στην διαμόρφωση της κοινωνικής πραγματικότητας, θεωρώντας πως τόσο τα πολιτισμικά όσο και τα συμπεριφορικά φαινόμενα προκύπτουν με μονόδρομο τρόπο από τους εκάστοτε υφιστάμενους οικονομικούς όρους.[2]
4. Η ιδεολογική ακινητοποίηση της προοδευτικότητας
Αυτή η θεώρηση, σύμφωνα με την οποία η αλλαγή των οικονομικών όρων θα λύσει τα κοινωνικά και ανθρώπινα προβλήματα, δεσμεύει και ακινητοποιεί τους ανθρώπους που θα μπορούσαν να ενεργούν για την διαμόρφωση καινοτόμων κοινωνικών πρακτικών στο παρόν, ώστε να θέτουν τις βάσεις για την ανατροπή των κοινωνικών δεδομένων στο κοντινό ή μακρινό μέλλον.
Δυστυχώς σε κανένα επαναστατικό εγχειρίδιο δεν περιγράφονται τρόποι διαμόρφωσης στο παρόν ενός ανήκειν με όρους κοινωνικής ισοτιμίας και δικαιοσύνης και με στόχο την ευτυχία ως συλλογικό επίτευγμα. Άν όμως αυτό δεν αλλάξει δεν μπορούμε να περιμένουμε κάποια ουσιαστική μεταστροφή της πραγματικότητας η οποία να προέρχεται από συνειδητές ανθρώπινες επιλογές. Με τα σημερινά δεδομένα αν υπάρξει κάποια ανατροπή θα είναι αποτέλεσμα της κατάρρευσης του υφιστάμενου συστήματος, με άγνωστες συνέπειες και πέρα από τον έλεγχο οποιασδήποτε προοδευτικότητας. Ακόμα όμως και μία τέτοια κατάρρευση δεν μοιάζει πιθανό να καταργήσει τις κυρίαρχες κοινωνίες παρά, όπως γίνεται ξανά και ξανά, θα επιβαρύνει με περισσότερα δεινά τις υπόδουλες κοινωνίες.
5. Διεκδικήσεις, κραυγές και εκτόνωση
Οι κοινωνικοί αγώνες δεν θα έμοιαζε λογικό να περιορίζονται σε ένα μέσο και έναν τρόπο. Όσο σημαντική είναι η περιφρούρηση μιας απεργίας ή η φυσική παρουσία στον δημόσιο χώρο, ακόμα πιο σημαντική είναι η ανάπτυξη του λόγου και του προβληματισμού σε πρώτο επίπεδο μεταξύ των ανθρώπων. Η παρουσία σε δημόσιο χώρο 1.000 διαδηλωτών μπορεί σε μία περίσταση να είναι απαραίτητη, ενώ, σε μία άλλη περίσταση, η κατά πρόσωπο συνομιλία των ίδιων ανθρώπων με 3.000 ή 4.000 χιλιάδες ανθρώπους να αφήσει πολύ πιο σημαντικό αποτύπωμα στην κοινωνία.
Θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζουμε πως, συχνά ο χαρακτήρας των κοινωνικών διεκδικήσεων αναγνωρίζει και επιβεβαιώνει την εξουσία των κυρίαρχων αντί να την αναιρεί, ενώ τις περισσότερες φορές στρέφει την μία ομάδα υπόδουλων ενάντια στην άλλη. Επιπλέον, οι κραυγές και τα συνθήματα δεν διαμορφώνουν καλόπιστο ακροατήριο, ενώ η βία, πέρα από το γεγονός πως κατά κύριο λόγο εξαντλείται στην εκτόνωση, αποτελεί το ιδανικό πεδίο όπου διαπρέπουν οι μισθοφορικοί στρατιωτικοί σχηματισμοί των κυρίαρχων φορώντας τον μανδύα της κρατικής νομιμότητας.
6. Τα παραδείγματα της προοδευτικότητας
Από τον Σωκράτη που συνομιλούσε στον δρόμο με αγνώστους, τους επικούρειους, τους στωικούς και τους κυνικούς, μέχρι την λαϊκή μετεξέλιξή τους, το χριστιανικό κίνημα που κατέκλυσε την Μεσόγειο, και πολύ αργότερα, την κομμούνα του Παρισιού και τα επαναστατικά κινήματα του 19ου και του 20ου αιώνα, μπορεί κανείς να αξιοποιήσει πάμπολλα παραδείγματα προκειμένου να αντλήσει γνώση και εμπειρία.
Αξίζει να σταθούμε στο πιο υποτιμημένο από όλα, στο χριστιανικό κίνημα που κλόνισε ένα πάνοπλο κυριαρχικό σύστημα ακυρώνοντας την πολιτισμική κυριαρχία του και δημιουργώντας έναν πανίσχυρο πολιτισμό ο οποίος νικήθηκε μετά από πολλούς αιώνες μόνο με την αφομοίωσή και διαστρέβλωσή του από τους αντιπάλους του. Δεν υπάρχει λόγος να σταθούμε τόσο στο δεισιδαιμονικό του περίβλημα, προϊόν ωστόσο σε μεγάλο βαθμό των εξισωτικών-τοτεμικών παραδόσεων των υπόδουλων κοινωνιών, όσο στις μεθόδους που χρησιμοποίησε ώστε να αναδειχθεί σε πολιτισμικό κυρίαρχο της Μεσογείου.
Υπόδουλοι άνθρωποι λοιπόν, των οποίων η ζωή υπήρξε αναλώσιμη στα χέρια των κυρίαρχων και μπορούσε να απωλεσθεί όχι μόνο αν εξεγείρονταν αλλά ακόμα και χωρίς λόγο, έφτιαξαν έναν παράλληλο μυστικό κόσμο κάτω από την μύτη των αφεντικών τους. Σε αυτόν τον κόσμο δεν υπήρχαν αφεντικά, ούτε ιδιοκτησία, και όλοι μεταξύ τους ήταν ίσοι και αποκαλούνταν αδελφοί και αδελφές. Ο χριστιανισμός άρχισε να παίρνει σχήμα στην πιο ταραγμένη κοινωνικά περιοχή της Μεσογείου, στην υπό κατάρρευση εβραϊκή επαρχία της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας, και συγκέραζε τις από αιώνων διδασκαλίες των ελληνικών σχολών με τις τοτεμικές παραδόσεις και τα εξισωτικά συστήματα των κατά τόπους υπόδουλων.
7. Η ακαταμάχητη ανθρώπινη δύναμη του σχετίζεσθαι ισότιμα
Αν και οι πρώτοι χριστιανοί, ίσως εξαιτίας της λαϊκότητάς τους, δεν άφησαν επαρκή ιστορικά στοιχεία, τα μυθολογικά στοιχεία που καταγράφηκαν από μεταγενέστερους φανερώνουν τον κοινωνικό πυρήνα των πεποιθήσεων και επιδιώξεών τους Οι χριστιανοί, το κοινωνικό κίνημα των μη-λόγιων συνεχιστών των επικούρειων, των στωικών και των κυνικών, απέρριπταν συνειδητά και επίμονα τα πολιτισμικά πρότυπα που δίδασκαν οι κυρίαρχες κοινωνίες. Διεκδίκησαν το λιγότερο και όχι το περισσότερο, το κοινό και όχι το ατομικό. Οι χριστιανοί διαμόρφωσαν κοινότητες βασισμένες στην πρότασή τους για την ποιότητα του σχετίζεσθαι και αδιαφόρησαν ολότελα για το μερίδιο που τους αναλογούσε από την ευμάρεια των αφεντικών τους.
Από την εμπειρία που μπορούμε να αποκομίσουμε από τους πρώτους χριστιανούς μπορούμε να σημειώσουμε τα εξής:
- Η εφαρμογή της ισοτιμίας στην πράξη αποτελεί θεμελιώδη και κρίσιμο όρο για την ανάπτυξη τόσο ανθρώπινων σχέσεων όσο και κοινωνικών κινημάτων.
- Η ανάπτυξη της ποιότητας των ανθρώπινων σχέσεων μπορεί να αποτελεί σημαντικότερο δέλεαρ από την απόκτηση υλικών αγαθών.
- Οι άνθρωποι μπορούν να συνασπίζονται αποτελεσματικά αποζητώντας ένα "λιγότερο" που όμως το μοιράζονται όλοι εξίσου.
- Ένας δελεαστικός τρόπος διαβίωσης που ακυρώνει τα πρότυπα των κυρίαρχων μπορεί να εξαπλώνεται και να εφαρμόζεται ακόμα και μέσα στο σύστημα των κυρίαρχων.
- Η εξεγερμένη Ιουδαία ισοπεδώθηκε από τις ρωμαϊκές λεγεώνες και εξανδραποδήθηκε, αλλά η υπόγεια -κυριολεκτικά και μεταφορικά- οργάνωση των χριστιανών εξαπλώθηκε σε όλη την Μεσόγειο σαν σπίθα στα ξερά χόρτα, χωρίς να μπορεί να αντιδράσει ούτε η Ρωμαϊκή ούτε η Ιουδαϊκή, ούτε και καμμία άλλη κυρίαρχη κοινωνία.
8. Κάποια από τα "παθήματα" των έως σήμερα κινημάτων
α. Η διεκδίκηση του πρότυπου του κόσμου των κυρίαρχων.
β. Η επιδίωξη της μεγέθυνσης, η οποία αν και είναι θεμελιώδης για τον ανταγωνιστικό κόσμο των κυρίαρχων, είναι απαγορευτικά δεσμευτική και ασήκωτο φορτίο για έναν εξισωτικό πολιτισμό.
γ. Η αποδοχή ανισοτήτων.
δ. Η ανάδειξη εξουσίας.
ε. Η χρήση βίας, η οποία ακόμα και στην περίπτωση που οι περιστάσεις την καθιστούν αναγκαία, εξορισμού απέχει από τους στόχους και τα μέσα της προοδευτικότητας, όπως και εξορισμού παράγει ανισότητες και εξουσίες.
ζ. Η διαμόρφωση ιδεολογικών δογμάτων ανταγωνιζόμενων για την κυριαρχία.
9. Εμείς οι είλωτες, οι γενίτσαροι και οι μανδαρίνοι
Σήμερα, ο καθένας μας και κάθε στιγμή προδίδει την αξιοπρέπειά του ως μέλους της υπόδουλης κοινωνίας στην οποία ανήκει, φέροντας με ανόητη υπερηφάνεια τον τίτλο του είλωτα, του γενίτσαρου ή του μανδαρίνου. Μοιάζει πως μόνο μία μεγάλη συνειδητή πολιτισμική κινητοποίηση θα μπορούσε να μας επαναφέρει στην κατεύθυνση της ακεραιότητας των προσώπων και του εξισωτισμού στις κοινωνίες. Μία τέτοια πολιτισμική κινητοποίηση όμως προϋποθέτει την γενναία χρήση του λόγου και όλων των πτυχών της ανθρώπινης διάνοιας, πράγμα για το οποίο οι συνήθεις συμπεριφορικές πρακτικές κάθε άλλο παρά συνεισφέρουν, αλλά και οι νοητικές μας ικανότητες δεν είναι δεδομένο πως είναι ικανές να ανταποκριθούν.
10. Τώρα, ένα κίνημα ίσων
Στον αντίποδα αυτού του αδιέξοδου βρίσκεται η δυνατότητα διαμόρφωσης ενός κινήματος που θα τοποθετεί τους στόχους του στο παρόν αποφεύγοντας τον εγκλωβισμό σε στρατηγικούς σχεδιασμούς που υποτίθεται πως θα φέρουν πρόοδο σε μελλοντικό χρόνο.
Η ζωή, η δικαιοσύνη και η αξιοπρέπεια, η γνώση και η δημιουργικότητα, βρίσκονται εξορισμού στο επίκεντρο μιας τέτοιας σύμπραξης.
Οι πρωτογενείς ανθρώπινες σχέσεις είναι οι μόνες που μπορούν να αναπτύσσουν τα χαρακτηριστικά της αδελφότητας σε τοπικό επίπεδο, ενώ αντίστοιχα, οι σύγχρονες τεχνολογίες μπορούν να σμικρύνουν την παγκόσμια κοινωνία στο μέγεθος μιας μικρής κοινότητας.
[Το παρόν γράφτηκε ως συνέχεια του κειμένου Ιδιώτευση και διεκδίκηση.]
Σ Η Μ Ε Ι Ω Σ Ε Ι Σ
[1] http://news247.gr/eidiseis/gnomes/vangelis-delipetros/vatopedi-megales-mpiznes-kontes-mnhmes.4587724.html
"... Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή: οι ευθύνες των πολιτικών προσώπων για το σκάνδαλο του Βατοπεδίου έχουν παραγραφτεί προ πολλού. Αυτό το (σημαντικότερο) σκέλος της υπόθεσης που θα έπρεπε να διερευνηθεί μέχρι τέλους και σε βάθος, έκλεισε τον Μάιο του 2009 με το εσπευσμένο κλείσιμο της Βουλής από την κυβέρνηση Καραμανλή.
Έτσι με το βούλευμα του Συμβουλίου Εφετών παραπέμθηκαν σε δίκη μόνο τα μη πολιτικά πρόσωπα, ο ηγούμενος-μάνατζερ Εφραίμ, ο μοναχός-ταμίας Αρσένιος και υπηρεσιακοί παράγοντες, στελέχη του δημοσίου που ενεπλάκησαν στην υπόθεση των παράνομων ανταλλαγών Και αυτά τα 14 πρόσωπα αθωώθηκαν καθώς, πρακτικά, κρίθηκε ότι δεν είχαν δόλο.
Η Δικαιοσύνη δηλαδή, που υποτίθεται, ως γνωστόν, ότι είναι τυφλή αλλά παρά ταύτα επιδίδεται, πολύ συχνά σε ακροβατισμούς, έκρινε ότι οι ιερομόναχοι δεν ενεργούσαν σαν κοινοί απατεώνες αλλά πίστευαν ότι όντως η λίμνη Βιστωνίτιδα και οι παραλίμνιες εκτάσεις ανήκαν στη Μονή, έστω κι αν ποτέ δεν έδειξαν σε οποιονδήποτε τα πρωτότυπα των χρυσόβουλων που επικαλούνταν. ..."
Σε ένα άλλο παράδειγμα έρευνας σκανδάλου και κρατικής λειτουργίας, μία σκιώδης αντιπαράθεση:
http://news247.gr/eidiseis/koinonia/paraithsh-vomva-sth-dikaiosunh.4592103.html
[2] Η έννοια της ανάγκης για τους ανθρώπους κινείται -στο μεγαλύτερο, ίσως, μέρος της- στο πεδίο του πολιτισμού και της ηθικής. Οι ανθρώπινες ανάγκες δεν περιορίζονται στην εξασφάλιση της επιβίωσης και της αναπαραγωγής, αλλά αναπτύσσονται ή περιορίζονται με βάση επιλογές της προσωπικής και συλλογικής διάνοιας. Είναι βέβαιο ότι στις σύνθετες κοινωνίες των κυρίαρχων και των υπόδουλων, εδώ και χιλιάδες χρόνια, ο πολιτισμός και οι συμπεριφορές αναπτύσσονται εξαρτώμενες και καθοδηγούμενες από τις συνθήκες που επιβάλλει η συγκεκριμένη κοινωνική οργάνωση, μέσα από τις διαφορετικές κατά τόπους και χρόνους εκφάνσεις της. Είναι εξίσου βέβαιο όμως, πως, όπως η πρώτη υποδούλωση ανθρώπων από ανθρώπους δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιας πρωτογενούς ανάγκης αλλά αποτέλεσμα επιλογής που έκαναν άνθρωποι στο πεδίο του πολιτισμού και της ηθικής, το ίδιο ισχύει και για τον δικό μας κόσμο των ακραίων ανισοτήτων.
20170317
20170228
Ιδιώτευση και διεκδίκηση
[ιδιωτεύω, διεκδικώ]
Στην Αθήνα της κλασσικής αρχαιότητας, όπου πάλευε ο νεοσύστατος πολιτισμός της δουλοκτησίας με τον αρχέγονο πολιτισμό του εξισωτισμού, η αναφορά στην ιδιώτευση είχε περιεχόμενο προσβλητικό. Στις λατινικές γλώσσες διατηρείται αυτό το υβριστικό περιεχόμενο της λέξης [idiot], όχι όμως και στα ελληνικά όπου η λέξη εκφράζει πλέον το ατομικό-προσωπικό.
Η αρχαία χρήση της λέξης φανερώνει τόσο το μέγεθος της πάλης που συντελούνταν τότε μεταξύ του πατρογονικού και του νεοσύστατου πολιτισμού, όσο και το γεγονός πως αυτή η αντιπαλότητα ήταν συνειδητή και αναγόταν στο πεδίο του λόγου. Ο πολιτισμός της δουλοκτησίας εισήγαγε την, πρωτόγνωρη μέχρι εκείνη την στιγμή, προσωπική αυτονομία του δουλοκτήτη, ο οποίος πλέον για την επιβίωσή του δεν εξαρτόνταν από το ασφαλές συλλογικό περιβάλλον που προσέφερε η οικογένεια-φυλή.
Όσο όμως και αν -στην αρχαία Αθήνα- η παράδοση της συλλογικότητας και η δύναμη του δεσμού της οικογένειας-φυλής εξακολουθούσαν να διατηρούν την ισχύ τους ως βασικά στοιχεία του κοινωνικού δεσμού, τα θεμέλια για την διάρρηξη αυτού του δεσμού είχαν ήδη τεθεί. Η προσωπική αυτάρκεια του εκάστοτε δουλοκτήτη, που εξασφαλιζόταν από την παραγωγική χρήση των ανθρώπινων κοπαδιών του, διαμόρφωνε πλέον το πλαίσιο για την ανάπτυξη ενός πολιτισμού ο οποίος επιβιώνει και εξελίσσεται μέχρι σήμερα.
