O τελετουργικός φόνος του βασιλιά

"By using a range of methods to kill the victim, the ancient Irish sacrificed to the goddess in all her forms. This manner of death is peculiar to the ritual killing of kings. It means that a king was being decommissioned."
"The king had great power but also great responsibility to ensure the prosperity of his people. Through his marriage on his inauguration to the goddess of the land, he was meant to guarantee her benevolence. He had to ensure the land was productive, so if the weather turned bad, or there was plague, cattle disease or losses in war, he was held personally responsible."
http://www.irishcentral.com/news/bog-bodies-are-kings-sacrificed-by-celts-says-expert-129289548-237410131.html

Old Croghan Man
https://en.wikipedia.org/wiki/Old_Croghan_Man

Clonycavan Man
https://en.wikipedia.org/wiki/Clonycavan_Man

Cashel Man
https://en.wikipedia.org/wiki/Cashel_Man


Φονικά χτυπήματα από τσεκούρι στο σώμα και το κεφάλι, τρύπες στην σάρκα για να περάσει σχοινί, κομμένες θηλές, ξεκοίλιασμα, κόψιμο στην μέση και ποιός ξέρει πόσα άλλα. Χωρίς αμφιβολία, δεν θα ήθελε κανείς να είναι βασιλιάς εκείνα τα (χιλιάδες) χρόνια. Δεν υπάρχει δε καμμία ειδική διαστροφή που οδήγησε τους Κέλτες σε αυτές τις αποτρόπαιες πράξεις. Ανάλογες φονικές παραδόσεις έχουν καταγραφεί και σε ζώντες (κατά την πρόσφατη ιστορική περίοδο) εξισωτικούς πολιτισμούς.

Θα μπορούσαμε να σταθούμε στον αποτρόπαιο χαρακτήρα ενός τέτοιου φόνου. Πέρα από τις γνώσεις που μας προσφέρουν οι ανθρωπολόγοι και οι αρχαιολόγοι, ο απόηχος των τελετουργικών θυσιών φτάνει ως εμάς και μέσα από τα μυθολογικά σύμβολα των κυρίαρχων πολιτισμών.
Θα μπορούσαμε ακόμα να σταθούμε στο δεισιδαιμονικό υπόβαθρο που υποκινεί έναν τέτοιο φόνο. Η ανθρώπινη φαντασία έχει υπάρξει ανεξάντλητη στην δημιουργία συσχετισμών και σύγχισης μεταξύ άκρατων φόβων και πραγματικών καταστάσεων πάντα με τραγικά, έστω για κάποιους, αποτελέσματα.
Θα μπορούσαμε να σταθούμε ακόμα στην ανθρώπινη δίψα για φόνο. Οι πρωτόγονες ανθρωποθυσίες, οι φονικές τελετουργίες της μεσαιωνικής Ιεράς Εξέτασης, αλλά και οι δεκάδες σφαίρες που νομότυπα αφήνουν συχνά-πυκνά τα όργανα της τάξης του πολιτισμένου κόσμου στα σώματα των διωκόμενών τους, για να μην μιλήσουμε και για τους πολέμους, έχουν υπάρξει ήδη αντικείμενο μελέτης από αυτούς που ασχολούνται με τα όρια της νόησης και των ενστίκτων μας.

Σίγουρα, δεν είναι καθόλου αδιάφορη η αναζήτηση ερμηνειών, ακόμα και μέχρι εξάντλησης, για αυτά τα θέματα τα οποία λίγο ή πολύ εξάπτουν την φαντασία όλων μας. Αυτές οι γνώσεις μάς δίνουν ένα σχεδιάγραμμα της πορείας του ανθρώπινου πολιτισμού και πώς αυτός επιδρά στις κυρίαρχες τουλάχιστον συμπεριφορές της πλειοψηφίας των ανθρώπων.

Υπάρχει όμως σε όλα αυτά κάτι το εντυπωσιακό: η αποστροφή της αντίληψής μας από την ουσία αυτού του γεγονότος, που δεν είναι άλλη από την συστηματική καθαίρεση και φόνευση βασιλιάδων από την ίδια την κοινότητα στην οποία βασίλευσαν.
Ο βασιλιάς σε αυτόν τον τύπο κοινωνικής οργάνωσης εμφανίζεται να είναι μία μορφή εξουσίας, όχι τόσο μεταξύ των ανθρώπων, όσο πάνω στις δυνάμεις της φύσης προκειμένου να επιτυγχάνονται οι προσδοκίες της κοινότητας. Η εξύψωσή του δηλαδή πάνω από την κοινότητα παρέχεται σε αυτόν με τελετουργικό τρόπο προκειμένου να έχει το αναγκαίο κύρος απέναντι στις δυνάμεις της φύσης. Η κοινότητα όμως έχει την δυνατότητα, όπως παρέχει αυτή την εξύψωση, με ανάλογο τρόπο και να την αναιρέσει.
Η αποτυχία ενός βασιλιά να υποτάξει τις δυνάμεις της φύσης προκειμένου να ικανοποιήσει τις προσδοκίες της κοινότητας κινητοποιεί αυτόματα την δικαιοδοσία της κοινότητας να τον καθαιρέσει, πράγμα που οι δεισιδαιμονικές επιταγές ταυτίζουν με την τελετουργική φόνευσή του.
Η αφετηρία του τελετουργικού φόνου και ανθρωποφαγίας αποδίδεται στην φόνευση του κυρίαρχου αρσενικού και στην συνομολόγηση της ισοτιμίας των μελών της κοινότητας. Ο απόηχος αυτού του τύπου κοινωνικής οργάνωσης φτάνει μέχρι τις μέρες μας με την επισφράγιση της ισοτιμίας αυτών που, με συμβολικό τρόπο, πίνουν το αίμα και τρώνε την σάρκα του Χριστού.

