Η αντιπαράθεση είναι κατά βάση κοινωνική και όχι θρησκευτική ή πολιτισμική. Καταπιεσμένες κοινωνίες και άνθρωποι εξεγείρονται ενάντια σε αυτό που κατανοούν ως αιτία και προσωποποίηση της καταπίεσης και της περιθωριοποίησης που βιώνουν.
Είναι άστοχο οι εξεγερτικές συμπεριφορές να αποδίδονται σε θρησκευτικές διδασκαλίες. Το ερώτημα που θα έπρεπε να διατυπώνουμε είναι το εξής: ποιές αιτίες επιτρέπουν σε μία δεισιδαιμονική πρόσληψη του κόσμου να κρύβει τους κοινωνικούς πολέμους πίσω από προσωπεία; Αυτά ακριβώς τα προσωπεία είναι που συντηρούν την αδυναμία μας να διακρίνουμε και να αναλύσουμε διαλεκτικά τον πόλεμο των κυρίαρχων κοινωνιών με τις υπόδουλές τους.
Κάθε θρησκεία, χωρίς εξαιρέσεις, διδάσκει και εφαρμόζει τον δικό της τύπο κοινωνικής οργάνωσης. Το χριστιανικό κίνημα από την αφετηρία του έπραξε ακριβώς αυτό, δημιουργώντας εξισωτικές κοινωνίες αντίπαλες των κυρίαρχων Ιουδαϊκών και Ρωμαϊκών. Όταν αυτές οι κοινωνίες γιγαντώθηκαν έγιναν βίαιες, εξουσιαστικές και εντέλει αντέγραψαν και αφομοίωσαν τα κύρια χαρακτηριστικά των μέχρι πρότινος πολέμιών τους. Οι χριστιανοί όταν είχαν την δυνατότητα κατέστρεψαν με αμείλικτο τρόπο τα σύμβολα των καταπιεστών τους αλλά και τους ίδιους τους καταπιεστές τους, και όχι μόνο. Η αγάπη και η αδελφοσύνη ήταν πρακτικά πλέον παρελθόν.
Ο χριστιανισμός έκτοτε υπάρχει ως μία βαθιά αντίφαση και συνεχής ρήξη μεταξύ των αρχικών διδασκαλιών του και της σύμπλευσής του με τις κοινωνίες των κυρίαρχων.
Ο συντηρητισμός που εκφράζεται μέσα από την καταπίεση των γυναικών, αλλά και του ερωτισμού γενικά, συναντιέται κατά περιόδους σε κάθε κίνημα που επιδιώκει τον εξισωτισμό. Είναι πανάρχαιος κανόνας, πως, ό,τι μπορεί να επιθυμήσει ο καθένας θέτοντας σε κίνδυνο την συνοχή της κοινότητας πρέπει να είναι απαγορευμένο. Αυτό αποτελεί θεμελιώδη αρχή του ανθρώπινου πολιτισμού πάνω στην οποία χτίστηκαν οι θρησκείες και τα κοινωνικά συστήματα.
Ο ισλαμισμός χρησιμοποιεί με αυστηρότητα τον συντηρητισμό που αφορά την καταπίεση των γυναικών και του ερωτισμού προσδίδοντας έτσι στην κοινωνία ένα πειστικό προσωπείο εξισωτισμού, υπενθυμίζοντας μεν από την μία πως το βασικό διακύβευμα για τους ανθρώπους είναι η σεξουαλική ικανοποίηση, από την άλλη όμως παραπλανώντας και αποστρέφοντας το βλέμμα των καταπιεσμένων από αυτούς που με τον πλούτο τους μπορούν να εξαγοράζουν την πρόσβαση σε οποιαδήποτε "αμαρτία".
... . Στην πραγματικότητα όμως επιβάλλει ένα σύστημα ανισοτήτων που αναιρείται μόνο στην υπόσχεση της προσδοκούμενης μετά θάνατον ζωή. Στον ισλαμισμό, ο οποίος είναι με απόλυτο τρόπο δημιούργημα της εξουσίας, δεν ενυπάρχει κάποια αντίφαση ανάλογη με αυτήν που υπάρχει στον χριστιανισμό. Η εξουσία και η ιεραρχία αποτελούν εγγενή χαρακτηριστικά του.