Μέσα σε αυτήν την μεγάλη -για την δική μας αντίληψη- διαδρομή, η έννοια του συνυπάρχειν έχει δεχτεί βαθειές τροποποιήσεις, παρασέρνοντας μαζί και έννοιες όπως συλλογικότητα, ακεραιότητα, κοινωνικός δεσμός, κ.ο.κ. Η συνεργασία που χτίζεται μέσα σε ένα περιβάλλον ισότιμων και ακέραιων ανθρώπων έχει πλέον ακυρωθεί για να αντικατασταθεί από ένα ιεραρχικό πλέγμα μεταβίβασης εντολών. Σήμερα κάθε ενέργεια που αποσκοπεί στην εξασφάλιση είτε στοιχειωδών αναγκών, είτε πολυτελών απολαύσεων, υφίσταται κατά κύριο λόγο ως μία εντολή που δίνεται από κάποιον που έχει την οικονομική δυνατότητα να την δώσει, και όχι ως μία πράξη συνεργασίας, υποστήριξης, κατανόησης, προσφοράς, ανταλλαγής.
Η αυτονομία που προσφέρει η ατομική-ιδιωτική αυτάρκεια φαντάζει στην δική μας αντίληψη ως μέγιστο αγαθό και ως αυτονόητη προτεραιότητα στις επιδιώξεις κάθε ανθρώπου. Στην πραγματικότητα αυτές οι αυτονόητες για εμάς αξίες της ιδιώτευσης επιβεβαιώνουν και επισφραγίζουν την κατάργηση του ανθρώπινου κοινωνικού δεσμού και την αντικατάστασή του από ιεραρχικούς χρηματιστικούς μηχανισμούς μεταφοράς εντολών.
Μέσα σε ένα τέτοιο κοινωνικό πλαίσιο το οποίο επί αιώνες χτίζεται έχοντας ως θεμέλιο την βία και την επιβολή, οι λέξεις συνεργασία, υποστήριξη, κατανόηση, προσφορά, ανταλλαγή, δεν έχουν απτό περιεχόμενο αλλά ακούγονται περισσότερο ως ωραία λόγια χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Αναπόφευκτα στην κοινωνία που έχει ως θεμέλιο την βία και την επιβολή, ο ανταγωνισμός είναι η μέθοδος επιβίωσης, ενώ όποιος έχει τα εφόδια να κερδίζει σε αυτόν τον ανταγωνισμό μπορεί και να αποκτά την επιδιωκόμενη από όλους ιδιωτική ευζωία. Η απόκτηση χρηματικών εφοδίων αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση τόσο για την επιβίωση όσο και για την ευζωία με βάση τα τρέχοντα πολιτισμικά πρότυπα. Το αρχέγονο πολύπτυχο συνεργασίας, υποστήριξης, κατανόησης, προσφοράς, ανταλλαγής, έχει απωλεσθεί και αντικατασταθεί από την διεκδίκηση, είτε ατομικά, είτε μέσω συντεχνιακών συμμαχιών. Η διεκδίκηση, έτσι, υπάρχει εξίσου, ως ένας μηχανισμός επιβολής δίκαιων ή άδικων απαιτήσεων, ισχυρών ή αδύναμων σχημάτων, με στόχο την ιδιωτική απόκτηση χρηματικών εφοδίων. Μπορούμε έτσι να διακρίνουμε πως, η διεκδίκηση χρηματικών εφοδίων για την απόκτηση της ιδιωτικής ευζωίας με βάση τα τρέχοντα πολιτισμικά πρότυπα, αποτελεί τον πυρήνα λειτουργίας του υφιστάμενου κοινωνικού συστήματος.
Η διεκδίκηση, ακόμα και όταν δεν προέρχεται από τους ισχυρούς ως επιβολή στους αδύναμους, αλλά από τους αδύναμους που διεκδικούν μερίδιο από την ευμάρεια των ισχυρών, περισσότερο εδραιώνει το υφιστάμενο σύστημα κοινωνικής αδικίας παρά το κλονίζει.
- Έμμεσα ή άμεσα, τα διεκδικητικά κινήματα των αδύναμων δηλώνουν πως αποδέχονται τα πολιτισμικά πρότυπα των ισχυρών και τον χρηματιστικό μηχανισμό μεταβίβασης εντολών ο οποίος καθορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις.
- Oι αδύναμοι μέσα από την διεκδίκηση αναγνωρίζουν και αποδέχονται την ύπαρξη μιας ανώτερης αρχής, μιας εξουσίας που είναι αρμόδια -ενίοτε υποχρεωμένη- να ακούει τις απαιτήσεις τους και, ανάλογα με την πίεση που της ασκείται να μεριμνεί. Μοιάζει στην αντίληψη των περισσότερων, αυτή η ανώτερη αρχή, να μην διαφέρει από μία πατρική φιγούρα που είτε ταλαντεύεται μεταξύ στοργικότητας και σκληρότητας, είτε μεταξύ δικαιοσύνης και αδικίας, προσφέρει πάντα την ασφάλεια της πατρότητας.
- Οι διεκδικήσεις που προέρχονται από συντεχνιακές συμμαχίες, από την μία κινητοποιούνται από ποσοτικά και όχι ποιοτικά πρότυπα ενώ, από την άλλη, δεν λαμβάνουν υπόψη την θέση όσων βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση, νομιμοποιώντας έτσι -στο ηθικό πεδίο- το υφιστάμενο ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Τα κινήματα διεκδίκησης όχι μόνο αφήνουν ανέπαφο τον πολιτισμικό πυρήνα του υφιστάμενου συστήματος αλλά πολύ περισσότερο τον αναπαράγουν, όσο οι στοχεύσεις τους περιορίζονται στα ποσοτικά πρότυπα που θέτει ο υφιστάμενος ανταγωνιστικός πολιτισμός ενεργώντας με κριτήριο την ισχύ και την επιβολή, και, όσο δεν εργάζονται για την εδραίωση κοινωνικών δεσμών που αναπτύσσουν την συνεργασία, την υποστήριξη, την κατανόηση, την προσφορά, και την ανταλλαγή.
Στην Αθήνα της κλασσικής αρχαιότητας, όπου πάλευε ο νεοσύστατος πολιτισμός της δουλοκτησίας με τον αρχέγονο πολιτισμό του εξισωτισμού, η αναφορά στην ιδιώτευση είχε περιεχόμενο προσβλητικό. Στις λατινικές γλώσσες διατηρείται αυτό το υβριστικό περιεχόμενο της λέξης [idiot], όχι όμως και στα ελληνικά όπου η λέξη εκφράζει πλέον το ατομικό-προσωπικό.
Η αρχαία χρήση της λέξης φανερώνει τόσο το μέγεθος της πάλης που συντελούνταν τότε μεταξύ του πατρογονικού και του νεοσύστατου πολιτισμού, όσο και το γεγονός πως αυτή η αντιπαλότητα ήταν συνειδητή και αναγόταν στο πεδίο του λόγου. Ο πολιτισμός της δουλοκτησίας εισήγαγε την, πρωτόγνωρη μέχρι εκείνη την στιγμή, προσωπική αυτονομία του δουλοκτήτη, ο οποίος πλέον για την επιβίωσή του δεν εξαρτόνταν από το ασφαλές συλλογικό περιβάλλον που προσέφερε η οικογένεια-φυλή.
Όσο όμως και αν -στην αρχαία Αθήνα- η παράδοση της συλλογικότητας και η δύναμη του δεσμού της οικογένειας-φυλής εξακολουθούσαν να διατηρούν την ισχύ τους ως βασικά στοιχεία του κοινωνικού δεσμού, τα θεμέλια για την διάρρηξη αυτού του δεσμού είχαν ήδη τεθεί. Η προσωπική αυτάρκεια του εκάστοτε δουλοκτήτη, που εξασφαλιζόταν από την παραγωγική χρήση των ανθρώπινων κοπαδιών του, διαμόρφωνε πλέον το πλαίσιο για την ανάπτυξη ενός πολιτισμού ο οποίος επιβιώνει και εξελίσσεται μέχρι σήμερα.
Μέσα σε αυτήν την μεγάλη -για την δική μας αντίληψη- διαδρομή, η έννοια του συνυπάρχειν έχει δεχτεί βαθειές τροποποιήσεις, παρασέρνοντας μαζί και έννοιες όπως συλλογικότητα, ακεραιότητα, κοινωνικός δεσμός, κ.ο.κ. Η συνεργασία που χτίζεται μέσα σε ένα περιβάλλον ισότιμων και ακέραιων ανθρώπων έχει πλέον ακυρωθεί για να αντικατασταθεί από ένα ιεραρχικό πλέγμα μεταβίβασης εντολών. Σήμερα κάθε ενέργεια που αποσκοπεί στην εξασφάλιση είτε στοιχειωδών αναγκών, είτε πολυτελών απολαύσεων, υφίσταται κατά κύριο λόγο ως μία εντολή που δίνεται από κάποιον που έχει την οικονομική δυνατότητα να την δώσει, και όχι ως μία πράξη συνεργασίας, υποστήριξης, κατανόησης, προσφοράς, ανταλλαγής.
Η αυτονομία που προσφέρει η ατομική-ιδιωτική αυτάρκεια φαντάζει στην δική μας αντίληψη ως μέγιστο αγαθό και ως αυτονόητη προτεραιότητα στις επιδιώξεις κάθε ανθρώπου. Στην πραγματικότητα αυτές οι αυτονόητες για εμάς αξίες της ιδιώτευσης επιβεβαιώνουν και επισφραγίζουν την κατάργηση του ανθρώπινου κοινωνικού δεσμού και την αντικατάστασή του από ιεραρχικούς χρηματιστικούς μηχανισμούς μεταφοράς εντολών.
Μέσα σε ένα τέτοιο κοινωνικό πλαίσιο το οποίο επί αιώνες χτίζεται έχοντας ως θεμέλιο την βία και την επιβολή, οι λέξεις συνεργασία, υποστήριξη, κατανόηση, προσφορά, ανταλλαγή, δεν έχουν απτό περιεχόμενο αλλά ακούγονται περισσότερο ως ωραία λόγια χωρίς ιδιαίτερο νόημα. Αναπόφευκτα στην κοινωνία που έχει ως θεμέλιο την βία και την επιβολή, ο ανταγωνισμός είναι η μέθοδος επιβίωσης, ενώ όποιος έχει τα εφόδια να κερδίζει σε αυτόν τον ανταγωνισμό μπορεί και να αποκτά την επιδιωκόμενη από όλους ιδιωτική ευζωία. Η απόκτηση χρηματικών εφοδίων αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση τόσο για την επιβίωση όσο και για την ευζωία με βάση τα τρέχοντα πολιτισμικά πρότυπα. Το αρχέγονο πολύπτυχο συνεργασίας, υποστήριξης, κατανόησης, προσφοράς, ανταλλαγής, έχει απωλεσθεί και αντικατασταθεί από την διεκδίκηση, είτε ατομικά, είτε μέσω συντεχνιακών συμμαχιών. Η διεκδίκηση, έτσι, υπάρχει εξίσου, ως ένας μηχανισμός επιβολής δίκαιων ή άδικων απαιτήσεων, ισχυρών ή αδύναμων σχημάτων, με στόχο την ιδιωτική απόκτηση χρηματικών εφοδίων. Μπορούμε έτσι να διακρίνουμε πως, η διεκδίκηση χρηματικών εφοδίων για την απόκτηση της ιδιωτικής ευζωίας με βάση τα τρέχοντα πολιτισμικά πρότυπα, αποτελεί τον πυρήνα λειτουργίας του υφιστάμενου κοινωνικού συστήματος.
Η διεκδίκηση, ακόμα και όταν δεν προέρχεται από τους ισχυρούς ως επιβολή στους αδύναμους, αλλά από τους αδύναμους που διεκδικούν μερίδιο από την ευμάρεια των ισχυρών, περισσότερο εδραιώνει το υφιστάμενο σύστημα κοινωνικής αδικίας παρά το κλονίζει.
- Έμμεσα ή άμεσα, τα διεκδικητικά κινήματα των αδύναμων δηλώνουν πως αποδέχονται τα πολιτισμικά πρότυπα των ισχυρών και τον χρηματιστικό μηχανισμό μεταβίβασης εντολών ο οποίος καθορίζει τις ανθρώπινες σχέσεις.
- Oι αδύναμοι μέσα από την διεκδίκηση αναγνωρίζουν και αποδέχονται την ύπαρξη μιας ανώτερης αρχής, μιας εξουσίας που είναι αρμόδια -ενίοτε υποχρεωμένη- να ακούει τις απαιτήσεις τους και, ανάλογα με την πίεση που της ασκείται να μεριμνεί. Μοιάζει στην αντίληψη των περισσότερων, αυτή η ανώτερη αρχή, να μην διαφέρει από μία πατρική φιγούρα που είτε ταλαντεύεται μεταξύ στοργικότητας και σκληρότητας, είτε μεταξύ δικαιοσύνης και αδικίας, προσφέρει πάντα την ασφάλεια της πατρότητας.
- Οι διεκδικήσεις που προέρχονται από συντεχνιακές συμμαχίες, από την μία κινητοποιούνται από ποσοτικά και όχι ποιοτικά πρότυπα ενώ, από την άλλη, δεν λαμβάνουν υπόψη την θέση όσων βρίσκονται σε μειονεκτικότερη θέση, νομιμοποιώντας έτσι -στο ηθικό πεδίο- το υφιστάμενο ανταγωνιστικό περιβάλλον.
Τα κινήματα διεκδίκησης όχι μόνο αφήνουν ανέπαφο τον πολιτισμικό πυρήνα του υφιστάμενου συστήματος αλλά πολύ περισσότερο τον αναπαράγουν, όσο οι στοχεύσεις τους περιορίζονται στα ποσοτικά πρότυπα που θέτει ο υφιστάμενος ανταγωνιστικός πολιτισμός ενεργώντας με κριτήριο την ισχύ και την επιβολή, και, όσο δεν εργάζονται για την εδραίωση κοινωνικών δεσμών που αναπτύσσουν την συνεργασία, την υποστήριξη, την κατανόηση, την προσφορά, και την ανταλλαγή.
20170223
Ερωτηματολόγια
1. Ένας δικαστής αμοίβεται περισσότερο από έναν εργάτη επειδή:
4. Ποιός θα έπρεπε να παίρνει υψηλότερο μισθό;
α. Πρέπει να έχει ικανοποιητικές απολαβές για να μην αποζητά παράνομα έσοδα.
β. Έτσι αποκτά κοινωνικό κύρος, απαραίτητο για την εργασία του.
γ. Ανήκει σε μία ισχυρή συντεχνία που έχει τα μέσα να πετυχαίνει τους σκοπούς της.
δ. Προκειμένου να αισθάνεται πιο κοντά στην πολιτική και οικονομική εξουσία για να την εξυπηρετεί, παρά στον απλό λαό, πρέπει να έχει ένα μερίδιο από τις δικές τους απολαβές.
ε. [άλλο] ___
2. Σήμερα ένα διοικητικό στέλεχος Δημόσιας Επιχείρησης μπορεί να αμοίβεται ακόμα και χωρίς ανώτατο όριο. Δεν είναι ασυνήθιστο ένα τέτοιο στέλεχος να αμοίβεται ακόμα και με ποσά 50 φορές μεγαλύτερα από τον βασικό μισθό. Αυτό είναι επιβεβλημένο καθώς:
α. Πρέπει να έχει ικανοποιητικές απολαβές για να μην αποζητά παράνομα έσοδα.
β. Έτσι αποκτά κοινωνικό κύρος, απαραίτητο για την εργασία του.
γ. Ανήκει σε μία ισχυρή συντεχνία που έχει τα μέσα να πετυχαίνει τους σκοπούς της.
δ. Προκειμένου να αισθάνεται πιο κοντά στην πολιτική και οικονομική εξουσία για να την εξυπηρετεί, παρά στον απλό λαό, πρέπει να έχει ένα μερίδιο από τις δικές τους απολαβές.
ε. [άλλο] ___
3. Αν κρίνουμε πως πρέπει να υπάρχει μια δεσμευτική συνάρτηση μεταξύ κατώτατου με ανώτατου μισθού αυτή θα έπρεπε να είναι:
α. 1 προς 1,5 [για παράδειγμα, κατώτατος 1.000, ανώτατος 1.500]
β. 1 προς 2 [για παράδειγμα, κατώτατος 1.000, ανώτατος 2.000]
γ. 1 προς 5 [για παράδειγμα, κατώτατος 1.000, ανώτατος 5.000]
δ. 1 προς 10 [για παράδειγμα, κατώτατος 1.000, ανώτατος 10.000]
ε. [άλλο] ___
4. Ποιός θα έπρεπε να παίρνει υψηλότερο μισθό;
α. Αυτός που έχει τα μέσα να εκβιάζει αποτελεσματικότερα.
β. Αυτός που κάνει χειρωνακτική εργασία.
γ. Αυτός που κάνει διανοητική εργασία.
δ. Ο γηραιότερος.
ε. [άλλο] ___
5. Για να έχει ένας κρατικός οργανισμός δημόσιο χαρακτήρα πρέπει:
α. Να αποφασίζει η διοίκηση για την πορεία του.
β. Να αποφασίζουν οι εργαζόμενοι για την πορεία του.
γ. Να αποφασίζουν οι ενδιαφερόμενοι πολίτες για την πορεία του.