Αυτό όμως που είναι εντυπωσιακό, και από το οποίο μοιάζει να αποστρέφουμε το βλέμμα, είναι πως, η εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών, πέρα από τα επιτεύγματα σε επίπεδο μείωσης των δεισιδαιμονιών και της φονικής μανίας, στο επίπεδο της κοινωνικής οργάνωσης παρουσιάζει ένα σοβαρό πισωγύρισμα προς την κατεύθυνση της ζωικής κατάστασης.
Στην ζωική κατάσταση κατά κύριο λόγο η φυσική ισχύς δίνει την εξουσία σε ένα κυρίαρχο αρσενικό με έναν δεδομένο και προβλέψιμο ζωικό τρόπο. Αυτή η ζωική κατάσταση, όσο αφορά το ανθρώπινο είδος ανατράπηκε πριν από δεκάδες χιλιάδες χρόνια αναδεικνύοντας την ικανότητα των ανθρώπων να επιλέγουν συνειδητά και να συνεργάζονται ισότιμα, διαμορφώνοντας μια πρωτόγνωρη και μοναδική συνθήκη, που κατανοούμε ως την ανθρώπινη συνθήκη.

Αυτή η διαδικασία όμως ανάπτυξης των ιδιαίτερων ανθρώπινων ικανοτήτων, ανατράπηκε πριν λίγες χιλιάδες χρόνια με την επινόηση της δουλείας και της υποταγής ανθρώπων σε ανθρώπους.
Τα συλλογικά επιτεύγματα δηλαδή των ανθρώπων, όπως οι καλλιέργειες, η κτηνοτροφία και τα εργαλεία, μετατράπηκαν σε αφορμή αλλά μαζί και στα εργαλεία ώστε να υποδουλώνονται άνθρωποι σε άλλους ανθρώπους, όμοια σαν να ήταν τα πρόβατά τους, τα γελάδια, ή τα μελίσσια τους.
Έκτοτε, τα συλλογικά επιτεύγματα των ανθρώπων, μέσα από πολλές και διάφορες εκδοχές αλλά πάντα με ανάλογο αποτέλεσμα, μετατρέπονται σε εξωσωματικά εργαλεία ισχύος και επιβολής ανθρώπων πάνω σε ανθρώπους, λειτουργώντας όπως ακριβώς κατά το ζωικό παρελθόν λειτουργούσε η σωματική δύναμη. Ο Προμηθέας, το σύμβολο της συλλογικής γνώσης, βρίσκεται αλυσσοδεμένος, και η ανθρώπινη γνώση, μαζί και κάθε επίτευγμα, βρίσκεται στα χέρια των κυρίαρχων που τα κραδαίνουν με στόμφο σαν νάτανε δικά τους, δημιουργώντας όλο και μεγαλύτερες ανισότητες, σκορπώντας την δυστυχία σε όλο και περισσότερους ανθρώπους.

Έτσι λοιπόν, ο σύγχρονος πολιτισμένος κόσμος μας ανάγει την επιδίωξη της κυριαρχίας και της επιβολής, μαζί και τα μέσα επίτευξης αυτών, σε υποτιθέμενο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, εξιδανικεύει και νομιμοποιεί αυτό που στην αρχή του ανθρώπινου πολιτισμού ήταν αδιανόητο: να ξεχωρίσει κάποιος σε βάρος των υπολοίπων.

Αξίζει λοιπόν να αναζητήσουμε και να μελετήσουμε την διαδικασία μέσα από την οποία ο άλλοτε χρηστικός και αναλώσιμος βασιλιάς-υπηρέτης του κοινού συμφέροντος, μετατράπηκε σε δυνάστη με δύναμη ικανή να παρασέρνει τον λαό του και άλλους λαούς σε κάθε είδους δεινά, ανάλογα με τις εμμονές και τις προσωπικές του επιδιώξεις.
Αξίζει ακόμα να αναζητήσουμε πώς εμείς οι πολιτισμένοι επιτρέπουμε ο Προμηθέας να παραμένει αλυσσοδεμένος και τα ανθρώπινα επιτεύγματα να συγκεντρώνονται στα χέρια λίγων και να μετατρέπονται σε μέσα υποδούλωσης και εκμετάλλευσης των πολλών από τους λίγους, διαμορφώνοντας πρωτοφανείς ανισότητες.
Αξίζει να αναζητήσουμε τα αόρατα δεσμά που μας παρασέρνουν προς τα πίσω, στο σημείο από το οποίο η άνθρωποι δραπέτευσαν από την κατάσταση του ζώου.