...
Τόσο ο χριστιανισμός όσο και ο ισλαμισμός στην αφετηρία τους υπόσχονται την ισοτιμία έστω και μετά θάνατον.
...
Είναι άστοχο οι εξεγερτικές συμπεριφορές να αποδίδονται σε θρησκευτικές διδασκαλίες. Το ερώτημα που θα έπρεπε να διατυπώνουμε είναι το εξής: ποιές αιτίες επιτρέπουν σε μία δεισιδαιμονική πρόσληψη του κόσμου να κρύβει τους κοινωνικούς πολέμους πίσω από προσωπεία; Αυτά ακριβώς τα προσωπεία είναι που συντηρούν την αδυναμία μας να διακρίνουμε και να αναλύσουμε διαλεκτικά τον πόλεμο των κυρίαρχων κοινωνιών με τις υπόδουλές τους.
Κάθε θρησκεία, χωρίς εξαιρέσεις, διδάσκει και εφαρμόζει τον δικό της τύπο κοινωνικής οργάνωσης. Το χριστιανικό κίνημα από την αφετηρία του έπραξε ακριβώς αυτό, δημιουργώντας εξισωτικές κοινωνίες αντίπαλες των κυρίαρχων Ιουδαϊκών και Ρωμαϊκών. Όταν αυτές οι κοινωνίες γιγαντώθηκαν έγιναν βίαιες, εξουσιαστικές και εντέλει αντέγραψαν και αφομοίωσαν τα κύρια χαρακτηριστικά των μέχρι πρότινος πολέμιών τους. Οι χριστιανοί όταν είχαν την δυνατότητα κατέστρεψαν με αμείλικτο τρόπο τα σύμβολα των καταπιεστών τους αλλά και τους ίδιους τους καταπιεστές τους, και όχι μόνο. Η αγάπη και η αδελφοσύνη ήταν πρακτικά πλέον παρελθόν.
Ο χριστιανισμός έκτοτε υπάρχει ως μία βαθιά αντίφαση και συνεχής ρήξη μεταξύ των αρχικών διδασκαλιών του και της σύμπλευσής του με τις κοινωνίες των κυρίαρχων.
Ο συντηρητισμός που εκφράζεται μέσα από την καταπίεση των γυναικών, αλλά και του ερωτισμού γενικά, συναντιέται κατά περιόδους σε κάθε κίνημα που επιδιώκει τον εξισωτισμό. Είναι πανάρχαιος κανόνας, πως, ό,τι μπορεί να επιθυμήσει ο καθένας θέτοντας σε κίνδυνο την συνοχή της κοινότητας πρέπει να είναι απαγορευμένο. Αυτό αποτελεί θεμελιώδη αρχή του ανθρώπινου πολιτισμού πάνω στην οποία χτίστηκαν οι θρησκείες και τα κοινωνικά συστήματα.
Ο ισλαμισμός χρησιμοποιεί με αυστηρότητα τον συντηρητισμό που αφορά την καταπίεση των γυναικών και του ερωτισμού προσδίδοντας έτσι στην κοινωνία ένα πειστικό προσωπείο εξισωτισμού, υπενθυμίζοντας μεν από την μία πως το βασικό διακύβευμα για τους ανθρώπους είναι η σεξουαλική ικανοποίηση, από την άλλη όμως παραπλανώντας και αποστρέφοντας το βλέμμα των καταπιεσμένων από αυτούς που με τον πλούτο τους μπορούν να εξαγοράζουν την πρόσβαση σε οποιαδήποτε "αμαρτία".
... . Στην πραγματικότητα όμως επιβάλλει ένα σύστημα ανισοτήτων που αναιρείται μόνο στην υπόσχεση της προσδοκούμενης μετά θάνατον ζωή. Στον ισλαμισμό, ο οποίος είναι με απόλυτο τρόπο δημιούργημα της εξουσίας, δεν ενυπάρχει κάποια αντίφαση ανάλογη με αυτήν που υπάρχει στον χριστιανισμό. Η εξουσία και η ιεραρχία αποτελούν εγγενή χαρακτηριστικά του.
...
Τόσο ο χριστιανισμός όσο και ο ισλαμισμός στην αφετηρία τους υπόσχονται την ισοτιμία έστω και μετά θάνατον.
...