δ. Να υπάρχει πλήρης διαφάνεια προς την κοινωνία των οικονομικών του οργανισμού και των αποφάσεων που αφορούν την πορεία του από όποιον και αν λαμβάνονται.
ε. [άλλο] ___
6. Αν βρισκόμασταν με δέκα φίλους μας και μπορούσαμε να ρυθμίσουμε τους μισθούς μας οι ίδιοι:
α. Θα κρατούσαμε για τον εαυτό μας τον μεγαλύτερο.
β. Θα δίναμε τον μεγαλύτερο σε αυτόν που θα τον απαιτούσε πιεστικά.
γ. Θα δίναμε τον μεγαλύτερο σε όποιον είχε κάποια σοβαρή ανάγκη.
δ. Θα ισομοιράζαμε το ποσό σε όλους.
ε. [άλλο] ___
α. Θα κρατούσαμε για τον εαυτό μας τον μεγαλύτερο.
β. Θα δίναμε τον μεγαλύτερο σε αυτόν που θα τον απαιτούσε πιεστικά.
γ. Θα δίναμε τον μεγαλύτερο σε όποιον είχε κάποια σοβαρή ανάγκη.
δ. Θα ισομοιράζαμε το ποσό σε όλους.
ε. [άλλο] ___
7. Αν βρισκόμασταν με δέκα φίλους και μπορούσαμε να ρυθμίσουμε τους μισθούς μας οι ίδιοι, θα το κάναμε αυτό:
α. Ανάλογα με την δύναμη που έχει ο καθένας να επιβάλλεται στους άλλους.
β. Ανάλογα με την αξία που αποδίδει ο καθένας στον εαυτό του και στην εργασία του.
γ. Ανάλογα με της ανάγκες που αποδίδει ο καθένας στον εαυτό του.
δ. Τηρώντας τον κανόνα της ισοτιμίας.
ε. [άλλο] ___
8. Η εργασία που πρέπει να αμοίβεται περισσότερο είναι:
α. Του οικοδόμου.
β. Του γιατρού.
γ. Του πολιτικού.
δ. Του βιομηχανικού εργάτη.
ε. [άλλο] ___
9.
Θέλω να συντάξω δικό μου ερωτηματολόγιο
Θέλω να συμμετέχω στην διενέργεια έρευνας με τέτοιου είδους ερωτηματολόγιο
Τα στοιχεία επικοινωνίας μου είναι:
______________________________________________________________________________
α. Ανάλογα με την δύναμη που έχει ο καθένας να επιβάλλεται στους άλλους.
β. Ανάλογα με την αξία που αποδίδει ο καθένας στον εαυτό του και στην εργασία του.
γ. Ανάλογα με της ανάγκες που αποδίδει ο καθένας στον εαυτό του.
δ. Τηρώντας τον κανόνα της ισοτιμίας.
ε. [άλλο] ___
8. Η εργασία που πρέπει να αμοίβεται περισσότερο είναι:
α. Του οικοδόμου.
β. Του γιατρού.
γ. Του πολιτικού.
δ. Του βιομηχανικού εργάτη.
ε. [άλλο] ___
9.
Θέλω να συντάξω δικό μου ερωτηματολόγιο
Θέλω να συμμετέχω στην διενέργεια έρευνας με τέτοιου είδους ερωτηματολόγιο
Τα στοιχεία επικοινωνίας μου είναι:
______________________________________________________________________________
20170221
20170220
20170219
Progressiveness
Σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται
In a constantly changing world
Καθώς οι άνθρωποι μαζί με τον κόσμο που διαμορφώνουμε, για όσο θα υπάρχουμε θα βρισκόμαστε σε διαρκή κίνηση και εξέλιξη, οι όροι της μεταξύ μας συνύπαρξης θα αποτελούν αντικείμενο συνεχούς αντιπαράθεσης. Τα χαρακτηριστικά αυτής της αντιπαράθεσης μεταβάλλονται αναλόγως του πολιτισμικού και τεχνολογικού επιπέδου στο οποίο κάθε φορά βρίσκεται μια κοινωνία ή ένα σύνολο κοινωνιών.
Αφού δε, ποτέ δεν πρόκειται να υπάρξουν στατικοί άνθρωποι και στατικές κοινωνίες, αντίστοιχα ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξουν ιδανικοί άνθρωποι και ιδανικές κοινωνίες που θα καταφέρουν να διευθετήσουν οριστικά όλες τις ανθρώπινες και κοινωνικές αντιφάσεις.
Αποδεχόμενοι αυτήν την δυσάρεστη διαπίστωση, πώς θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε και να ορίσουμε το περιεχόμενο των επιδιώξεων της προοδευτικότητας;
Καθώς η ίδια η αντιπαράθεση μεταξύ των ανθρώπων δεν θα μπορούσε ποτέ να εξαλειφθεί, η προοδευτικότητα έχει κατά κάποιο τρόπο την ευθύνη, εκτός από το να αναζητά και να αναδεικνύει το εύρος των αιτιών που προκαλούν τις αντιπαραθέσεις αποσκοπώντας στην ελαχιστοποίησή τους, επιπλέον, να αναζητά τρόπους που θα επιφέρουν την τροποποίηση και εξέλιξη των ποιοτικών χαρακτηριστικών αυτών των αντιπαραθέσεων.
Άνθρωποι και μυρμήγκια
Αν αξιολογήσουμε την ανθρωπότητα σε μία εξελικτική κλίμακα με βάση τα χαρακτηριστικά των αντιπαραθέσεων στο εσωτερικό της, θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι ταυτόχρονα συμβαίνουν αντιπαραθέσεις που μπορούν να τοποθετηθούν σε ένα ιδιαίτερα εξελιγμένο στάδιο με επίκεντρο τον λόγο, μαζί με άλλες που έχουν ως επίκεντρο την επιθετικότητα, την βία και τον φόνο, και οι οποίες μπορούν να τοποθετηθούν στο στάδιο που βρίσκονται εξελικτικά κατώτερα όντα, όπως για παράδειγμα τα μυρμήγκια. Με λίγα λόγια το ανθρώπινο είδος, το οποίο ως μέλη του μας εντυπωσιάζει αυτάρεσκα με τα επιτεύγματά του, συχνά εμπλέκεται σε αντιπαραθέσεις που φέρουν πανομοιότυπα χαρακτηριστικά με αυτά των αντιπαραθέσεων "κατώτερων" εξελικτικά όντων. Και πιο απλά ακόμα, συχνά μέσα από τους τρόπους που αντιπαρατεθόμαστε φανερώνουμε ένα επίπεδο νόησης που δεν διαφέρει από αυτό των μυρμηγκιών, πέρα από το γεγονός ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα μπορεί να ξεπεράσει κατά πολύ αυτή των μυρμηγκιών ή και οποιουδήποτε άλλου ζώου.[1]
Διαμορφώνουμε έτσι μια παράδοξη συνθήκη η οποία περιλαμβάνει ταυτόχρονα ακραία αντιφατικά χαρακτηριστικά:
Από την μία χρησιμοποιείται από τους ανθρώπους ο λόγος και η επικοινωνία σε πολύ υψηλά επίπεδα, αποδεικνύοντας την πρόοδο της ανθρωπότητας όσο αφορά τις διανοητικές της ικανότητες.
Από την άλλη, σε πολλές περιπτώσεις αντιπαραθέσεων, χρησιμοποιείται η ισχύς ως αναπόφευκτο κριτήριο. Με την αποδοχή της ισχύος ως κριτηρίου, αυτόματα η νόηση των ανθρώπων υποβιβάζεται στο επίπεδο της νόησης του μυρμηγκιού καθώς η ανθρώπινη ευφυία υποβιβάζεται σε ένα εργαλείο ανταγωνισμού και ένα φονικό χάρισμα αντίστοιχο με τα δυνατά δόντια του λιονταριού ή τους χαυλιόδοντες του ελέφαντα.
Οι δυνατότητες της συνείδησης ως εργαλείο ποιοτικής διαφοροποίησης και εξέλιξης
Προκύπτει εδώ το συμπέρασμα πως είναι ανώφελο να αξιολογούμε την πορεία μας ως ανθρωπότητα με βάση τα ποσοτικά χαρακτηριστικά που αναπτύσσουμε. Δηλαδή, μπορεί μέσα σε λίγες χιλιάδες χρόνια να φτιάξαμε σπαθιά και βαλίστρες και μέσα σε λίγες δεκαετίες να φτιάξαμε διηπειρωτικούς πυραύλους, ωστόσο η ταχύτητα ανάπτυξης αυτών των εργαλείων δεν τα διαφοροποιεί ποιοτικά από τους χαυλιόδοντες του ελέφαντα οι οποίοι αναπτύσσονταν επί εκατομμύρια χρόνια, κυρίως όμως, το σημαντικότερο, η επίδειξη και κατοχή φονικής ισχύος όχι μόνο δεν μας διαφοροποιεί αλλά ίσα-ίσα μας εξισώνει με κατώτερους και κατώτατους ζωικούς οργανισμούς καθώς δεν περιέχει καμμιά ποιοτική διαφοροποίηση.
Η ποιοτική διαφοροποίηση των ανθρώπων από τα άλλα όντα βρίσκεται στο γεγονός πως συνειδητά, μέσα από την νοητική διεργασία του λόγου και της επικοινωνίας, μπορούμε να διαμορφώνουμε κανόνες προκειμένου να ελαχιστοποιούμε τις αντιπαραθέσεις και μαζί τους καταστροφικούς κινδύνους που επιφέρουν. Αυτή η προσπάθεια αποτελεί την αφετηρία και το θεμέλιο του ανθρώπινου πολιτισμού, θα μπορούσαμε δε να πούμε πως το ενδιαφέρον των ανθρώπων για την ελαχιστοποίηση των αντιπαραθέσεων συνιστά πλέον ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είδους, όπως σε κάποιο άλλο είναι η γούνα ή η νυχτερινή όραση. Αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, μοιάζει να εξελίσσεται συνεχώς φανερώνοντας την δυναμική του ακόμα και σε όλη περίοδο των πολύ πρόσφατων χιλιετιών κατά τις οποίες η υποδούλωση ειρηνικών και συνεργατικών ανθρώπων και κοινοτήτων, διαμόρφωσε κοινωνικές σχέσεις που βασίζονται στο δίπτυχο της ισχύος και της μεγέθυνσης μέσα από την αντιπαράθεση και την επιβολή.
Η ισοτιμία και η συνεργασία
Η επιδίωξη ισοτιμίας και η ανάπτυξη της συνεργασίας υπήρξαν και συνεχίζουν να είναι ο βασικός όρος για την ελαχιστοποίηση των αντιπαραθέσεων. Αποτέλεσαν και αποτελούν την κύρια επιδίωξη όσων σε όλη την πορεία της ανθρωπότητας οραματίστηκαν έναν ειρηνικό κόσμο όπου οι άνθρωποι θα ζουν με αξιοπρέπεια.
Η επικοινωνία και ο λόγος
Η επικοινωνία αναπτύχθηκε μέσα από την προσπάθεια για την επίτευξη της συνεργασίας και της ισοτιμίας, από το ξεκίνημα δε αυτής της προσπάθειας αποτελεί τον κύριο φορέα αυτής της προσπάθειας. Η ανάπτυξη της επικοινωνίας εξελίχθηκε μαζί με την ανάπτυξη της συνεργασίας και των κανόνων συνύπαρξης διατηρώντας με την εξέλιξη των ανθρώπων και των κοινωνιών μια σχέση αλληλεπίδρασης. Ειδικά όσο αφορά την λεκτική επικοινωνία, η διαμόρφωση του ορθού λόγου, των επιστημών και της φιλοσοφίας φανέρωσε την μοναδική ικανότητα των ανθρώπων να απελευθερώνονται από το νοητικό σκοτάδι της ζωικής κατάστασης, να αναζητούν την θέση τους στον κόσμο, και να ορίζουν οι ίδιοι το περιεχόμενο της ύπαρξης και της συνύπαρξής τους.
Προοδευτικότητα
Η ισοτιμία, η συνεργασία[2], η επικοινωνία και ο ορθός λόγος διαμορφώνουν ένα αδιαίρετο ενιαίο σύνολο επιδιώξεων το οποίο περιγράφει το περιεχόμενο της προοδευτικότητας. Αν δεχτούμε ότι το κεντρικό πρόταγμα για την προοδευτικότητα είναι ένας ειρηνικός κόσμος όπου οι άνθρωποι θα ζουν με αξιοπρέπεια, μια άλλη περιγραφή θα μπορούσε να είναι "ο κόσμος όπου οι άνθρωποι μέσα από την επικοινωνία και τον ορθό λόγο θα αναπτύσσουν την ικανότητα να συνεργάζονται σε βάση ισοτιμίας και αλληλοσεβασμού".
Σκοπός και μέσον ταυτόχρονα
Σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται κάθε ιδανικός στόχος αναπόφευκτα απομακρύνεται ολοένα ακόμα και όταν νομίζουμε πως τον προσεγγίζουμε.
Ευτυχώς χωρίς αμφιβολία, είναι αδύνατον τόσο να κατανοήσουμε το πλήρες εύρος των παραγόντων που επιδρούν στις επιλογές των ανθρώπων και των κοινωνιών, όσο και να κατευθύνουμε αυτές τις επιλογές με βεβαιότητα.
Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο δυνατοτήτων γίνεται φανερό πως, τελικός σκοπός για την προοδευτικότητα είναι η ίδια η διαδικασία για την επίτευξή του. Δηλαδή σκοπός και μέσον ταυτίζονται, ορίζοντας μια ενεργητική διαδικασία που συμβαίνει στο παρόν και η οποία, με τις επιλογές και τις ενέργειες των προοδευτικών ανθρώπων, αποσκοπεί στην διατύπωση και την επίδραση της προοδευτικότητας στο παρόν και το μέλλον.
Σημειώσεις
[1] Καθώς η διαδικασία που ονομάζουμε εξέλιξη δεν συντελείται με έναν γραμμικό και στοχευμένο τρόπο αλλά τις περισσότερες φορές ακολουθεί με τυχαίο τρόπο δυνατότητες που επίσης διαμόρφωσε η τυχαιότητα, έτσι και η εξέλιξη του ανθρώπινου εγκεφάλου αποτελείται από διαμερίσματα τα οποία δημιουργήθηκαν σε, μεταξύ τους, απίθανα απομακρυσμένες χρονικές στιγμές της εξέλιξης, προκειμένου να εξυπηρετούν απίθανα διαφορετικές ανάγκες. Η επικοινωνία μεταξύ αυτών των εγκεφαλικών διαμερισμάτων μπορεί να είναι από ανύπαρκτη μέχρι ιδιαίτερα προβληματική, πράγμα που αντικατοπτρίζεται στις ενίοτε αντιφατικές και ασταθείς συμπεριφορές του καθενός μας και συνολικά στην εικόνα του κόσμου που φτιάχνουμε.
[2] Η συνεργασία μεταξύ ισότιμων και ελεύθερων ανθρώπων αν και ίσως έχει τα ίδια κίνητρα με την συνεργασία μεταξύ των μελών ενός οργανισμού μυρμηγκοφωλιάς ή μεταξύ των κυττάρων του ανθρώπινου σώματος παρουσιάζει μια καθοριστική διαφοροποίηση. Η συνεργασία μεταξύ ισότιμων και ελεύθερων ανθρώπων αν και ασφαλώς έχει την αφετηρία της στην ικανοποίηση των αναγκών τους διαμορφώνεται ωστόσο με όρους οι οποίοι αποτελούν επιλογές της ατομικής και συλλογικής συνείδησής τους.
In a constantly changing world
Καθώς οι άνθρωποι μαζί με τον κόσμο που διαμορφώνουμε, για όσο θα υπάρχουμε θα βρισκόμαστε σε διαρκή κίνηση και εξέλιξη, οι όροι της μεταξύ μας συνύπαρξης θα αποτελούν αντικείμενο συνεχούς αντιπαράθεσης. Τα χαρακτηριστικά αυτής της αντιπαράθεσης μεταβάλλονται αναλόγως του πολιτισμικού και τεχνολογικού επιπέδου στο οποίο κάθε φορά βρίσκεται μια κοινωνία ή ένα σύνολο κοινωνιών.
Αφού δε, ποτέ δεν πρόκειται να υπάρξουν στατικοί άνθρωποι και στατικές κοινωνίες, αντίστοιχα ούτε πρόκειται ποτέ να υπάρξουν ιδανικοί άνθρωποι και ιδανικές κοινωνίες που θα καταφέρουν να διευθετήσουν οριστικά όλες τις ανθρώπινες και κοινωνικές αντιφάσεις.
Αποδεχόμενοι αυτήν την δυσάρεστη διαπίστωση, πώς θα μπορούσαμε να προσεγγίσουμε και να ορίσουμε το περιεχόμενο των επιδιώξεων της προοδευτικότητας;
Καθώς η ίδια η αντιπαράθεση μεταξύ των ανθρώπων δεν θα μπορούσε ποτέ να εξαλειφθεί, η προοδευτικότητα έχει κατά κάποιο τρόπο την ευθύνη, εκτός από το να αναζητά και να αναδεικνύει το εύρος των αιτιών που προκαλούν τις αντιπαραθέσεις αποσκοπώντας στην ελαχιστοποίησή τους, επιπλέον, να αναζητά τρόπους που θα επιφέρουν την τροποποίηση και εξέλιξη των ποιοτικών χαρακτηριστικών αυτών των αντιπαραθέσεων.