Κυρίως όμως, αξίζει να αναζητήσουμε τους σύγχρονους όρους "τελετουργικής φόνευσης του βασιλιά", πάνω στους οποίους θα θεμελιωθούν οι νέοι όροι ισοτιμίας, εξασφαλίζοντας ότι σε όποιον και για όσο ανατίθεται από την κοινωνία να ξεχωρίσει, αυτός θα λειτουργεί αποκλειστικά προς όφελός της. Ας μην παραγνωρίζουμε δε, πως αν δεν σταθούμε σε αυτό το θέμα το ίδιο σχολαστικοί με τους προγόνους μας, αδιαφορώντας και τεμπελιάζοντας, οι εντυπωσιακές ικανότητες που αφιερώνουμε προς χάρην του ανταγωνισμού και της κυριαρχικότητας, αναπόφευκτα θα οδηγήσουν την ανθρωπότητα σε πολύ περισσότερα δεινά από όσες απολαύσεις.

Δέκα φίλοι και η μισθολογική μονάδα

Η τεχνητή λίμνη του Λάδωνα. Φωτογραφία από το διαδίκτυο.

Μία παρέα 10 φίλων ξεκίνησε να δημιουργήσει μια κοινότητα δίπλα σε ένα υδροϋλεκτρικό φράγμα. Από αυτή την παρέα:
ο ένας θα είναι ο αγρότης,
ο άλλος θα είναι ο γιατρός,
ο άλλος θα είναι ο φούρναρης,
ο άλλος θα είναι ο χτίστης,
ο άλλος θα είναι ο δάσκαλος,
ένας θα είναι ο διευθυντής του υδροϋλεκτρικού σταθμού,
δύο θα είναι τεχνικοί του υδροϋλεκτρικού σταθμού,
ένας θα είναι ο δικαστής και,
ένας ο γραμματέας του δικαστή.

Το υδροϋλεκτρικό φράγμα αποφέρει στην κοινότητα έσοδα που καλύπτουν τις μισθοδοσίες.
Αν εσείς είσασταν ο δικαστής, σε ποιον πιστεύτετε θα έπρεπε να αποδοθεί η βασική μισθολογική μονάδα; [Μπορούμε, για να είναι πιο χειροπιαστό το παράδειγμα, να θεωρήσουμε ότι μία μισθολογική μονάδα αντιστοιχεί στις καθαρές μηνιαίες αποδοχές που ισχύουν σήμερα και είναι 494 ευρώ.]

Σε πόσες μισθολογικές μονάδες θα προτείνατε να διαμορφωθεί ο μισθός των υπολοίπων αλλά και ο δικός σας;
1 μισθολογική μονάδα;
1,5 μισθολογική μονάδα;
2 μισθολογικές μονάδες;
3 μισθολογικές μονάδες;
5 μισθολογικές μονάδες;
10 μισθολογικές μονάδες;

Αντίστοιχα, αν εσείς ήσασταν ο χτίστης, σε ποιόν πιστεύετε θα έπρεπε να αποδοθεί η βασική μισθολογική μονάδα, και σε πόσες μισθολογικές μονάδες θα προτείνατε να διαμορφωθεί ο μισθός των υπολοίπων αλλά και ο δικός σας;

Ο λαός και η ισοτιμία

Ο προοδευτικός άνθρωπος δεν αγωνίζεται για τον εαυτό του αλλά πρώτα για τους άλλους, τους οποίους τους συναισθάνεται βαθειά, και αναγνωρίζει ως δικό του όφελος μόνο αυτό που θα προέλθει από το όφελος όλων.

Ποιός είναι ο λαός;

Ο λαός, είναι ο κούριερ που τρέχει μες στην βροχή, ο οικοδόμος που σακατεύει το κορμί του, είναι η γιαγιά στο δυαράκι, η πιτσιρίκα υπάλληλος για 500 ευρώ, οι συγκολλητές με τα κοκκινισμένα πρόσωπα, ο αγρότης που μετρά τα δανεικά, οι σύγχρονοι δούλοι των 400 ευρώ και οι όμηροι των 800.

Λαός όμως, είναι ακόμα ο επιτήδειος των επιδοτήσεων, ο υπάλληλος ΔΕΚΟ που μες στην κρίση εξακολουθεί να εισπράτει 5.000 ευρώ τον μήνα, ο γιατρός που η φτώχεια "δεν είναι δικό του πρόβλημα", οι πενηντάχρονοι συνταξιούχοι, κι άλλοι πολλοί που καμαρώνονται με την όποια καπατσοσύνη τους και με την "ελέω θεού" -όπως φανερά ή κρυφά πιστεύουν- ανωτερότητά τους.

Ο λαός δεν είναι ένα νεφέλωμα δίκαιων πλην αδικημένων και καταπιεσμένων οντοτήτων. Αντίθετα, είναι ένα σύνθετο πλέγμα ατόμων και συλλογικοτήτων που αναπτύσσουν συγκρουόμενα συμφέροντα.
Πάνω από τον λαό από την άλλη, οι κυρίαρχοι, δεν αποτελούνται από μία κάστα μεταλλαγμένων ανθρωποειδών. Αντίθετα, και οι κυρίαρχοι είναι μία ιδιαίτερη συλλογικότητα στην οποία, αναγκαστικά ή οικειοθελώς, ο λαός έχει επιτρέψει να συσσωρεύει πλούτο και ισχύ πέρα από τον δικό του έλεγχο, και μάλιστα, ακόμα χειρότερα, ανέχεται τον δικό του έλεγχο από αυτή την ιδιοτελή και υστερόβουλη μειοψηφία.

Ποιά ισοτιμία;

Η ισοτιμία είναι ο πρώτιστος όρος και εγγυητής της ειρηνικής συνύπαρξης των ανθρώπων. Δεν είναι μία αφελής ουτοπία αλλά η μόνη πραγματικότητα που μπορεί να εγγυηθεί την επιβίωση και την ευζωία των ανθρώπων.

Οι οικονομικές ανισότητες είναι οι πιο κραυγαλέες, ωστόσο, δεν είναι οι μόνες. Οι ειδικοί, αυτοί που "ξέρουν", αυτοί που συνεννοούνται μόνο πίσω από κλειστές πόρτες, αυτοί που με ζήλο ανεβαίνουν σε βάθρα και άμβωνες και αυτοί που με ευκολία ξεστομίζουν πύρινους λόγους για να κατακεραυνώσουν τους άλλους, είναι οι θαυμαστοί θεματοφύλακες των ανισοτήτων στο παρελθόν, το παρόν, και το μέλλον.

Τι εμποδίζει την συστράτευση του λαού για την ισοτιμία;

Η συστράτευση του λαού για την ισοτιμία εμποδίζεται κατ' αρχήν από την κρυφή πεποίθηση του καθενός ότι με τις δυνάμεις του θα ξεχωρίσει, θα ανέλθει, θα καταφέρει να λάμψει και να κυριαρχήσει μέσα στον περίγυρο και στην κοινωνία. Πώς θα μπορούσε να γίνει δελεαστικό ένα όραμα στο οποίο όλοι είναι ίσοι και δεν έχουν δικαίωμα να ξεχωρίσουν από τους άλλους; Πώς θα μπορούσε να πει κανείς σε έναν άνθρωπο "μην λάμψεις, μην πας να πετάξεις;" Ένα τέτοιο όραμα θα μπορούσε να κάνει τον κόσμο πιο σκοτεινό από όσο είναι τώρα.

Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να ξεχωρίζουν, να εκπέμπουν -ο καθένας με τον δικό του τρόπο- υγεία, δύναμη και ζωντάνια, και αυτό είναι ένα δικαίωμα τόσο σημαντικό, όσο το δικαίωμα στην κατοικία και την εργασία. Με ποιό τρόπο λοιπόν η ισοτιμία εκτός από ασφάλεια θα μπορούσε να προσφέρει και ευζωία;
Μια πιθανή απάντηση είναι, μέσα από την παιδεία. Η επένδυση στην ικανότητά μας να συναισθανόμαστε τους άλλους και τον εαυτό μας ως ένα ενιαίο σύνολο. Βλέπουμε συχνά γύρω μας το παράδειγμα ανθρώπων που έχουν αναπτύξει αυτή την ικανότητα κατευθύνοντας την ζωτικότητα και δημιουργικότητά τους προς όφελος συλλογικών επιτευγμάτων. Ξεχωρίζουν μέσα από αυτά που προσφέρουν και όχι μέσα από αυτά που οικειοποιούνται.
Αποτελεί πολιτισμική επιλογή των ανθρώπων το αν θα προβάλουν την μοναδικότητά τους κραδαίνοντας φονικά όπλα, επιδεικνύοντας κακόγουστα αντικείμενα πολυτελείας, συγκεντρώνοντας αχρείαστο πλούτο, επιβάλλοντας την εξουσία τους, ή προσφέροντας αφιλοκερδώς τα πνευματικά και υλικά επιτεύγματά τους.
Μπορούμε μέσα από την παιδεία να απελευθερώσουμε τον Προμηθέα, να τον ανάγουμε σε σύμβολο και ιδανικό, και να εργαστούμε ώστε κάθε γνώση και κάθε επίτευγμα να ανήκει σε όλους τους ανθρώπους και όχι να είναι εργαλείο επιβολής και υποδούλωσης.