Άνθρωποι και μυρμήγκια
Αν αξιολογήσουμε την ανθρωπότητα σε μία εξελικτική κλίμακα με βάση τα χαρακτηριστικά των αντιπαραθέσεων στο εσωτερικό της, θα διαπιστώσουμε με έκπληξη ότι ταυτόχρονα συμβαίνουν αντιπαραθέσεις που μπορούν να τοποθετηθούν σε ένα ιδιαίτερα εξελιγμένο στάδιο με επίκεντρο τον λόγο, μαζί με άλλες που έχουν ως επίκεντρο την επιθετικότητα, την βία και τον φόνο, και οι οποίες μπορούν να τοποθετηθούν στο στάδιο που βρίσκονται εξελικτικά κατώτερα όντα, όπως για παράδειγμα τα μυρμήγκια. Με λίγα λόγια το ανθρώπινο είδος, το οποίο ως μέλη του μας εντυπωσιάζει αυτάρεσκα με τα επιτεύγματά του, συχνά εμπλέκεται σε αντιπαραθέσεις που φέρουν πανομοιότυπα χαρακτηριστικά με αυτά των αντιπαραθέσεων "κατώτερων" εξελικτικά όντων. Και πιο απλά ακόμα, συχνά μέσα από τους τρόπους που αντιπαρατεθόμαστε φανερώνουμε ένα επίπεδο νόησης που δεν διαφέρει από αυτό των μυρμηγκιών, πέρα από το γεγονός ότι η ανθρώπινη βαναυσότητα μπορεί να ξεπεράσει κατά πολύ αυτή των μυρμηγκιών ή και οποιουδήποτε άλλου ζώου.[1]
Διαμορφώνουμε έτσι μια παράδοξη συνθήκη η οποία περιλαμβάνει ταυτόχρονα ακραία αντιφατικά χαρακτηριστικά:
Από την μία χρησιμοποιείται από τους ανθρώπους ο λόγος και η επικοινωνία σε πολύ υψηλά επίπεδα, αποδεικνύοντας την πρόοδο της ανθρωπότητας όσο αφορά τις διανοητικές της ικανότητες.
Από την άλλη, σε πολλές περιπτώσεις αντιπαραθέσεων, χρησιμοποιείται η ισχύς ως αναπόφευκτο κριτήριο. Με την αποδοχή της ισχύος ως κριτηρίου, αυτόματα η νόηση των ανθρώπων υποβιβάζεται στο επίπεδο της νόησης του μυρμηγκιού καθώς η ανθρώπινη ευφυία υποβιβάζεται σε ένα εργαλείο ανταγωνισμού και ένα φονικό χάρισμα αντίστοιχο με τα δυνατά δόντια του λιονταριού ή τους χαυλιόδοντες του ελέφαντα.
Οι δυνατότητες της συνείδησης ως εργαλείο ποιοτικής διαφοροποίησης και εξέλιξης
Προκύπτει εδώ το συμπέρασμα πως είναι ανώφελο να αξιολογούμε την πορεία μας ως ανθρωπότητα με βάση τα ποσοτικά χαρακτηριστικά που αναπτύσσουμε. Δηλαδή, μπορεί μέσα σε λίγες χιλιάδες χρόνια να φτιάξαμε σπαθιά και βαλίστρες και μέσα σε λίγες δεκαετίες να φτιάξαμε διηπειρωτικούς πυραύλους, ωστόσο η ταχύτητα ανάπτυξης αυτών των εργαλείων δεν τα διαφοροποιεί ποιοτικά από τους χαυλιόδοντες του ελέφαντα οι οποίοι αναπτύσσονταν επί εκατομμύρια χρόνια, κυρίως όμως, το σημαντικότερο, η επίδειξη και κατοχή φονικής ισχύος όχι μόνο δεν μας διαφοροποιεί αλλά ίσα-ίσα μας εξισώνει με κατώτερους και κατώτατους ζωικούς οργανισμούς καθώς δεν περιέχει καμμιά ποιοτική διαφοροποίηση.
Η ποιοτική διαφοροποίηση των ανθρώπων από τα άλλα όντα βρίσκεται στο γεγονός πως συνειδητά, μέσα από την νοητική διεργασία του λόγου και της επικοινωνίας, μπορούμε να διαμορφώνουμε κανόνες προκειμένου να ελαχιστοποιούμε τις αντιπαραθέσεις και μαζί τους καταστροφικούς κινδύνους που επιφέρουν. Αυτή η προσπάθεια αποτελεί την αφετηρία και το θεμέλιο του ανθρώπινου πολιτισμού, θα μπορούσαμε δε να πούμε πως το ενδιαφέρον των ανθρώπων για την ελαχιστοποίηση των αντιπαραθέσεων συνιστά πλέον ιδιαίτερο χαρακτηριστικό του είδους, όπως σε κάποιο άλλο είναι η γούνα ή η νυχτερινή όραση. Αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, μοιάζει να εξελίσσεται συνεχώς φανερώνοντας την δυναμική του ακόμα και σε όλη περίοδο των πολύ πρόσφατων χιλιετιών κατά τις οποίες η υποδούλωση ειρηνικών και συνεργατικών ανθρώπων και κοινοτήτων, διαμόρφωσε κοινωνικές σχέσεις που βασίζονται στο δίπτυχο της ισχύος και της μεγέθυνσης μέσα από την αντιπαράθεση και την επιβολή.
Η ισοτιμία και η συνεργασία
Η επιδίωξη ισοτιμίας και η ανάπτυξη της συνεργασίας υπήρξαν και συνεχίζουν να είναι ο βασικός όρος για την ελαχιστοποίηση των αντιπαραθέσεων. Αποτέλεσαν και αποτελούν την κύρια επιδίωξη όσων σε όλη την πορεία της ανθρωπότητας οραματίστηκαν έναν ειρηνικό κόσμο όπου οι άνθρωποι θα ζουν με αξιοπρέπεια.
Η επικοινωνία και ο λόγος
Η επικοινωνία αναπτύχθηκε μέσα από την προσπάθεια για την επίτευξη της συνεργασίας και της ισοτιμίας, από το ξεκίνημα δε αυτής της προσπάθειας αποτελεί τον κύριο φορέα αυτής της προσπάθειας. Η ανάπτυξη της επικοινωνίας εξελίχθηκε μαζί με την ανάπτυξη της συνεργασίας και των κανόνων συνύπαρξης διατηρώντας με την εξέλιξη των ανθρώπων και των κοινωνιών μια σχέση αλληλεπίδρασης. Ειδικά όσο αφορά την λεκτική επικοινωνία, η διαμόρφωση του ορθού λόγου, των επιστημών και της φιλοσοφίας φανέρωσε την μοναδική ικανότητα των ανθρώπων να απελευθερώνονται από το νοητικό σκοτάδι της ζωικής κατάστασης, να αναζητούν την θέση τους στον κόσμο, και να ορίζουν οι ίδιοι το περιεχόμενο της ύπαρξης και της συνύπαρξής τους.
Προοδευτικότητα
Η ισοτιμία, η συνεργασία[2], η επικοινωνία και ο ορθός λόγος διαμορφώνουν ένα αδιαίρετο ενιαίο σύνολο επιδιώξεων το οποίο περιγράφει το περιεχόμενο της προοδευτικότητας. Αν δεχτούμε ότι το κεντρικό πρόταγμα για την προοδευτικότητα είναι ένας ειρηνικός κόσμος όπου οι άνθρωποι θα ζουν με αξιοπρέπεια, μια άλλη περιγραφή θα μπορούσε να είναι "ο κόσμος όπου οι άνθρωποι μέσα από την επικοινωνία και τον ορθό λόγο θα αναπτύσσουν την ικανότητα να συνεργάζονται σε βάση ισοτιμίας και αλληλοσεβασμού".
Σκοπός και μέσον ταυτόχρονα
Σε έναν κόσμο που διαρκώς μεταβάλλεται κάθε ιδανικός στόχος αναπόφευκτα απομακρύνεται ολοένα ακόμα και όταν νομίζουμε πως τον προσεγγίζουμε.
Ευτυχώς χωρίς αμφιβολία, είναι αδύνατον τόσο να κατανοήσουμε το πλήρες εύρος των παραγόντων που επιδρούν στις επιλογές των ανθρώπων και των κοινωνιών, όσο και να κατευθύνουμε αυτές τις επιλογές με βεβαιότητα.
Μέσα σε ένα τέτοιο πλαίσιο δυνατοτήτων γίνεται φανερό πως, τελικός σκοπός για την προοδευτικότητα είναι η ίδια η διαδικασία για την επίτευξή του. Δηλαδή σκοπός και μέσον ταυτίζονται, ορίζοντας μια ενεργητική διαδικασία που συμβαίνει στο παρόν και η οποία, με τις επιλογές και τις ενέργειες των προοδευτικών ανθρώπων, αποσκοπεί στην διατύπωση και την επίδραση της προοδευτικότητας στο παρόν και το μέλλον.
Σημειώσεις
[1] Καθώς η διαδικασία που ονομάζουμε εξέλιξη δεν συντελείται με έναν γραμμικό και στοχευμένο τρόπο αλλά τις περισσότερες φορές ακολουθεί με τυχαίο τρόπο δυνατότητες που επίσης διαμόρφωσε η τυχαιότητα, έτσι και η εξέλιξη του ανθρώπινου εγκεφάλου αποτελείται από διαμερίσματα τα οποία δημιουργήθηκαν σε, μεταξύ τους, απίθανα απομακρυσμένες χρονικές στιγμές της εξέλιξης, προκειμένου να εξυπηρετούν απίθανα διαφορετικές ανάγκες. Η επικοινωνία μεταξύ αυτών των εγκεφαλικών διαμερισμάτων μπορεί να είναι από ανύπαρκτη μέχρι ιδιαίτερα προβληματική, πράγμα που αντικατοπτρίζεται στις ενίοτε αντιφατικές και ασταθείς συμπεριφορές του καθενός μας και συνολικά στην εικόνα του κόσμου που φτιάχνουμε.
[2] Η συνεργασία μεταξύ ισότιμων και ελεύθερων ανθρώπων αν και ίσως έχει τα ίδια κίνητρα με την συνεργασία μεταξύ των μελών ενός οργανισμού μυρμηγκοφωλιάς ή μεταξύ των κυττάρων του ανθρώπινου σώματος παρουσιάζει μια καθοριστική διαφοροποίηση. Η συνεργασία μεταξύ ισότιμων και ελεύθερων ανθρώπων αν και ασφαλώς έχει την αφετηρία της στην ικανοποίηση των αναγκών τους διαμορφώνεται ωστόσο με όρους οι οποίοι αποτελούν επιλογές της ατομικής και συλλογικής συνείδησής τους.
20170217
Giordano Bruno
https://en.wikipedia.org/wiki/Giordano_Bruno
http://tvxs.gr/news/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1/%CF%84%CE%B6%CE%BF%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BDo-%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B7%CF%82
http://tvxs.gr/news/%CF%80%CF%81%CF%8C%CF%83%CF%89%CF%80%CE%B1/%CF%84%CE%B6%CE%BF%CF%81%CE%BD%CF%84%CE%AC%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CF%80%CF%81%CE%BF%CF%8D%CE%BDo-%CE%BF-%CF%80%CF%81%CF%8E%CF%84%CE%BF%CF%82-%CE%BC%CE%AC%CF%81%CF%84%CF%85%CF%81%CE%B1%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%AE%CE%BC%CE%B7%CF%82
20170211
Στην μνήμη του Λουκιανού Κηλαηδόνη / του Μίκη Θεοδωράκη
Ο Λουκιανός Κηλαηδόνης ξεχώριζε για την ευγένεια και την γλυκύτητα του χαρακτήρα του, για την πρωτοτυπία της μουσικής του έμπνευσης και την μοναδικότητα της ερμηνείας των τραγουδιών του.
Ήταν ένα φαινόμενο ζωής, χαράς και αγάπης, που πλούτισε την μουσική μας και την ζωή μας με φως.
Για μένα που έζησα με τον πατέρα του στην Μακρόνησο στην ίδια σκηνή, ο πόνος για την απώλειά του είναι πολύ μεγάλος.
Η σκέψη μου τώρα είναι κοντά στη σύντροφό του την Άννα Βαγενά και στις δυο του κόρες, γιατί το χτύπημα γι’ αυτές είναι όχι μονάχα αβάσταχτο αλλά και άδικο.
Αθήνα, 7.2.2017
Μίκης Θεοδωράκης
Ήταν ένα φαινόμενο ζωής, χαράς και αγάπης, που πλούτισε την μουσική μας και την ζωή μας με φως.
Για μένα που έζησα με τον πατέρα του στην Μακρόνησο στην ίδια σκηνή, ο πόνος για την απώλειά του είναι πολύ μεγάλος.
Η σκέψη μου τώρα είναι κοντά στη σύντροφό του την Άννα Βαγενά και στις δυο του κόρες, γιατί το χτύπημα γι’ αυτές είναι όχι μονάχα αβάσταχτο αλλά και άδικο.
Αθήνα, 7.2.2017
Μίκης Θεοδωράκης
20170210
20170208
On a progressive movement for social change
[Για ένα προοδευτικό κίνημα κοινωνικής ανατροπής]
What is a progressive movement for social change aiming to?
To impose an ideal society model? Maybe an ideal model of man? To overthrow the capitalists? To abolish the police? To give money to everybody?
How can a progressive movement for social change be achieving its goals?
By continuous confrontation with the police? By sabotaging the state function and the means of production? By military confrontation?
The goals of a progressive movement for social change can be described in the context of the goal of a peaceful world in which people live in dignity. Obstacle to the formation of such a world is not only capitalism by itself, but, even more, the dominance of behaviors and conceptions suggesting that humanity, people and societies, have no other choice but to evolve inside a never ending cycle of antagonism and growth. Capitalism, constitutes the most recent stage of a historic process which, in its total, is defined by the dominance of these specific behaviors and conceptions.
Therefore, what a progressive movement needs to overthrow isn't simply capitalism, but instead the behaviors-conceptions that maintain the cycle of antagonism and growth. These behaviors-conceptions are in constant movement from the persons to the society and vice versa, defining a collective imagination that feeds itself from the illusion of a steady course towards the "more" and the "better". This illusion is sustained by those who, for mainly accidental reasons, are not among those becoming prey in the struggle for growth and dominance. Also, this illusion directs those who sustain and reproduce it, to exclude from the frame of the reality all those who become marginalized and excluded from any mean of well being, those who are destroyed in "peripheral" wars in distant countries, those producing necessary or "necessary" products under slavery conditions in distant or near places, and so on.
The most important result coming from the cycle of antagonism and growth is the analgesia, the invalidation of the crucial for the human state idiom of empathy, the immanent interest for the condition of the co-human. At the same time, the cycle of antagonism and growth promotes to a crucial factor, the beliefs of exceptionalism and superiority of anyone who, for whatever reason, remains active in this cycle, opposite to all those seeing their lives becoming limited or totally destructed.
Therefore, a progressive movement for social change carries the responsibility to look for ways in order to achieve:
- the interruption of the cycle of antagonism-growth,
- the promotion of empathy as an important regulator for human relations,
- the depreciation of the mechanisms that import on the personal and social field any financial, national, cultural, religion, scientific, ideological, guild "superiority" as guides to social classification.
These three points along with the text of the Universal Declaration of Human Rights may constitute the best compass for a progressive movement for social change.
We have all the needed facts to compose the critical knowledge regarding our origins as humans, and this knowledge suggests in a few words: Humanity during the distant past achieved progress by limiting, consciously, the destruction that antagonism brings. It shouldn't be paradox to place the beginning of humanity and human civilization at this very exact moment. Reason, cooperation and creativity stand through out the whole of humanity opposite to antagonism, growth and destruction.
Contrary to the most common teachings, the "golden" period of humanity hasn't been the 50 years of the Athens "Democracy"[1] but instead the, by far, longer period of the free Prometheus[2] during which villages didn't need fortifications, there was no central authority, while at the same time products, knowledge and technologies were shared from the Caspian to the Mediterranean and the European river networks.
We became humans while trying to invalidate the destruction that antagonism brings. And we achieved this every time we used reason to collaborate in equality for a cause: to not allow the concentration of any form of power in the hands of persons and groups. Most of the laws-taboos of the primitive societies show exactly this effort: to eliminate the possibility of concentration of wealth, power, and any kind of lasting authority inside the community.
Considering that our world moves around antagonism, growth, centralization, authority and destruction, it is easy to recognize the starting points for a progressive movement for social change: cooperation, size decreasing, decentralization, diversity, collectivity and creativity.
The security of the existing system is based on the perception imposed by itself, [3] that, each person should exist by successfully competing all other persons. The existing system teaches that, we become successful when we manage to impose our will upon other people, similarly to what elephant seals do, but with only difference that instead of growing our mass we should grow our extracorporeal supplies. By invalidating this perception in real, the system will be left without its most effective ideological foundation.
It is important to refer specifically to a progressive social change and not in general to the overthrowing of the existing system, and therefore, in this context, we need to be looking both for the meaning of progress and the meaning of change.
The meaning of progress for the people and our societies could be described as, our ability to converse on what is good and what is fair, while putting effort so that the in-between-us relations are formed in the manner we choose.
It is most unlikely for a change to occur towards the direction of good and fair coming from physical inevitability. Such expectations corresponding to elephant seals should not refer to humans who may understand the consequences of the one or the other choice, and cooperate for the achievement of the one or the other cause. We can not expect for the 19 elephant seals that have been blocked from reproduction to cooperate in order to change minds to the one dominant seal for the mistreatment he imposes on them. Neither we can expect from these beings to cooperate in order to violently overthrow their oppressor and establish between them a fair social system. Unfortunately for the elephant seals, only a physical causality could cancel the misery that a few put on all the rest. For us people though, the research for the more fair, along with the cooperation for its achievement, constitute actions that when we do not develop, even our substance as humans may be put under question.