Γιατί η ισοτιμία είναι αναγκαία;

Η ισοτιμία δεν αποτελεί ένα καινούργιο αίτημα για την ανθρωπότητα. Η ικανότητά μας δε, να διατηρούμε σε ορισμένες κοινωνίες, είτε να επιδιώκουμε στις δικές μας, την ισοτιμία με συνειδητό τρόπο προκειμένου να αποφεύγουμε τα δεινά του ανταγωνισμού, αποτελεί το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό που μας ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα ζώα τα οποία δεν είναι σε θέση να αναγνωρίζουν την προοπτική της μιας ή της άλλης επιλογής.
Η δυνατότητα να επιλέγουμε και να λειτουργούμε τις κοινωνίες μας με βάση την ισοτιμία καταπιέστηκε από την στιγμή που κάποιοι μέσα από την αρπαγή και συγκέντρωση αγαθών κυριάρχησαν. Η συγκέντρωση όμως αγαθών ως μηχανισμός δημιουργίας εξουσίας, διαμορφώνει ένα ανταγωνιστικό περιβάλλον μέσα στο οποίο οι κοινωνίες είναι αναγκασμένες ολοένα να μεγεθύνονται προκειμένου να είναι σε θέση να διατηρούν την ισχύ τους οι κυρίαρχες τάξεις. Αυτή η επιδίωξη διαρκούς μεγέθυνσης ή "ανάπτυξης", όπως συνηθίζουμε να λέμε, αποτελεί μια ουτοπία και ένα καταστροφικό αδιέξοδο.

Αυτό το αδιέξοδο το διέκριναν πολλές ολιγομελής κοινωνίες και επεδίωξαν μέσα από πολλούς και διαφορετικούς τρόπους που έχουν καταγράψει οι ανθρωπολόγοι να διαμορφώσουν συνθήκες ισοτιμίας. Στις σημερινές συνθήκες πολυπληθών κοινωνιών, η κοινωνική οργάνωση με βάση την ισοτιμία μοιάζει με βάση τις υπάρχουσες εμπειρίες να αποτελεί ένα δυσεπίλυτο πρόβλημα.
Παρ' όλ' αυτά στην επιταχυνόμενη εποχή μας, όπως και οι άνθρωποι που ζούσαν ή ζουν σε ολιγομελής κοινωνίες, δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να διαμορφώνουμε διαρκώς κοινωνικά πειράματα επιδιώκοντας μορφές κοινωνικής οργάνωσης βασισμένες στην ισοτιμία.
Αυτή είναι η μόνη επιλογή που, στην προοπτική της, μπορεί να διαμορφώσει συνθήκες ευζωίας για όλους τους ανθρώπους, αλλά και, κυρίως, να αποτρέψει την ανθρωπότητα από την αυτοκαταστροφή της.

Η ελληνική εμπειρία

Η πρόσφατη πολιτική εμπειρία στην Ελλάδα, μας επιβεβαιώνει πως καμμία ουσιαστική αλλαγή δεν θα επέλθει στην κατεύθυνση της ισοτιμίας από ανθρώπους που παρουσιάζονται ως "αυτοί που ξέρουν και εργάζονται για το κοινό όφελος". Κάθε άνθρωπος, ανάλογα βέβαια με το εύρος της λογικής και ηθικής υπόστασής του, ενεργεί μέσα στο συγκεκριμένο εύρος των ανθρώπινων ικανοτήτων. Έγινε φανερό το σοβαρό έλλειμα που παρουσιάστηκε αυτή την περίοδο στην διατύπωση από τις ηγετικές ομάδες ερωτημάτων που να υπερβαίνουν το πλαίσιο στο οποίο κινείται μέχρι σήμερα το υπάρχον σύστημα για να εξυπηρετείται.

Εκτός όμως από αυτό, πρέπει να αναλογιστούμε πολύ σοβαρά τα προβλήματα που προκύπτουν από την ίδια την λογική και ηθική υπόσταση των ανθρώπων που αποζητούν να βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας. Είναι δε πάντα εντυπωσιακό πόσο άμεσα και δυναμικά, ως κυρίαρχο διακύβευμα κάθε εξουσίας ανάγεται η αυτοσυντήρησή της.

Για ακόμα μία φορά τεκμηριώθηκε πως είναι πολύ εύκολο η ανιδιοτελής προσφορά πολλών σε έναν σκοπό, να εξαργυρωθεί μέσα σε μία μόλις στιγμή με οποιονδήποτε τρόπο και σε οποιαδήποτε κατεύθυνση από αυτούς που παρουσιάζονται ως θεματοφύλακες αυτού του σκοπού. Αυτό φυσικά δεν είναι λόγος οι άνθρωποι να σταματήσουν να μοιράζονται και να προσφέρουν, αλλά είναι λόγος οι άνθρωποι που θέλουν να μοιράζονται και να προσφέρουν να διαμορφώνουν ταυτόχρονα κανόνες που θα προστατεύουν τα επιτεύγματα της συλλογικής γνώσης και δράσης από οποιαδήποτε επιβουλή.

Δεν χωρά αμφιβολία πως προϋπόθεση για ένα κίνημα που επιδιώκει την ισοτιμία στην κοινωνία και θεμελιώδης αρχή του, δεν μπορεί να είναι άλλο από την διαμόρφωση κανόνων ισοτιμίας και δημοκρατίας στο εσωτερικό του. Κανόνες που να προφυλάσσουν τους κόπους και την καλή θέληση των πολλών από την ιδιοτέλεια των λίγων, αλλά, και το σημαντικότερο, να προσφέρουν ένα χειροπιαστό παράδειγμα διαφορετικών αξιών και επιλογών σε ολόκληρη την κοινωνία.

Η εργασία στον δημόσιο χώρο αποτελεί και η ίδια δημόσιο χώρο

Συνηθίζεται η αριστερά να υπερασπίζεται το δικαίωμα των εργαζόμενων σε δημόσιες και κοινωνικές υπηρεσίες να αυτοδιαχειρίζονται τον εργασιακό τους χώρο καθώς και να επικροτεί την εξασφάλιση επιμέρους εργασιακών προνομίων.

Προτού όμως σταθούμε στο ποιό είναι το περιεχόμενο της αυτοδιαχείρισης ενός δημόσιου χώρου είναι καλό να προσδιορίσουμε το περιεχόμενο του ίδιου του δημόσιου χώρου καθώς και της εργασίας σε αυτόν.

Οποιοσδήποτε δημόσιος χώρος, στην αφετηρία του, εξασφαλίζεται ή δημιουργείται προκειμένου να εξυπηρετεί, κατά κύριο λόγο, ανάγκες των κοινωνικά αδύναμων κατά τρόπο που να διασφαλίζει την ισονομία και την κοινωνική ειρήνη.
Ο δημόσιος χώρος αποτελεί κοινό κτήμα όλης της κοινωνίας. Είναι ο χώρος που με κοινή συμφωνία παραχωρείται σε όλα τα μέλη της κοινωνίας, ώστε να τον απολαμβάνουν ισότιμα. Πρακτικά αυτό σημαίνει πως είναι ο χώρος που εξασφαλίζει πως και οι πιο αδύναμοι μπορούν να απολαμβάνουν αγαθά που αλλιώς θα απολάμβαναν μόνο κάποιοι προνομιούχοι.
Η κατοχύρωση, δημιουργία, διεύρυνση και εξέλιξη του δημόσιου χώρου αποτελούν μαζί το κύριο εργαλείο για την διατήρηση της ισονομίας και της κοινωνικής ειρήνης. Η δημοκρατία, από την άλλη, αποτελεί την κύρια προϋπόθεση ώστε αυτό το εργαλείο να αξιοποιείται αλλά και να εξελίσσεται το ίδιο. Αυτή η γνώση, του τί μπορεί και τί δεν μπορεί να κατέχει ή να απολαμβάνει ο καθένας, στην πιο απλή διατύπωσή της, "αυτό που δεν μπορούν να το έχουν όλοι δεν θα το έχει κανείς", αποτελεί τον θεμελιώδη κανόνα και την αφετηρία του ανθρώπινου πολιτισμού.

Άλλοτε, ο δημόσιος χώρος προϋπάρχει, οπότε η κοινωνία μπορεί να επιλέξει την διαφύλαξη του δημόσιου χαρακτήρα του προστατεύοντάς τον από τις ιδιωτικές επιβουλές.
Τέτοια παραδείγματα δημόσιου χώρου είναι, οι παραλίες, τα βουνά, τα δάση, τα ποτάμια, ο ορυκτός πλούτος, ο άνεμος, τα ραδιοκύματα κτλ., μαζί όμως και η ανθρώπινη διάνοια και τα επιτεύγματά της ανά τους αιώνες.

Άλλοτε, ο δημόσιος χώρος δημιουργείται, λειτουργεί, καθώς και μπορεί να εξελίσσεται απεριόριστα αν αυτό επιλέγει η κοινωνία, μαζί με τα επιτεύγματα των ανθρώπων στο πεδίο της γνώσης, της ηθικής, των επιστημών και των τεχνολογιών.
Τέτοια παραδείγματα, τόσο άυλου όσο και υλικού, δημόσιου χώρου είναι η κοινωνική οργάνωση, η δικαιοσύνη, η παιδεία, η ασφάλεια, η ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, οι συγκοινωνίες, η ενέργεια, η ύδρευση, δηλαδή η αναπτυσσόμενη ανθρώπινη διάνοια και τα επιτεύγματά της στο σύνολό τους.

Ποιό είναι το περιεχόμενο της εργασίας στον δημόσιο χώρο;
Όπως προσδιορίσαμε τον δημόσιο χώρο, ανάλογα μπορούμε να προσδιορίσουμε και την εργασία σε αυτόν. Έτσι θα μπορούσαμε να την χωρίσουμε σε τρία μέρη:
Στην εργασία που διασφαλίζει τον δημόσιο χώρο από όσους τον επιβουλεύονται (π.χ. δάση, γενετικοί κώδικες).
Στην εργασία που διαχειρίζεται τον δημόσιο χώρο ώστε να προσφέρει αυτό που η κοινωνία κρίνει ως καλύτερο (π.χ. ηλεκτρική ενέργεια).
Στην εργασία που διευρύνει το περιεχόμενο και την αξία που έχει ο δημόσιος χώρος για το σύνολο της κοινωνίας (π.χ. παιδεία, έρευνα).