The demand however for justice, is mostly limited to the personal living conditions having as criterion people gaining more than we do, while being indifferent for the condition of those who gain less or even nothing at all.
This self-interested justice id expressed in a paradox way:
The interest of most people is exhausted in the direction of the expansion of the wealth that each one can obtain privately having as criterion those who have more, and doesn't extend towards the direction of a fair sharing between the sum of the people.
The daily antagonistic routine supported by the dominant teachings lead people to conceive the social environment and oneself more like an elephant seal than a human being. In the system's terminology, the social injustice we cause is attributed to us as success. Antagonism and the pursuit for success, become for every human the tangible goal from which if one deviate, one knows of the danger of being marginalized similarly to one of the 19 weak elephant seals. The meaning of justice, in this context, even in its most sensitive expression, is far away from including the sum of a community, and even more of the world.
Thus, besides excluding from the frame of social well-being the next-door people who have "failed", we do the same for the workers-slaves of the "developing" world who produce for us most of the products we consume. In both cases we show tremendous lack of thoughtfulness and great amount of analgesia.
Progress, as antagonism and growth, and success, as analgesia and inhumanity, are constantly presented around us teaching and urging us to reproduce a deeply inhumane social system. There isn't any chance however for any kind of progress to occur, if it doesn't come as a product of choices made consciously by people in their effort to approach good and fair.
In order to answer this question it would be useful to define progress as the result of our choices driven by the use of reason in the research of good and fair, while defining regression as the result of our choices driven by irrational impulsion.
Every human and every society struggles inside the contradiction created by the human substance, reason opposite to impulsion, good opposite to easy, fair opposite to available.
It would also be useful to keep in mind that this struggle will never end to a final conclusion, and that it wouldn't be possible to occur in one way, one method or with the presumption that our goals are being best served by specific actions chosen by specific people and not by other actions chosen for the same reason by other people.
Therefore, we could define as progressive social change the moment that the struggle of every human and every society will start taking place, at the most, inside a context ruled by the reason of people, putting aside the existing context that promotes and legalize,s as a starting point for every effort, the leading-to-a-dead-end impulsion maintaining and being maintained by the ruling system of antagonism-growth.
It becomes this way obvious that, for every human and every community working for a progressive social change, the goal is the same as the mean, since the mean actually constitutes the goal in this endless effort.
By the time we accept that the mean constitutes the goal, it would be a paradox for a movement for the progressive social change to allege that "the end justifies the means" excusing this way any choices and any actions.
> Could there be then some authority that would relieve people from the sufferings that authority brings to them? Or, could there be some violence that would abolish violence?
Some, after having entitled themselves to the privilege of authority and violence, claim that, yes, there can be authority and violence for the benefit of the most. In their imagination, they are the most capable ones to run the State in order to practice these privileges in an ideal way, introducing a centralization for a good cause an a violence with kind intentions.
No matter how hard it is, we need to train ourselves in order to become able to recognize that such overestimated beliefs are perfectly built in the system where each man and each group of people become forced to compete and magnify infinitely; regardless to whether the means for this cause are sometimes the means of production or, in other occasions, idealistic ideologies and superstitions.
There is no doubt that, a progressive change can be succeeded by the weakening of the authority, the weakening of violence and the weakening of the centralized State, which was meant to be the ideal carrier of any growing authority and any growing violence. Authority and violence, nevertheless, might occur anywhere, even outside the context of a centralized State and this should be well known to all of the people.
Legislators in modern societies have long forgotten the foundations of the rules of the primitive societies according to which, for every thing that all would wish to obtain but they shouldn't, since the pursuit of acquisition will bring antagonism and destruction, the society defines limits so that finally no one shall obtain it. The simplicity and the effectiveness of the application of such restrictions in the small numbered primitive societies wouldn't be possible to apply to the numerous populated societies that, meanwhile, have occurred by the need of the authorities to strengthen through growth and in which are formed castes of representatives and bureaucratic organizations with instincts and reflections of self-preservation.
It isn't, however, the great number of people that chain modern societies to the system of antagonism-growth but two more worrying causes:
- the establishment of the belief that not all people are entitled to an equal level of well being, and,
- the establishment of a state protector of the dominants, that constantly upgrades its capabilities in order to keep the dominants safe from the destruction they cause around them, treating all other humans as disposable herds.
> Which is anyway this progressive movement for social change and when is it going to make its presence noticeable?
This movement sometimes exists as flares of thought, while other times as behaviors and actions coming from people and movements since thousands of years; doubtless ever since a man was enslaved for the first time. It would be desirable, for this movement to make its presence decisive before the teachings of arrogance along with irrational impulses destroy everything beautiful in the world and everything good that people have made or that are capable of making.
> Acting now
The value of human life
- Can we reject as anti-human the classification of human life to worthy and unworthy?
- Can we reject as anti-human the idea that, for granted there are people succeeding and others failing and that, those failing are guilty and responsible for their incapability towards the demands of life?
- Can we search, reveal and reject any expressions of "success" aiming to dominance through the depreciation of other people?
- Can we control our need to feel important in a manner that doesn't include dominance upon others?
- Can we, in any action of imposition and dominance, recognize our hideous and anti-human self?
- Can we not recognize any man as authority in matters regarding our existence and co-existence?
- Can we recognize in every human being marginalized by the mechanisms of the "successful" ones the right to revolt in order to void the unfairness and to regain the coequal human substance?
At the same time,
- Can we not participate in any growth intended to maintaining authorities?
- Can we question and void anything that can turn to a tool of authority in the hands of the strong?
- Can we redefine the meaning and the use of property?
- Can we protect every human being from its transformation to useful equipment, production number or monetary measure?
- Can we turn our back to everything that limits the perspective of a humane life for today's generations and the generations to come?
We doubtlessly can and, in any case, there are always people trying this in, sometimes, more and, sometimes, less effective manners. What is important though, is that for the application of the most of these, is needed a personal and collective effort in the context of culture. Meaning, there is needed a new narrative both for the meaning of well being and the meaning of social bonding, which will void the narratives of private well being, of the monetary-quantitative growth, of hierarchy and enforcement.
The importance of synthesis and diversity
Authoritarian formations have failed since, besides being easily corrupted by various authorities,[4] they reproduce accurately the structure of the system that we want to free ourselves from.
Ideological formations on the other hand, fail constantly and this is reasonable since, every ideology is a product of the knowledge and the perceptions of a specific era. Any established view of the world, within a minimum of the historic time becomes outdated.
The most important issue though, regarding both authoritarian and ideological formations in general, is that the solutions proposed by each one of these formations are antagonistic to the proposals stated by all the other. In a few words the core of each such formation, consists of the same substances as the culture of antagonism, growth and enforcement.
In his book The perfect State: The night of the reptiles, Andreas Georgiou refers to the "ideal" peak of social formation, in a system where everything will be calculated to the last detail, either for the benefit of few or in the name of the most, as the humanity's worst nightmare.
In a few words, there is no ideological formation on which we should concede the "salvation" of humanity because instantly, even if -by a miracle- such a magnificent plan becomes real, humanity will be trapped inside an extreme and catastrophic dead end.
On the other hand, anything that can react, composing itself and its environment, along with recomposing itself constantly, producing innovation and diversity, starting from behavior, to production of goods, and to theory formulation, and all this with respect and love towards the uniqueness of each human being, curing to search for the good and the fair, constitutes the fire fly, the torch or the star that lightens for the people a humane path.
A N N E X Ι
A fictional community
If we imagined ourselves inside a small-numbered and magically self-sufficient community, let's say of about 30 persons, that would all have to work, what would be the rules of co-existence and administration?
- Would we choose to pair in free will and equally, or some would have special privileges?
- Would we choose for some to have greater access to goods?
- Αν ένας ήταν τυφλός θα τον εξαπατούσαμε σε κάθε ευκαιρία;
- If a blind person was among us, would we cheat on him in every possible occasion?
- If one was mentally disabled would we share equally the time needed for his care?
- Would we grant special privileges to the physician and the judge opposite to the stonemason and the baker?
- Would we allow to one of us to concentrate privileges in order to use it to impose his will upon the rest of us?
- Would we expect from the farm-worker to work more and for more years than the teacher?
- Would we choose someone for mayor?
- Would we expect from all to become mayors, or we would consider that, let's say, the builder or the farm worker aren't qualified for this?
- Would we approve of any expression of the individual personality? Let's say, what if this individual personality was expressed through being dominant? If it was expressed through the concentration of wealth? If it was expressed through secret attempts to form dark networks serving the interests of a small group in the community?
Then lets wonder:
What is restricting us from forming our societies in the way that we would form social relations in a small numbered environment of familiar persons?
A N N E X Ι Ι
Starting points for the constitutional declaration of a progressive movement for social change
- We the people choose that all the people, regardless the differences in the look, the personality, the abilities, the origins and everything that might differentiate us, we are equal between us and the life of each one has the exact same value as of everybody else.
- We the people choose that every person can and should contribute for the survivor and the well-being of his own and of all of the people, depending on his abilities and his interests. Accordingly, we choose that every man should be in position to become, in an equal manner, receiver of the other peoples contribution to the common well-being.
- We the people choose to see in every natural good, like the land, the water, and the air, every human creation and every knowledge, as a public domain available to all people and all future generations, which by no-means anyone might privatize in order to turn it against other people and future generations.
- We the people choose to encourage and reward creativity in all aspects of human activity, like producing goods, developing services, sciences, arts, political and social education, and so on.
- We the people choose to work, for the development and maintenance of diversity on all levels of human activities, for the development of complex networks connecting communities, for the support of people and communities whose efforts find a dead-end or fail.
- We the people choose to protect our lives and the lives of the future generations from the concentration of wealth, power, authority and any form of "superiority" left in the hands of social groups or people, by constantly practicing discourse and by staying socially and politically vigilant, by developing social consciousness, and by forming and keeping social rules.
- We the people choose to determine ourselves as the beings that live while searching for the good and fair through the development of our consciousness, rather than the beings looking for the more and the needed through the development of their technologies.
- We the people choose to synchronize our needs and our impulsion, to the capabilities of the environment, which in any case will be the most important heritage to the future generations.
N O T E S
[1] The Athens Democracy had not been a naturally occurring creation of reason, as some present it, since it had been the attempt of a rational adjustment of the ancestral egalitarian rules of the Athens tribes, in the new conditions defined by the productive use of enslaved humans. As one would expect, inside a class society any such attempt is doomed to fail since the belief that there are superior and inferior humans sooner or later effects the forming of the social rules among the "superior" free citizens.
[2] This period, on the Cyclades for example, seems to gradually end 4.300 years ago, when settlements move to naturally or artificially fortified locations, while at the same time powerful authorities are been established from Mesopotamia to Egypt.
[3] The meaning of system here, is not limited to capitalism but expands to any system of dominance as formed through time since the invention of slavery.
Teachings that have imposed this perception of the antagonistic "nature" of human appear since the Homer era. It should be a rational choice of every progressive person to recognize in Iliad and Odyssey, instead of a magnificent work of poetry, a blatant, anti-humane propaganda of a newly established system of authority.
In Iliad, Thersites -exponent of the human rationalism, becomes ridiculed and humiliated by Odysseus, while in Odyssey, it is the one king [άνακτας, ανακτώ - recapture] killing the many deliberately morally depreciated contenders, reversing the egalitarian totemic tradition of the equals and justifying the prior to civilization, animal structure of human societies.
[4] Any formation, and not only authoritarian ones, might become corrupt by the State and its side mechanisms. A possible shield that movements can develop might be the scholastic keeping of the rules of equality, democracy and transparency, along with the agreement on constitutional principles supposed to stay inviolable in any case.
What is a progressive movement for social change aiming to?
To impose an ideal society model? Maybe an ideal model of man? To overthrow the capitalists? To abolish the police? To give money to everybody?
How can a progressive movement for social change be achieving its goals?
By continuous confrontation with the police? By sabotaging the state function and the means of production? By military confrontation?
The goals of a progressive movement for social change can be described in the context of the goal of a peaceful world in which people live in dignity. Obstacle to the formation of such a world is not only capitalism by itself, but, even more, the dominance of behaviors and conceptions suggesting that humanity, people and societies, have no other choice but to evolve inside a never ending cycle of antagonism and growth. Capitalism, constitutes the most recent stage of a historic process which, in its total, is defined by the dominance of these specific behaviors and conceptions.
Therefore, what a progressive movement needs to overthrow isn't simply capitalism, but instead the behaviors-conceptions that maintain the cycle of antagonism and growth. These behaviors-conceptions are in constant movement from the persons to the society and vice versa, defining a collective imagination that feeds itself from the illusion of a steady course towards the "more" and the "better". This illusion is sustained by those who, for mainly accidental reasons, are not among those becoming prey in the struggle for growth and dominance. Also, this illusion directs those who sustain and reproduce it, to exclude from the frame of the reality all those who become marginalized and excluded from any mean of well being, those who are destroyed in "peripheral" wars in distant countries, those producing necessary or "necessary" products under slavery conditions in distant or near places, and so on.
The most important result coming from the cycle of antagonism and growth is the analgesia, the invalidation of the crucial for the human state idiom of empathy, the immanent interest for the condition of the co-human. At the same time, the cycle of antagonism and growth promotes to a crucial factor, the beliefs of exceptionalism and superiority of anyone who, for whatever reason, remains active in this cycle, opposite to all those seeing their lives becoming limited or totally destructed.
Therefore, a progressive movement for social change carries the responsibility to look for ways in order to achieve:
- the interruption of the cycle of antagonism-growth,
- the promotion of empathy as an important regulator for human relations,
- the depreciation of the mechanisms that import on the personal and social field any financial, national, cultural, religion, scientific, ideological, guild "superiority" as guides to social classification.
These three points along with the text of the Universal Declaration of Human Rights may constitute the best compass for a progressive movement for social change.
> How can a progressive movement for social change approach its goals?
We know that growth and enforcement constitute the necessary preconditions for the survival of any antagonistic-dominant system. Similarly, we know that the achievement of growth and the gaining of strength may turn, in almost an automatic way, any social environment to being antagonistic, starting the cycle of antagonism-growth. We also know that growth and enforcement can be supported most successfully only inside systems of centralized economy and commanding. In a few words, antagonism and centralization go hand by hand. Thus, we can easily conclude that centralization forms, maintains and strengthens authorities that consistently work, with any means available, for their self-preservation; along with the preservation of the antagonistic environment that themselves form and which is usually the one responsible for their extinction: destruction is always the peak in this sequence of aspirations.We have all the needed facts to compose the critical knowledge regarding our origins as humans, and this knowledge suggests in a few words: Humanity during the distant past achieved progress by limiting, consciously, the destruction that antagonism brings. It shouldn't be paradox to place the beginning of humanity and human civilization at this very exact moment. Reason, cooperation and creativity stand through out the whole of humanity opposite to antagonism, growth and destruction.
Contrary to the most common teachings, the "golden" period of humanity hasn't been the 50 years of the Athens "Democracy"[1] but instead the, by far, longer period of the free Prometheus[2] during which villages didn't need fortifications, there was no central authority, while at the same time products, knowledge and technologies were shared from the Caspian to the Mediterranean and the European river networks.
We became humans while trying to invalidate the destruction that antagonism brings. And we achieved this every time we used reason to collaborate in equality for a cause: to not allow the concentration of any form of power in the hands of persons and groups. Most of the laws-taboos of the primitive societies show exactly this effort: to eliminate the possibility of concentration of wealth, power, and any kind of lasting authority inside the community.
Considering that our world moves around antagonism, growth, centralization, authority and destruction, it is easy to recognize the starting points for a progressive movement for social change: cooperation, size decreasing, decentralization, diversity, collectivity and creativity.
The security of the existing system is based on the perception imposed by itself, [3] that, each person should exist by successfully competing all other persons. The existing system teaches that, we become successful when we manage to impose our will upon other people, similarly to what elephant seals do, but with only difference that instead of growing our mass we should grow our extracorporeal supplies. By invalidating this perception in real, the system will be left without its most effective ideological foundation.
> What is change?
We have consolidated that we shouldn't be considering as change the switching from one system of dominance based on financial superiority, to another based on ideological, religious, military or any other superiority. Thus, any attempt to overthrow the financial dominance, should prior have securely embedd that it will not end up to the establishment of another kind of dominance.It is important to refer specifically to a progressive social change and not in general to the overthrowing of the existing system, and therefore, in this context, we need to be looking both for the meaning of progress and the meaning of change.
The meaning of progress for the people and our societies could be described as, our ability to converse on what is good and what is fair, while putting effort so that the in-between-us relations are formed in the manner we choose.
It is most unlikely for a change to occur towards the direction of good and fair coming from physical inevitability. Such expectations corresponding to elephant seals should not refer to humans who may understand the consequences of the one or the other choice, and cooperate for the achievement of the one or the other cause. We can not expect for the 19 elephant seals that have been blocked from reproduction to cooperate in order to change minds to the one dominant seal for the mistreatment he imposes on them. Neither we can expect from these beings to cooperate in order to violently overthrow their oppressor and establish between them a fair social system. Unfortunately for the elephant seals, only a physical causality could cancel the misery that a few put on all the rest. For us people though, the research for the more fair, along with the cooperation for its achievement, constitute actions that when we do not develop, even our substance as humans may be put under question.
The demand however for justice, is mostly limited to the personal living conditions having as criterion people gaining more than we do, while being indifferent for the condition of those who gain less or even nothing at all.
This self-interested justice id expressed in a paradox way:
The interest of most people is exhausted in the direction of the expansion of the wealth that each one can obtain privately having as criterion those who have more, and doesn't extend towards the direction of a fair sharing between the sum of the people.