Από όποια πλευρά και να το κοιτάξουμε, θα αποτελούσε μια παράξενη επιλογή να συμπεριλαμβάνουμε στο περιεχόμενο της εργασίας στον δημόσιο χώρο ειδικά και επιμέρους προνόμια για συγκεκριμένες κατηγορίες εργαζόμενων σε αυτόν.
Τί είναι όμως αυτό που μας κάνει να δυσανασχετούμε απέναντι σε μια τέτοια επιλογή; Μα ακριβώς επειδή πρώτα και κύρια αντιβαίνει την αφετηρία της ύπαρξης του ίδιου του δημόσιου χώρου που είναι η εξασφάλιση της ισοτιμίας. Είναι δε, ολότελα παράδοξο να αναθέτουμε σε κάποιον να διασφαλίζει, να διαχειρίζεται και να διευρύνει τον δημόσιο χώρο, γνωρίζοντας πως ο ίδιος αποζητά για τον εαυτό του ειδικά και επιμέρους προνόμια.

Πέρα από αυτά όμως είναι σημαντικό να αναλογιστούμε πως, η εργασία στον δημόσιο χώρο αποτελεί και η ίδια δημόσιο χώρο. Θα περίμενε κανείς μία κοινωνία να επιλέγει για το συμφέρον της ώστε, μέρος του αντικείμενου εργασίας των εργαζόμετων στον δημόσιο χώρο να είναι και η διασφάλιση, διαχείριση και διεύρυνση της ίδιας της εργασίας τους ως συλλογικού κτήματος ολόκληρης της κοινωνίας. Μέσα από μια τέτοια επιλογή, η έννοια της αυτοδιαχείρισης δεν μπορεί να αναφέρεται αποκλειστικά στους επιμέρους εργαζόμενους, αλλά στο σύνολο της κοινωνίας.

Η προοδευτικότητα έχει την ευθύνη να επιδιώξει την διαμόρφωση πρακτικών που θα μετατρέψουν την εργασία στον δημόσιο χώρο, από έναν μηχανισμό φθοράς και ακύρωσης του συνόλου του δημόσιου χώρου, σε ένα δυναμικό εργαλείο διεύρυνσης της δημοκρατίας και της ισοτιμίας.

Khaled Asad

http://www.telegraph.co.uk/news/worldnews/islamic-state/11811061/Islamic-State-jihadis-behead-top-archaeologist-in-Palmyra.html

Ασκήσεις λογικής, τιμιότητας και δημοκρατίας

Εάν επί επτά μήνες αναφέρεσαι στους δανειστές σου ως εταίρους και διαπραγματεύεσαι μαζί τους δηλώνοντας απόλυτη εμπιστοσύνη και μαζί την βεβαιότητα πως στο τέλος θα υπάρξει αμοιβαία συμφέρουσα συμφωνία, πού βρίσκεται η δυσκολία με την ίδια επιμονή και εμπιστοσύνη στις αρχές της διαπραγμάτευσης και της συνεργασίας να επιδιώκεις τον διάλογο με τους μέχρι πρότινος πιο κοντινούς συνεργάτες σου;

Πότε και μέσα από ποιές διαδικασίες εξαντλήθηκαν αυτά τα περιθώρια διαλόγου;

Αν δηλώνεις πως με τους πιο κοντινούς συνεργάτες σου υπάρχει διάσταση πολιτικών απόψεων και για αυτό η ρήξη είναι αναγκαστική, δεν υπονοείς ταυτόχρονα πως με τους δανειστές δεν αναγνωρίζεις κάποια ανάλογη διάσταση πολιτικών απόψεων; 

Δηλαδή η διάσταση απόψεων με τους δανειστές γεφυρώνεται, ενώ με τους συνεργάτες αυτό είναι αδύνατον;

Είναι εμφανές πως ο ελληνικός λαός, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους, εμφανίζεται προσκολλημένος στο ευρωπαϊκό νόμισμα, αλλά και σε μια σειρά οπισθοδρομικών και συμφεροντολογικών αντιλήψεων. Είναι ακόμα αυτονόητο πως σε κανέναν δημοκράτη δεν αναλογεί να επιβάλει τα δικά του σχέδια με την δημιουργία τετελεσμένων και με υπόγειους σχεδιασμούς.

Όλα δείχνουν όμως πως η φημολογούμενη διάσπαση του Σύριζα δρομολογεί ένα τετελεσμένο και έναν σχεδιασμό που δεν λαμβάνει υπόψη την βούληση ενός μέρους του λαού, το οποίο, πέρα από οποιαδήποτε εξαγγελία, είδε κάποια ελπίδα κατ' αρχήν μέσα στην ίδια την δημοκρατική διαδικασία συγκρότησης αυτού του κόμματος. 

Δεν είναι όμως πρωτόγνωρο, και ούτε ξαφνιάζει, η δημοκρατία να υπάρχει ως επίφαση μέχρι την στιγμή που δεν είναι χρήσιμη πια στις όποιες επιβουλές. Σε μια τέτοια περίπτωση ο ελληνικός λαός, μαζί με την αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου των "εταίρων", θα έχει και την εμπειρία της αποκάλυψης του πραγματικού προσώπου των "σωτήρων" του.

Το μόνο όμως που μπορεί να διορθώσει μια προβληματική δημοκρατία είναι να εργαζόμαστε για να διαμορφώσουμε περισσότερη δημοκρατία. Και σε αυτό μας δίνεται η δυνατότητα να εξασκηθούμε στην σημερινή συγκυρία.