The daily antagonistic routine supported by the dominant teachings lead people to conceive the social environment and oneself more like an elephant seal than a human being. In the system's terminology, the social injustice we cause is attributed to us as success. Antagonism and the pursuit for success, become for every human the tangible goal from which if one deviate, one knows of the danger of being marginalized similarly to one of the 19 weak elephant seals. The meaning of justice, in this context, even in its most sensitive expression, is far away from including the sum of a community, and even more of the world.
Thus, besides excluding from the frame of social well-being the next-door people who have "failed", we do the same for the workers-slaves of the "developing" world who produce for us most of the products we consume. In both cases we show tremendous lack of thoughtfulness and great amount of analgesia.
Progress, as antagonism and growth, and success, as analgesia and inhumanity, are constantly presented around us teaching and urging us to reproduce a deeply inhumane social system. There isn't any chance however for any kind of progress to occur, if it doesn't come as a product of choices made consciously by people in their effort to approach good and fair.
> Which are the available means to a progressive movement for social change?
In order to answer this question it would be useful to define progress as the result of our choices driven by the use of reason in the research of good and fair, while defining regression as the result of our choices driven by irrational impulsion.
Every human and every society struggles inside the contradiction created by the human substance, reason opposite to impulsion, good opposite to easy, fair opposite to available.
It would also be useful to keep in mind that this struggle will never end to a final conclusion, and that it wouldn't be possible to occur in one way, one method or with the presumption that our goals are being best served by specific actions chosen by specific people and not by other actions chosen for the same reason by other people.
Therefore, we could define as progressive social change the moment that the struggle of every human and every society will start taking place, at the most, inside a context ruled by the reason of people, putting aside the existing context that promotes and legalize,s as a starting point for every effort, the leading-to-a-dead-end impulsion maintaining and being maintained by the ruling system of antagonism-growth.
It becomes this way obvious that, for every human and every community working for a progressive social change, the goal is the same as the mean, since the mean actually constitutes the goal in this endless effort.
By the time we accept that the mean constitutes the goal, it would be a paradox for a movement for the progressive social change to allege that "the end justifies the means" excusing this way any choices and any actions.
> Could there be then some authority that would relieve people from the sufferings that authority brings to them? Or, could there be some violence that would abolish violence?
Some, after having entitled themselves to the privilege of authority and violence, claim that, yes, there can be authority and violence for the benefit of the most. In their imagination, they are the most capable ones to run the State in order to practice these privileges in an ideal way, introducing a centralization for a good cause an a violence with kind intentions.
No matter how hard it is, we need to train ourselves in order to become able to recognize that such overestimated beliefs are perfectly built in the system where each man and each group of people become forced to compete and magnify infinitely; regardless to whether the means for this cause are sometimes the means of production or, in other occasions, idealistic ideologies and superstitions.
There is no doubt that, a progressive change can be succeeded by the weakening of the authority, the weakening of violence and the weakening of the centralized State, which was meant to be the ideal carrier of any growing authority and any growing violence. Authority and violence, nevertheless, might occur anywhere, even outside the context of a centralized State and this should be well known to all of the people.
Legislators in modern societies have long forgotten the foundations of the rules of the primitive societies according to which, for every thing that all would wish to obtain but they shouldn't, since the pursuit of acquisition will bring antagonism and destruction, the society defines limits so that finally no one shall obtain it. The simplicity and the effectiveness of the application of such restrictions in the small numbered primitive societies wouldn't be possible to apply to the numerous populated societies that, meanwhile, have occurred by the need of the authorities to strengthen through growth and in which are formed castes of representatives and bureaucratic organizations with instincts and reflections of self-preservation.
It isn't, however, the great number of people that chain modern societies to the system of antagonism-growth but two more worrying causes:
- the establishment of the belief that not all people are entitled to an equal level of well being, and,
- the establishment of a state protector of the dominants, that constantly upgrades its capabilities in order to keep the dominants safe from the destruction they cause around them, treating all other humans as disposable herds.
> Which is anyway this progressive movement for social change and when is it going to make its presence noticeable?
This movement sometimes exists as flares of thought, while other times as behaviors and actions coming from people and movements since thousands of years; doubtless ever since a man was enslaved for the first time. It would be desirable, for this movement to make its presence decisive before the teachings of arrogance along with irrational impulses destroy everything beautiful in the world and everything good that people have made or that are capable of making.
> Acting now
The value of human life
- Can we reject as anti-human the classification of human life to worthy and unworthy?
- Can we reject as anti-human the idea that, for granted there are people succeeding and others failing and that, those failing are guilty and responsible for their incapability towards the demands of life?
- Can we search, reveal and reject any expressions of "success" aiming to dominance through the depreciation of other people?
- Can we control our need to feel important in a manner that doesn't include dominance upon others?
- Can we, in any action of imposition and dominance, recognize our hideous and anti-human self?
- Can we not recognize any man as authority in matters regarding our existence and co-existence?
- Can we recognize in every human being marginalized by the mechanisms of the "successful" ones the right to revolt in order to void the unfairness and to regain the coequal human substance?
At the same time,
- Can we not participate in any growth intended to maintaining authorities?
- Can we question and void anything that can turn to a tool of authority in the hands of the strong?
- Can we redefine the meaning and the use of property?
- Can we protect every human being from its transformation to useful equipment, production number or monetary measure?
- Can we turn our back to everything that limits the perspective of a humane life for today's generations and the generations to come?
We doubtlessly can and, in any case, there are always people trying this in, sometimes, more and, sometimes, less effective manners. What is important though, is that for the application of the most of these, is needed a personal and collective effort in the context of culture. Meaning, there is needed a new narrative both for the meaning of well being and the meaning of social bonding, which will void the narratives of private well being, of the monetary-quantitative growth, of hierarchy and enforcement.
The importance of synthesis and diversity
Authoritarian formations have failed since, besides being easily corrupted by various authorities,[4] they reproduce accurately the structure of the system that we want to free ourselves from.
Ideological formations on the other hand, fail constantly and this is reasonable since, every ideology is a product of the knowledge and the perceptions of a specific era. Any established view of the world, within a minimum of the historic time becomes outdated.
The most important issue though, regarding both authoritarian and ideological formations in general, is that the solutions proposed by each one of these formations are antagonistic to the proposals stated by all the other. In a few words the core of each such formation, consists of the same substances as the culture of antagonism, growth and enforcement.
In his book The perfect State: The night of the reptiles, Andreas Georgiou refers to the "ideal" peak of social formation, in a system where everything will be calculated to the last detail, either for the benefit of few or in the name of the most, as the humanity's worst nightmare.
In a few words, there is no ideological formation on which we should concede the "salvation" of humanity because instantly, even if -by a miracle- such a magnificent plan becomes real, humanity will be trapped inside an extreme and catastrophic dead end.
On the other hand, anything that can react, composing itself and its environment, along with recomposing itself constantly, producing innovation and diversity, starting from behavior, to production of goods, and to theory formulation, and all this with respect and love towards the uniqueness of each human being, curing to search for the good and the fair, constitutes the fire fly, the torch or the star that lightens for the people a humane path.
A fictional community
If we imagined ourselves inside a small-numbered and magically self-sufficient community, let's say of about 30 persons, that would all have to work, what would be the rules of co-existence and administration?
- Would we choose to pair in free will and equally, or some would have special privileges?
- Would we choose for some to have greater access to goods?
- Αν ένας ήταν τυφλός θα τον εξαπατούσαμε σε κάθε ευκαιρία;
- If a blind person was among us, would we cheat on him in every possible occasion?
- If one was mentally disabled would we share equally the time needed for his care?
- Would we grant special privileges to the physician and the judge opposite to the stonemason and the baker?
- Would we allow to one of us to concentrate privileges in order to use it to impose his will upon the rest of us?
- Would we expect from the farm-worker to work more and for more years than the teacher?
- Would we choose someone for mayor?
- Would we expect from all to become mayors, or we would consider that, let's say, the builder or the farm worker aren't qualified for this?
- Would we approve of any expression of the individual personality? Let's say, what if this individual personality was expressed through being dominant? If it was expressed through the concentration of wealth? If it was expressed through secret attempts to form dark networks serving the interests of a small group in the community?
Then lets wonder:
What is restricting us from forming our societies in the way that we would form social relations in a small numbered environment of familiar persons?
A N N E X Ι Ι
Starting points for the constitutional declaration of a progressive movement for social change
- We the people choose that all the people, regardless the differences in the look, the personality, the abilities, the origins and everything that might differentiate us, we are equal between us and the life of each one has the exact same value as of everybody else.
- We the people choose that every person can and should contribute for the survivor and the well-being of his own and of all of the people, depending on his abilities and his interests. Accordingly, we choose that every man should be in position to become, in an equal manner, receiver of the other peoples contribution to the common well-being.
- We the people choose to see in every natural good, like the land, the water, and the air, every human creation and every knowledge, as a public domain available to all people and all future generations, which by no-means anyone might privatize in order to turn it against other people and future generations.
- We the people choose to encourage and reward creativity in all aspects of human activity, like producing goods, developing services, sciences, arts, political and social education, and so on.
- We the people choose to work, for the development and maintenance of diversity on all levels of human activities, for the development of complex networks connecting communities, for the support of people and communities whose efforts find a dead-end or fail.
- We the people choose to protect our lives and the lives of the future generations from the concentration of wealth, power, authority and any form of "superiority" left in the hands of social groups or people, by constantly practicing discourse and by staying socially and politically vigilant, by developing social consciousness, and by forming and keeping social rules.
- We the people choose to determine ourselves as the beings that live while searching for the good and fair through the development of our consciousness, rather than the beings looking for the more and the needed through the development of their technologies.
- We the people choose to synchronize our needs and our impulsion, to the capabilities of the environment, which in any case will be the most important heritage to the future generations.
N O T E S
[1] The Athens Democracy had not been a naturally occurring creation of reason, as some present it, since it had been the attempt of a rational adjustment of the ancestral egalitarian rules of the Athens tribes, in the new conditions defined by the productive use of enslaved humans. As one would expect, inside a class society any such attempt is doomed to fail since the belief that there are superior and inferior humans sooner or later effects the forming of the social rules among the "superior" free citizens.
[2] This period, on the Cyclades for example, seems to gradually end 4.300 years ago, when settlements move to naturally or artificially fortified locations, while at the same time powerful authorities are been established from Mesopotamia to Egypt.
[3] The meaning of system here, is not limited to capitalism but expands to any system of dominance as formed through time since the invention of slavery.
Teachings that have imposed this perception of the antagonistic "nature" of human appear since the Homer era. It should be a rational choice of every progressive person to recognize in Iliad and Odyssey, instead of a magnificent work of poetry, a blatant, anti-humane propaganda of a newly established system of authority.
In Iliad, Thersites -exponent of the human rationalism, becomes ridiculed and humiliated by Odysseus, while in Odyssey, it is the one king [άνακτας, ανακτώ - recapture] killing the many deliberately morally depreciated contenders, reversing the egalitarian totemic tradition of the equals and justifying the prior to civilization, animal structure of human societies.
[4] Any formation, and not only authoritarian ones, might become corrupt by the State and its side mechanisms. A possible shield that movements can develop might be the scholastic keeping of the rules of equality, democracy and transparency, along with the agreement on constitutional principles supposed to stay inviolable in any case.
20170203
War and coercion: the keystones of modern societies
Normality
It is a hard task questioning the normality of ourselves and the world we live in. We face this difficulty coming both from matters we consider as personal, along with matters we consider as social. Everything though composing our supposedly normality of ourselves and our world, is a product of processes in which, in the limits of our mental abilities, is defined by conscious or unconscious choices, made by us, other persons and groups, along with any kind of coincidences and randomnesses since the "beginning of time". Normality thus, potentially, includes innumerate versions of which some survive in time while new appear constantly.
Diversity
Modern world tends to drastically limit the diversity of the "normalities" since, on one hand, it forms conditions that allow the reticulation of humanity, while, on the other, it is able of defining the pursuits of persons and groups through teachings coming from an amazingly small number of cultural and trading centers.
As we know that developing diversities consist the natural rule of establishing survival and evolution, we can suspect that by limiting it, we might possibly put ourselves in a serious danger.
Time
We are being taught, ever since the Iliad era, that our world is a world of relentless violence, dedicated to simultaneously create magnificent glory and total destruction This supposedly self proven normality of our world, is established and driven by people who stand above all of us and carry special gifts, even to communicate with supernatural entities, whom their lives are dedicated to command and overrule.
We avoid however to acknowledge that this particular normality, as it has been taught since the Iliad era until now, has only lasted a glimpse of an eye. In all of the rest of the human time, humanity has been evolving seeking the development of reason, empathy, and cooperation, in a constant struggle aiming to reduce antagonism and the destruction it produces.
Knowledge
This minimum glimpse of the eye has been enough for us to,
acknowledge normality in the ridicule of Thersites by Odysseus when he urges his co-warriors to disobedience and peaceful life,
acknowledge normality in the inversion of the totemic tradition in Odyssey where the equals are murdered by the king [άνακτας-recapture],
justify the submission of women to men as reasoned by the invalidation of the Erinnyes in Oresteia, and to,
tolerate the control of knowledge and social innovation by the respective authority as predisposed by the myth of Prometheus.
Fate
We choose to acknowledge as normal the complex system of antagonism separating people to the, more or less, successful ones and to the failed ones. This way, every one sharing a few crumbs of the "success" pie, sees normality in poverty, misery, wars turning cities to ground and people to refugees, as long as this poverty, misery and displacement regards other persons. Most remarkable is the fact that the poor, the miserable and the misplaced seem to conceive their state as a game of fortune instead of the result of a sequence of decisions made by them and other people.
Nature
It is pointless expending ourselves arguing about the potentials of human mentality or the limits of "human nature". It's certain however that, propensity to violence or imperiousness is part of this nature, just like many more often totally contradicting tendencies. The content of human behavior though, is defined by the intelligent choice, evaluating and rejecting the harmful tendencies in behalf of the useful ones, both in the personal and the social frame, while at the same time giving to the personal and the social a convergent path.
War
In the following texts appears an attempt to represent the human world beyond its most common conceptions, along with an attempt to find facts that have formed and are forming it.
In these texts the moment that the weapons are turned to means of production, is presented as the milestone in human History after which humanity is being organized in relations of coercion and submission, which in a more or less obvious manner contain war.
http://war-and-coercion.blogspot.gr/
It is a hard task questioning the normality of ourselves and the world we live in. We face this difficulty coming both from matters we consider as personal, along with matters we consider as social. Everything though composing our supposedly normality of ourselves and our world, is a product of processes in which, in the limits of our mental abilities, is defined by conscious or unconscious choices, made by us, other persons and groups, along with any kind of coincidences and randomnesses since the "beginning of time". Normality thus, potentially, includes innumerate versions of which some survive in time while new appear constantly.
Diversity
Modern world tends to drastically limit the diversity of the "normalities" since, on one hand, it forms conditions that allow the reticulation of humanity, while, on the other, it is able of defining the pursuits of persons and groups through teachings coming from an amazingly small number of cultural and trading centers.
As we know that developing diversities consist the natural rule of establishing survival and evolution, we can suspect that by limiting it, we might possibly put ourselves in a serious danger.
Time
We are being taught, ever since the Iliad era, that our world is a world of relentless violence, dedicated to simultaneously create magnificent glory and total destruction This supposedly self proven normality of our world, is established and driven by people who stand above all of us and carry special gifts, even to communicate with supernatural entities, whom their lives are dedicated to command and overrule.
We avoid however to acknowledge that this particular normality, as it has been taught since the Iliad era until now, has only lasted a glimpse of an eye. In all of the rest of the human time, humanity has been evolving seeking the development of reason, empathy, and cooperation, in a constant struggle aiming to reduce antagonism and the destruction it produces.
Knowledge
This minimum glimpse of the eye has been enough for us to,
acknowledge normality in the ridicule of Thersites by Odysseus when he urges his co-warriors to disobedience and peaceful life,
acknowledge normality in the inversion of the totemic tradition in Odyssey where the equals are murdered by the king [άνακτας-recapture],
justify the submission of women to men as reasoned by the invalidation of the Erinnyes in Oresteia, and to,
tolerate the control of knowledge and social innovation by the respective authority as predisposed by the myth of Prometheus.
Fate
We choose to acknowledge as normal the complex system of antagonism separating people to the, more or less, successful ones and to the failed ones. This way, every one sharing a few crumbs of the "success" pie, sees normality in poverty, misery, wars turning cities to ground and people to refugees, as long as this poverty, misery and displacement regards other persons. Most remarkable is the fact that the poor, the miserable and the misplaced seem to conceive their state as a game of fortune instead of the result of a sequence of decisions made by them and other people.
Nature
It is pointless expending ourselves arguing about the potentials of human mentality or the limits of "human nature". It's certain however that, propensity to violence or imperiousness is part of this nature, just like many more often totally contradicting tendencies. The content of human behavior though, is defined by the intelligent choice, evaluating and rejecting the harmful tendencies in behalf of the useful ones, both in the personal and the social frame, while at the same time giving to the personal and the social a convergent path.
War
In the following texts appears an attempt to represent the human world beyond its most common conceptions, along with an attempt to find facts that have formed and are forming it.
In these texts the moment that the weapons are turned to means of production, is presented as the milestone in human History after which humanity is being organized in relations of coercion and submission, which in a more or less obvious manner contain war.
http://war-and-coercion.blogspot.gr/
20170124
Πόλεμος και καταναγκασμός: τα θεμέλια των σύγχρονων κοινωνιών
... Οι Ιρόκοι γελούν όταν τους μιλάς για υποταγή σε βασιλιάδες, καθώς αδυνατούν να συνδυάσουν την ιδέα της υποταγής με την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Κάθε πρόσωπο θεωρεί τον εαυτό του αυτοκυρίαρχο και καθώς πιστεύει πως αντλεί την ελευθερία του από το Μεγάλο Πνεύμα και μόνο, δεν μπορεί να αποδεχτεί την αναγνώριση οποιασδήποτε άλλης δύναμης. ...
- Τζον Λογκ, Ταξίδια ενός μεταφραστή ινδιάνικων και εμπόρου, 1971.
... Δυσκολευόμαστε να δεχτούμε ότι ο βασιλιάς Αγαμέμνονας, ή κάποιος άλλος ήρωας της Ιλιάδας, μπορεί να είναι όταν λειτουργεί σαν κυρίαρχος, ένας στολισμένος και οπλισμένος όρθιος πίθηκος ή ένα άλλο διακοσμημένο και "μεγαλόπρεπο" ζώο.
Αλλά αντιδρούμε στην ιδέα αυτή, όχι γιατί δεν είναι έτσι, αλλά γιατί, αν δεχτούμε ότι είναι έτσι, καταρρέει ένα ολόκληρο σύστημα αντιλήψεων που έχει οικοδομηθεί μέσα σε αιώνες συστημάτων κυριαρχίας. Και θ' αρχίσουμε να βλέπουμε με τον ίδιο τρόπο, σαν διακοσμημένους με διάφορα στολίδια και εξαρτήματα όρθιους πίθηκους - και πολλούς άλλους κυρίαρχους και σπουδαίους όλων των εποχών, που έχουμε μάθει να τους θεωρούμε κάτι ανώτερο, να τους θαυμάζουμε, να τους χειροκροτούμε, να τους υμνούμε και ν'ακούμε παροτρύνσεις να τους μοιάσουμε. ...
- Ανδρέας Γεωργίου, Το τέλειο κράτος: Η νύχτα των ερπετών, Εκδόσεις Γλάρος, 1987
Φυσιολογικότητα
Αποτελεί ένα δύσκολο εγχείρημα το να αμφισβητούμε την φυσιολογικότητα τόσο του εαυτού μας όσο και του κόσμου που ζούμε. Αυτήν την δυσκολία την αντιμετωπίζουμε εξίσου σε θέματα που εκλαμβάνουμε ως προσωπικά, όσο και σε θέματα που εκλαμβάνουμε ως κοινωνικά. Το κάθε τι όμως που συνθέτει την υποτιθέμενη φυσιολογικότητα του εαυτού μας και του κόσμου μας είναι προϊόν διεργασιών μέσα στις οποίες, κινούμενο στα όρια της ανθρώπινης νόησης, ορίζεται από συνειδητές και ασυνείδητες επιλογές δικές μας, άλλων προσώπων και ομάδων, μαζί και από κάθε είδους συγκυρίες και τυχαιότητες "από καταβολής κόσμου". Η φυσιολογικότητα λοιπόν, εν δυνάμει, περιλαμβάνει άπειρες εκδοχές από τις οποίες ορισμένες επιβιώνουν μέσα στον χρόνο ενώ νέες ξεφυτρώνουν ολοένα.
Ποικιλότητα
Ο σύγχρονος κόσμος μας τείνει να περιορίζει δραματικά την ποικιλότητα των "φυσιολογικοτήτων" καθώς από την μία έχει διαμορφώσει συνθήκες που επιτρέπουν την σχεδόν πλήρη δικτύωση της ανθρωπότητας, ενώ ταυτόχρονα καθορίζει τις επιδιώξεις των προσώπων και των ομάδων μέσα από διδασκαλίες που προέρχονται από έναν απίθανα μικρό αριθμό πολιτιστικών και εμπορικών κέντρων. Καθώς όμως γνωρίζουμε πως η ανάπτυξη της ποικιλότητας αποτελεί τον φυσικό όρο που εξασφαλίζει την επιβίωση και την εξέλιξη, μπορούμε να υποψιαστούμε ότι, περιορίζοντάς την, ενδεχομένως να βάζουμε σε μεγάλο κίνδυνο τους εαυτούς μας.
Χρόνος
Διδασκόμαστε, από την εποχή ακόμα της Ιλιάδας, πως ο κόσμος μας είναι ένας κόσμος αμείλικτης βίας προορισμένος να γεννά λαμπερά μεγαλεία και ολοκληρωτικές καταστροφές. Αυτή δε η υποτιθέμενα αδιαμφισβήτητη φυσιολογικότητα του κόσμου μας, εδραιώνεται και καθοθηγείται από ανθρώπους που στέκονται ψηλότερα από όλους εμάς τους υπόλοιπους, από ανθρώπους που έχουν ειδικά χαρίσματα, όπως ακόμα και να επικοινωνούν με υπερφυσικές δυνάμεις, και για τους οποίους ο προορισμός της ζωής τους είναι να διοικούν και να εξουσιάζουν.
Αποφεύγουμε όμως να διδασκόμαστε πως η συγκεκριμένη φυσιολογικότητα, όπως διδάσκεται από την εποχή της Ιλιάδας μέχρι σήμερα, έχει διαρκέσει μέσα στο σύνολο του χρόνου της ανθρωπότητας όσο ένα ανοιγοκλείσιμο των ματιών. Σε ολόκληρο τον υπόλοιπο χρόνο της ανθρωπότητας, μοιάζει οι άνθρωποι να εξελισσόντουσαν επιδιώκοντας την ανάπτυξη του λόγου, της ενσυναίσθησης και της συνεργασίας, κατά τρόπο ώστε να μειώνουν τον ανταγωνισμό και τις καταστροφές που αυτός επιφέρει.
Γνώση
Αυτό το ελάχιστο ανοιγοκλείσιμο των ματιών έχει υπάρξει αρκετό ώστε, σήμερα,
να μας φαίνεται αυτονόητη η γελοιοποίηση του Θερσίτη από τον Οδυσσέα όταν, στην Ιλιάδα, με την φωνή της λογικής προτρέπει τους συμπολεμιστές του στην ειρηνική ζωή και στην ανυπακοή,
να θεωρούμε φυσιολογική κοινωνική εξέλιξη την αντιστροφή της τοτεμικής παράδοσης στην Οδύσσεια όπου οι πολλοί δολοφονούνται και υποτάσσονται στον άνακτα,
να δικαιώνουμε την υποταγή των γυναικών στους άντρες όπως αιτιολογεί η ακύρωση των Ερινυών στην Ορέστεια, και,
να ανεχόμαστε τον έλεγχο της γνώσης και της κοινωνικής καινοτομίας από την εκάστοτε εξουσία όπως μας προϊδεάζει ο μύθος του Προμηθέα.
Μοίρα
Επιλέγουμε να αντιλαμβανόμαστε ως φυσιολογικό το σύνθετο πλέγμα ανταγωνισμού που ξεχωρίζει τους ανθρώπους από την μία σε περισσότερο ή λιγότερο επιτυχημένους και από την άλλη σε αποτυχημένους. Για κάθε έναν, έτσι, που μοιράζεται έστω λίγα ψίχουλα από την πίτα της "επιτυχίας" φαίνεται φυσιολογική η φτώχεια, η εξαθλίωση, οι πόλεμοι που μετατρέπουν σε ερείπια ολόκληρες πόλεις και τους ανθρώπους σε πρόσφυγες, εφόσον πάντα η φτώχεια, η εξαθλίωση και η προσφυγιά αφορούν κάποιους άλλους. Το πιο αξιοθαύμαστο από όλα είναι το γεγονός πως οι ίδιοι οι φτωχοί, οι εξαθλιωμένοι και οι πρόσφυγες μοιάζει να αντιλαμβάνονται την κατάστασή τους ως ένα παιχνίδι της μοίρας και όχι ως το αποτέλεσμα μιας αλληλουχίας επιλογών δικών τους και άλλων ανθρώπων.
Φύση
Είναι ανώφελο να αναλωνόμαστε συζητώντας για τις δυνατότητες της ανθρώπινης διάνοιας ή τα όρια της "ανθρώπινης φύσης". Σίγουρα, και η ροπή προς την βία ή την κυριαρχικότητα είναι μέρος αυτής της φύσης, όμοια όπως πολλές άλλες ολότελα αντιφατικές μεταξύ τους ροπές. Το περιεχόμενο της ανθρωπινότητας ωστόσο, ορίζεται από το πλαίσιο όπου η νοήμονα επιλογή αξιολογεί και απορρίπτει τις επιβλαβείς ροπές προς χάρη των επωφελών, τόσο στο προσωπικό όσο και στο κοινωνικό πεδίο, προσδίδοντας ταυτόχρονα στο προσωπικό και στο κοινωνικό μία συγκλίνουσα πορεία.
Πόλεμος
Στα κείμενα που ακολουθούν γίνεται μία προσπάθεια αναπαράστασης του κόσμου μας πέρα από τις διαδεδομένες αναγνώσεις του, μαζί με μία προσπάθεια αναζήτησης των στοιχείων που τον διαμόρφωσαν και τον διαμορφώνουν.
Σε αυτά τα κείμενα, η στιγμή κατά την οποία τα όπλα μετατρέπονται σε μέσα παραγωγής, παρουσιάζεται ως ο σταθμός στην ανθρώπινη Ιστορία από τον οποίο έκτοτε η ανθρωπότητα οργανώνεται σε σχέσεις καταναγκασμού και υποταγής, οι οποίες φανερά ή κρυφά ενέχουν τον πόλεμο.
Α. Από τις εξισωτικές στις ταξικές κοινωνίες
Β. Από την ανωτερότητα στον καταναγκασμό
Γ. Κοινωνίες σε πόλεμο
Δ. Η ιδιωτική αυτάρκεια ενάντια στον κοινωνικό δεσμό
20170119
20170118
20161227
20161224
20161129
20161122
Private autarky against the social bond
[Η ιδιωτική αυτάρκεια ενάντια στον κοινωνικό δεσμό]
Private autarky appears to be a necessary pursuit for almost all modern humans. We match our well-being and classify it accordingly to the magnitude of our self-sufficiency. Our private house, our private transportation, our private nursing for the kids and the elderly, our private medical care, our private education, our private entertainment, our private vacation house, and this list may go on forever.
Private autarky allows us to protect ourselves from the disturbance that other people put on us, meaning, of the disturbance of the continuous and mandatory negotiation and coexistence with other people. Thus, the way for the achievement of either this or that degree of private autarky is the acquisition, accordingly, of the necessary amounts of money.
Private autarky imposes that personal and social relations are adjusted through a network of orders given accordingly to the position each one holds at the financial hierarchy. Having been taught to comprehend any negotiation upon daily or life issues as a tiring matter, we have almost completely attributed the arrangement of such issues to each one’s ability in summing amounts of money that will be spent in order for one to have the right to give orders for obtaining goods and cares.
Inside a social environment of hierarchical transmission of orders, the social bond has lost its practical meaning -that of mutual respect between persons, which respect is constantly reaffirmed through speech. Social bond, in this case, is established upon an abstract context of a desired private autarky and financial prosperity, while requiring the concealment behind the hallucination of a prospering world, of another world that is been destroyed.
From the autarky of the master to the autarky of the worker
Private autarky occurred as an evolutionary consequence of slavery. The human-master no-longer had to negotiate and cooperate since in order to reach his needs he simply had to order the human-slave. On the other hand the human-slave no-longer needed to be creative, inventive and cooperative since he should only do what orders say and behave inside the frame set by his human-master.
Up to the point that slavery was invented, negotiation, exchange and cooperation had been the fields in which human speech and reason developed while -at the same time- developing humanity itself.
The invention of slavery interrupted, or even intervened in a violent way -literally and figuratively- to humanity’s evolution and cultural course. The achievement of cooperation, the abilities it offers and it’s demands at the level of reason, grants ever since its place to a complex system of authority and obedience, private autarky and dependency.
The social state, that -relatively recently- occurred as a result of the continuous revolts of the enslaved workers who found themselves submitted to the capitalists and restricted from any kind of self-sufficiency, is now been demolished; in front of their unsuspecting class inheritors, who -by now- as their primary wary they care to ensure a least equivalent of their masters’ autarky.
Any kind of private autarky of the workers, even of some business people, besides being fictitious since it is depended from the money which is under the control of their masters -the same way like the means of production, the State, the land, the communications, the technologies, science, patents and so on-, constitutes the successful mechanism by which workers become trapped in the system formed to serve their masters.
Private autarky exists -both in theoretical and practical level- at the very opposite of the interests of the subjugated, who as a primary wary should have the formulation of the terms of a social bond serving the creation of an enjoyable public and social environment, based on the tools of negotiation and the use of reason.
20161121
From the egalitarian to the class societies
P A R T 1
On one hand, primitive societies, archaic, without civilization, without classes, without authority, without state, without writing, without history or evolution.
On the other hand, developed societies, with civilization, with classes, with authority, with state, with writing, with history and evolution.
Communities with state do not constitute the evolutionary climax of the human societies, nor the egalitarian communities constitute a primary stage of such a linear process. There are no facts revealing an obvious or deterministic evolution from the egalitarian to the class societies. Furthermore, as indicated by the complex and demanding rules and traditions of the egalitarian communities, these communities are not lacking either civilization nor social structure, unless we equate civilization and social structure with the state and the authority.
State and authority though, constitute a type of social structure established upon the coercion that few people put on the most, either by force or other means. If for us coercion does not constitute some important human achievement, or even more if in coercion we recognize the origin of major sufferings burdening people’s lives, this means that we should value as more civilized a society that rejects it.
Such an evaluation matches the aspect of S. Freud according to which the origin of the human civilization stands on the choice of equality and the development of rules-taboos targeting on the minimizing of antagonism and violence in the community, ensuring that no one shall be able to impose on others his will on the sharing of food and mating [S. Freud, Totem and Taboo].
Therefore, the existence of societies with state and authority, does not occur as a demand coming from the people and the civilization, and we should look elsewhere for its origins.
In Society against the state, Pierre Clastres mentions a vast diversity of community organizing types by the American indigenous people, as recorded through the past 500 years. Nomad societies, cultivators, warlike or peaceful, few membered or numerous, without state and authority, or with state and authority. These diversities had been existing irrespective of the technological development level, which had been common to all of these societies.
Therefore, societies with state and authority, are not a product of the development of technologies, since tribes that have achieved similar technologies are in some examples organized in states while in other examples they abhor authority by all means.
Levi Strauss in Anthropology confronts the problems of the modern world, mentions that humanity, by the 99% of its time and while occupying the ¾ of the habitable space, lived while been organized in societies that had developed any possible way to protect themselves from the possible formation of inequalities and authorities, ensuring at the same time balance and sustainability. In this extended time and space of the humanity it would be awkward not to acknowledge the presence of history, social evolution or social innovation.
It could be expected though, even if all facts were available, not to be capable of acknowledging and admiring such procedures while looking through the cultural perception filters of the modern human. Human innovation, however, along with history and evolution, could happen, and have been happening, in many ways fully diverse from the quantitative values which exclusively our perception is treated to perceive.
We might be able, up to a point, to perceive the particular qualities of these values, if we read the facts given by the egalitarian societies, having first eliminated any possible arrogance we carry been the literate “civilized” inheritors of the Athens Democracy and the European Enlightenment.
History, as well as social evolution and innovation, do not exist as products of the societies with state and authority. On the contrary, as described by the fables, social innovation impersonated in Prometheus is chained by State and Violence. This fable stands at the opposite of our perceptions, while implying that, the state and the authority bound the social innovation’s development for their benefit. Meaning that, any history and evolution is produced by this bounded social innovation, is consumed by the vital need of authority and state for strengthening and dominance, feeding the vicious circle of magnification and catastrophe that defines modern societies.
Thus, through a different cultural view, it is the modern societies that do not produce human history and evolution while been trapped to a behavior similar to the one of ant colonies trying to dominate and expel other colonies. Ants, for sure, in order to dominate do not develop technologies and do not increase their financial sizes, but instead are completely depended on the slow evolution of their biological features.
On the other hand, human states and authorities, having in their control the social innovations, develop extracorporeal potentials, all kinds of quantitative sizes, technologies and tools, and this in an amazingly fast and constantly accelerating pace, in order to achieve at the end the same as the ants do: magnification and catastrophe.
Knowing that as a species we excelled through the development of practices that show despise towards enforcement and domination, having followed a course that developed a vast diversity of features and civilizations, we could acknowledge in our present state not simply some diverse version of the human evolution, but instead an unaltered situation, a non-evolution, non-history, and a dead-end that doesn’t match to a human civilization.
The societies we are accustomed to, prosper by destroying the environment, other societies, and parts of themselves, destruction that takes place in absolute ratio to the size of the prosperity they produce. The kind of society that succeeded all over the planet, imposes that any nugget of technology and luxury a human enjoys has its ratio in mizery been imposed to another human living near or far, and to the resources been taken from future generations.
State and authority thus, not only do not add to the quality of the human evolution, but, to the contrary, bound its potentials and lead it to a deadlock quantitative antagonism for growth or destruction, similarly to being themselves, the State and the Authority, creatures fatal and unconscious.
The submission of the social innovation to state and authority is by far the only way for our societies to create history and evolution. This is supported by our knowledge on the culture of Prometheus which existence is revealed to us by the technologically equipped, actively mercantile, and peaceful societies that survived at the islands of East Mediterranean Sea up to 4.500 years ago.
Since social innovation can be evolving free from the bounds of state and authority, we can conclude that it is neither the demand for “progress”, “history” or “evolution” that born and bred its own captors.
The development of the Intellect, contemplation, poetry and philosophical reason, is assigned to the class societies by a simplistic suggestion: since slaves produce enough to feed their masters, masters gain the ability to systematically, or even exclusively, devote themselves to contemplation. For sure, exclusive occupation on a mental activity possibly accelerates some particular mental functions, however, the outcome is most likely to be limited to the specific specialization that itself produces, along with the cultural context of the authoritarian society inside which it is produced.
On the other side, the “uncivilized” “savages” of the egalitarian societies limit their working day to approximately 2 to 4 hours [only in some extreme environments this reaches 7 hours]. They are aware that by increasing the working time one can obtain more goods, but this not only appears to be indifferent to them, but even more, dangerous. The development of the intellect inside an egalitarian social context produces kinds of poetic, philosophical or even scientific reason which we are having difficulties in recognising its value or use, since we are preoccupied by our own special cultural perceptions.
In our societies the polypragmon, inquisitive human of the past, has evolved to a minimum part of a huge machine, while at the same time, the intellectual demands for such a role are limited to minimum.
Authoritarian societies tend to subjugate the intellect to “functionality” and to the social devotion to enlargement-”development”, presenting the coercion of labor as a duty of all humans towards the society. Unfortunately, we are incapable of having knowledge on the intellectual achievements of the “Prometheus civilization”, and even more, on the implementation and the progress of these achievements if this civilization hadn’t ended by the violent manner the myths and the archeological findings suggest. Only then we would have been able to compare the two ways of social evolution.
Thus, we have no clues that suggest that, if the “Prometheus civilization” had the opportunity to evolve in its own manner wouldn’t invent achievements we -perhaps thoughtlessly- attribute to the “civilized”, authoritarian societies.
In any case, the fact that in authoritarian societies people of the intellect are separated from the people of labor, isn’t by far a worthy achievement, especially by the time we consider that this separation, is one more expression of the vicious circle antagonism-enlargement, in which constantly there is a world that flourishes and another world that is been destroyed.
Counter to this, in the egalitarian societies, on one hand, labor doesn’t exist as a consequence of coercion, but instead as a part of a communal activity, doubtlessly interacting in a creative manner with the intellect. On the other hand, the depreciation these people show towards wealth and obtaining goods, leaves to them plenty of free time for the development of qualities of the intellect that we are incapable to perceive.
Human intellect therefore, poetic, philosophical and scientific reason, does not exist as an exclusive privilege of those freed from labor, which they imposed by force on others, neither constitutes a creation or an evolutionary achievement of the authoritarian societies. On the contrary, it is this exact intellect, this evolutionary and cultural achievement that for thousands of years, millions as Strauss says, abolished domination and enforcement, and systematically prevented the development of antagonism and authority inside the communities.
In conclusion, of all the terms using “with” and “without” to distinct the egalitarian societies from the authoritarian, those that more accurately succeed this distinction are: with or without authority, with or without state, with or without classes.
P A R T 2
> Thus, there is still a question remaining to be answered:
Which overturn gave birth to the social classes, the state and the authority?
Since humanity’s fundamental achievement has been egalitarianism, which is maintained inalterable in few pushed aside societies, and second most important achievement has been the “Prometheus civilization” with the extended community networks from the Caspian to the Mediterranean Sea, how did the social classes occur?
With the available facts we can attempt a reconstruction of the preconditions, the randomness, and the sequences that birth class societies.
Some possible preconditions:
Community chauvinism, the desire of some specific tribes or persons for war, the productive use of war captives by some tribes, the increment of the population of some tribes and the networks of a large number of a tribe’s communities.[1]
Coercion, “authority” and authority
Pierre Clastres, in Society against the State, as most possible process for the forming of state and authority, suggests the increment of the population and the consequent distance between the leaders and magicians, and the control of the community.
This suggestion, though seemingly convincing, cannot explain the intrusion of coercion in a community. In the longest part of this book Clastres convincingly explains the way “authority” in egalitarian societies exists in a symbolic manner, self-defeating, like been needed only to remind of the importance of its abolishment.
Most important though, is that in egalitarian societies one can’t find any kind of social principle having the right of enforcement. A truly authoritarian principle seems to be inconceivable in egalitarian societies even for the multitudinous ones.
There is however a fact that could prove to be useful to our searching:
During war actions the formerly leader of the community becomes a real commander gaining the right to impose his will upon the community members.
War
Seemingly, in egalitarian communities, the only chance for a commander to experience what we conceive of this word, from which he is thoroughly constrained in all other instances of the communal life, is during war.
To the environment of violence the egalitarian societies acknowledge and submit its equivalent: authority. However, even the most warlike tribes, do not care for constant warring, even if this is the goal of their leader, and therefore after the completion of war operations he returns, or he is constrained to the usual symbolic duties.
Therefore, it doesn’t seem possible for an ambitious commander, or for a warlike group of youth, to impose to their community conditions of constant war from which constant authority could burst, since communities resist such a possibility.
Slavery
War, for some tribes, had been an important activity, especially for their younger members. The spectre of behaviors and rules related to war is so vast, similar to the ones related to mating. Holding captives had been one of the war activities consequences. For some tribes, war captives constituted titles of honor for their holders. In other tribes, the productive use of war captives had been another version of war activities consequence. The systematization of the productive use of captives, the establishment of slavery, the transmutation of human beings to productive herds, constitutes the peak invention that introduced coercion as the foundation of a new kind of society, the warring society. Tribute, similarly to slavery and coexisting with it, has also been a relevant invention and version of war activities consequence.
Antagonism-growth
The survival of a society that has turn war to a productive procedure and weapons to means of production, depends on its ability to maintain the necessary force in order to compel the subjugated populations. It also depends on its ability to grow its power in order to be able to protect itself or overrule other war societies. In this manner, the natural selection criteria, meaning the promotion of the stronger, intrudes into human societies, extends, and defines ever since our species’ evolution bounding it to the vicious circle that antagonism and growth together form. Ever since, human societies as in one body, seem like sea elephants which if they don’t manage to collect enough body mass they are in danger of been excluded from mating.
Constant war
The constant war in which a society transformed to an antagonistic beast fed by human flesh is bounded to, creates the need for leadership and authority to its interior. The coercion that such a society imposes to its subjugates, inevitably slips into the relations of its own members, since, on the one hand, violence is from this point on presented and acknowledged as a rule for social relations, while, on the other hand, authority and coercion [as military discipline] become the most effective tools in carrying out a mandatory and constant war.
P A R T 3
> Composing the elements
Rulers and vassals: two societies in one
We could state that, our societies, in unknown times and places organized themselves in classes of rulers and vassals, under the precondition that the first, both choose and have the ability to, compel the second. This statement, however, suggests that coercion has been magically assimilated by societies during their evolution towards a completion defined by the existence of classes, authority and state.
A social formation coming from war and enslavement shouldn’t be acknowledged as a single society but more as a social compound.
The ruling society during the first stages of their invention most likely preserve their totemic traditions, their marital and behavioral habits, even those that prevent the community principals transform to authoritarian. At the same time, as far as the ruling society concerns, the face of the subjugated to slavery or tribute, does not exist, vassals exist only as objects, as human herds.
The vassal societies, depending on the practices of the rulers, experience various amounts of catastrophe, in some cases facing complete erasure while in others, continuous exploitation. In some cases they preserve their traditions, even partly, while in other cases they are oppressed by all means of their human substance.
What we acknowledge as a single community constituted by rulers and vassals, is an arbitrary perception, based on the teaching that inside a society some may live while compelling and others while been compelled. What an amazing “progress” for humanity, knowing that for the “primitives”, the fundamental community rule is that coercion is not acceptable!
None of our modern “developed” societies constitutes a single community. Actually, each one of our societies consists of a total of communities constantly warring one another. Inside each one of our states, the dominant community, in the distant times imposed its will by force upon societies that became vassal, and maintains its authority by the exact same means: warring constantly with the vassal communities, and warring frequently with other rival states. Each of these dominant communities, one way or another, aims at its prosperity through the destruction of others.
Such an example is mentioned by Yuval Harari in Sapiens related to the social castes, the social restrictions and the social myths imposed by the conquering intruders in the Indian peninsula 3.000 years ago, in order to secure their longevity. This kind of social myths teach the “truth” of the submission of the “lower” castes, to the “superior” ones, presenting the total of these communities as a single society divided to classes by divine or natural laws.
Regardless of the amount of the changes, transformations, aggregations, reclassifications, and rebirths our societies carry behind them, the core of their functioning stands upon the invention of some humans that appeared sometime after the, so called, agricultural revolution: the use of weapons and war as means of production, and the transmutation of the peaceful -or less capable in war people- to human herds for exploitation.
The coincidence under which this invention occurred, probably relates to multiple factors, such as, the culture of the one or of the other tribe, the amount of produced surplus by one or the other tribe, the personality of specific people, and also randomness. In any case, whenever this invention dominated some area, thenceforth it imposed chain reactions. The consequences of these reactions relate mostly to the war antagonism introduced in these areas, which followingly demands the effective strengthening against rivals. If this strengthening proves to be inadequate, then, the prospects are either enslavement, or self-displacement and reproduction of this invention in other areas.
Through such an interpretation, the relocation of the greek tribes during the antiquity, towards the present area of Greece, and the enslavement of earlier habitats, might had been mandatory by previous forced displacement from their origins. While moving West they were carrying with them the knowledge of slavery and the new use of weapons. Followingly this knowledge was exported through colonization further towards the West, where the Etruscans and later on the Romans, proved to be the ideal successors.
It’s inappropriate to describe our societies as class societies, since their state does not relate to an inherent stratification coming from the development of each community. Even if anthropologists mention for some egalitarian communities the existence of stratifications, the concepts of coercion and violence, of the destruction of some for the benefit of others, had been, not simply unknown but more correctly, expelled by the cultural notion until one tribe enslaved another.
Therefore, the unique feature of our societies, that appears to be unchanged since its birth, is not simply the existence of classes, but instead the constant war and the continuous coercion that each dominant society acts against its vassals. Each of our complex societies consists of the society of those who compel and the society of those who are been compelled, the society of those who control the weapons as means of production and the society of those who are forced by those who control the weapons.
The existence of stratifications, castes and classes inside both the dominant and vassal communities, confuses the overall picture and creates the illusion of a single community constituted by classes. This, however, is completely misleading since, for humans, what forms a single society is the general avoidance of violence and coercion, especially the violence and coercion coming from the few towards the most. The very existence of this violence and coercion proves that we are totally mistaken considering our societies as single societies, and, even worse, for as long this illusion lasts, the vassals cannot develop the means to escape the narratives of their rulers. The narratives coming from the rulers, have been proven to be equally effective as their weapons, which however in any case they do not hesitate to use whenever their narratives prove to be insufficient.
Our societies are not single but complex, constituted by war communities forcing peaceful communities to live as their productive herds, achieving the well being of the first through the destruction of the second. Societies, regardless the fact that they might seemingly behave as beings themselves, they are still consisted of human beings that choose to behave in one or the other manner. Thus warring and ravenous societies are led by dominating and ravenous persons, while the peaceful ones by cooperative and peaceful persons. For us humans, one can not measure the degree that the tendencies towards rapacity or cooperativity constitute biological or cultural features. In any case though, human intellect, while having the ability of self-reforming, allows these tendencies to be modified even to their complete opposite.
P A R T 4
> Conclusions
- Each “Class” society is a complex society led by one dominant community been in constant war with its vassals.
- Every such dominant society develops mechanisms and behaviors similar to a being whose survivour depends on the constant strengthening against other similar “beings”.
- Violence, war and coercion are fundamental choices of people that lead to the formation of the complex societies.
- The prosperity that the choice of violence, war, and coercion, grants to the rulers, balances by their bound to a constant war against their vassals and their rivals.
- The prosperity that the rulers grant themselves with, has an absolute equivalent in the catastrophe that their tributaries experience.
- Having passed at least 4.000 years since the weapons and war were used for the first time as means of production, the clear picture of a complex society consisted of the ruling society and the vassal societies, has turned so complicated and purposely hidden by the rulers’ narratives, without however diverging the least from its fundamental values which are violence, war and coercion.
> Consequences
Besides the obvious catastrophe that dominants cause to their vassals, and frequently to themselves since inevitably some will be proved weak inside the competing arena they themselves form, some of the occurring consequences affect the whole of humanity and its evolution.
- The ability of dominant communities to maintain depends on their ability to strengthen and grow. Mandatory growth through the use of the social innovation that rulers control, has formed a universal social environment that sooner or later will have to face the exhaustion of the natural resources.
- In many occasions, boundaries set by the environment can be exceeded by the use of science and technologies that the rulers control, with unknown, however, consequences for both dominants and vassals.
- The evolution of human species shows contradictions since, regardless that, at least for the dominants, average age seems to have increased, on the other hand the brain volume of humans seems to have decreased through the last 10.000 years. Throughout all these years the most human of all our features, the ability to use language in order to form cooperative networks, has been replaced by a simple mechanism of receiving and executing orders.
> Opportunities
As Harari mentions in Sapiens, human is a being that moved from the middle of the food chain to the top, without having the time to readjust to this change. Humans are now stronger than lions but continue to behave like terrified chimps, and this makes us extremely dangerous. Respectively, neither lions, nor chimps, nor any other being didn’t have the time to readjust to this sudden move of the humans from the middle of the food chain to its top.
- Through the interscientific perception of the universe we have the means to comprehend our world, ourselves, our past, and the existing potentials is forming our future. In a great amount, as humans we are what we teach ourselves to be, while at the same time, we can become what we choose to become.
- It is worthless to defend hypothetical achievements of people and societies in case that survivour through war had not prevailed. At the same time though, it is completely arbitrary to reject the idea that some egalitarian societies would find the way to offer wonderful achievements to people, while leading our societies to totally diverse directions. In any case, from where we now stand, we can work for the liberation of Prometheus, meaning the liberation of the social innovation from the bounds put by the dominant societies, and the rejection of coercion as a way of coexisting, developing at the same time our abilities in cooperation and mutual understanding.
N O T E S
[1] As Strauss mentioned in Anthropology confronts the problems of the world, the word race is not accurate for describing an autonomous community and should be used in a wider context since, genetic factor falls behind the cultural factor as far as defining the marital rules and the genetic aggregations.
A N N E X
… We have no facts whether people had rights of property on land. Most likely land belonged to the community. Neolithic herds of domestic animal should have been small sized. The responsibility for the breeding probably burdened all the community. ...
Neolithic settlements in Greece, 8.500-5.000 years back. High school 1st grade History course.
… Almost in all Cycladic islands, archaeological diggings brought to light settlements, not extended, built 5.000 years ago. Each settlement appears having been developing autonomously and there was no kind of central authority. Originally these settlements were formed close to the sea or the sides of low hills. At about 4.300 years ago, some settlements become fortified (Aghia Eirini, Kea island), others are destroyed and rebuilt with fortifications (Fylakoti, Milos island) , and others are built on higher hills away from the sea (Kastri, Syros island). …
The Cyclades during the Bronze Age, 5.000-3.000 years ago. High school 1st grade History course.
The civilization that flourished during late Neolithic and early Bronze Age in the area between the Black and the Caspian Sea, at the valley of river Kura, had been trading products of pottery from Caucasus to Mesopotamia, Levant and Asia Minor. Later on products of metallurgy were spread to the river systems of Volga, Dnieper and Don.
... From about 900 B.C. Assyrian kings sent out their armies to conquer new lands. Over 300 years Mesopotamia and lands further to the east and west became part of an Assyrian empire. Conquering foreign cities brought wealth.
Regions which had been conquered by the Assyrian army had to pay tribute to the king every year. If they rebelled against his rule, or refused to give tribute, the king would lead his army against them.
There were few armies who could defeat the Assyrians as they were well trained and they had good weapons. ...
… At least since the Classic antiquity, Spartans were by far outnumbered by Helots. …
… Ship records make it possible to estimate the number of slaves transported from Africa to the Americas and the Caribbean, from the 16th Century until the trade was banned in 1807 - and the figure is about 12.5 million people. …
... However, we find it hard to accept that king Agamemnon, or any other hero of the Iliad, while behaving as a dominant can be a decorated and armed, standing chimpanzee, or any other decorated and "stately" animal.
Accordingly though to what we've mentioned up to now, we oppose this idea not because it is not true, but because, if we accept that it is true the whole system of perceptions built through centuries of domination systems shall collapse. And then, if this reality reveals to us, we will start to see as standing chimpanzees decorated with ornaments, many more of the dominants and important ones through centuries, those of who we have been taught to acknowledge as superior, to admire them, applaud, praise, and to follow the urge to be like them, if we haven't already. Especially now that the electronic media present live to us countless figures of this kind, both men and women, trying the most to amaze as.
This is exactly one of the goals of this book: to contribute to the collapse of such perceptions of superiority, that for thousands of years we're been taught by all these, decorated or not, dominants and officials of the domination systems. …
Homer’s epics have been teaching for 3.000 years that the civilization of war is the only possible condition for the human societies. The importance of the king and authority is presented in these epics in a consummate and glorifying manner.
Studying the history of the Greek city-states, the similarities and the differences, we may acknowledge in great amount of detail the struggle inside them to maintain the egalitarian rules that were carried deeply in their traditions.
The story of Athens shows a great interest since, when the war period for the survival of the tribe ended by the establishment in the specific land area, the kingdom ended and there were continuous attempts to bring back egalitarian rules in social relations. Attempts doomed, however, since their society would be ever since bounded to war with the communities of its enslaved and vassals. Their society was also bounded to constantly pursuing strength to successfully confront its rivals. The endup is known and, regardless the dominant narratives that blind and mislead us, it is always the same: catastrophe.
Subscribe to:
Posts (Atom)