Εφαρμογή της λογικής της δημοκρατίας

Γνωρίζουμε πως οι δανειστές με πρόφαση το χρέος επιδιώκουν τον χρηματιστικό ολοκληρωτισμό. Γνωρίζουμε πως η ελληνική κοινωνία έχει εκπαιδευτεί στην ιδιοτέλεια και στον συμφεροντολογισμό.

Γνωρίζουμε πως ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού ασφυκτιά μέσα στο υφιστάμενο πλαίσιο τόσο οικονομικά όσο και αξιακά. 

Γνωρίζουμε πως όλο και περισσότεροι άνθρωποι, κυρίως νέοι, εμπλέκονται σε παραγωγικά και πολιτισμικά πειράματα.

Επιπλέον, και οι δύο αντίρροπες ομάδες στο κυβερνών κόμμα αναφέρονται στα συμφέροντα και τις ανάγκες του λαού.

Με βάση αυτά που μάθαμε τον τελευταίο καιρό για την διαπραγμάτευση με και χωρίς εκβιασμούς, ποιά θα μπορούσε να είναι μία λύση δημοκρατικού συμβιβασμού;

Εφόσον η πλειοψηφία του λαού εμφανίζεται τόσο εναντίον της λιτότητας όσο όμως και υπέρ της παραμονής στην ευζωζώνη, η δημοκρατική επιλογή είναι, είτε να πειστεί αυτός ο λαός για την ανάγκη της λιτότητας, είτε να πειστεί να δεχτεί την αποχώρηση από την ευρωζώνη ή ακόμα και την ΕΕ.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, η αποδοχή που δείχνει ο λαός στην επιλογή της λιτότητας, η οποία χωρίς αμφιβολία είναι πρόσκαιρη, θα ήταν αποτρόπαιο να την αξιοποιήσει μία φιλολαϊκή κυβέρνηση για να τον παραδώσει με την θέλησή του δέσμιο στις οικονομικές ολιγαρχίες. 

Αυτή δε η πρόσκαιρη αποδοχή, το πιθανότερο είναι να μεταφράζεται ως εξής:

"Κατανοώ την δυσκολία που έχει προκύψει, για αυτό κάνω υπομονή και περιμένω να δω την διέξοδο που θα μου προτείνεις για να βγω από αυτή την κατάσταση".

Μέσα σε αυτή την συγκυρία, οι δύο τάσεις του Σύριζα εμφανίζονται, η μία να λέει "θα διαχειριστούμε καλύτερα την φτωχοποίηση του λαού και το ξεπούλημα της χώρας" και η άλλη "να αποδεσμευτούμε τώρα πλήρως από την μέγγενη στην οποία μας έχουν τοποθετήσει".

Έχοντας σαν πρώτη επιδίωξη την διαφύλαξη των κανόνων δημοκρατίας που ενέπνευσαν πολλούς ανθρώπους να συμπαραταχθούν με τον Σύριζα, και με γνώμονα την κατανόηση της πίστωσης χρόνου που δίνεται από τον λαό στην κυβέρνηση, θα περίμενε κανείς να υπάρξει ένας συμβιβασμός ο οποίος θα μπορούσε να προτείνει, για παράδειγμα, κάτι σαν αυτό:

"Εμείς που όχι μόνο δεν πιστεύουμε στην λιτότητα, αλλά πολύ περισσότερο πιστεύουμε στην ισοτιμία όλων των ανθρώπων και επιδιώκουμε την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπων από ανθρώπους, έχοντας αναλάβει αυτή την διακυβέρνηση κάτω από τις συνθήκες που γνωρίζετε, θα υλοποιήσουμε τις δεσμεύσεις μας απέναντι στους δανειστές καθώς αυτό εκπορεύεται από την επιθυμία όλων εσάς να παραμείνουμε στην ευρωζώνη.

Εμείς όμως, καθώς έχουμε διακρίνει πως είναι αδύνατον μέσα στο πλαίσιο της ευρωζώνης να ασκήσουμε την πολιτική που ανταποκρίνεται στις αξίες μας, πράγμα που φαίνεται απίθανο να αλλάξει για πολλά χρόνια από σήμερα, δεν θα χάνουμε ευκαιρία να σας αποκαλύπτουμε αυτούς τους μηχανισμούς που στρέφονται ενάντια στα συμφέροντα του ελληνικού λαού αλλά και κάθε λαού.

Δεσμευόμαστε δε, πως όταν έρθει η ώρα να προκηρυχθούν εκλογές, πράγμα που θα θέλαμε να είσαστε εσείς αυτοί που θα το αποφασίσετε και όχι εμείς, το πρόγραμμά μας θα είναι ακριβώς αυτό, δηλαδή η αποδέσμευση από την ευρωζώνη και η εφαρμογή της ισοτιμίας στο μεγαλύτερο δυνατό εύρος που θα συναποφασίζει κάθε φορά η κοινωνία, και για ένα τέτοιο πρόγραμμα θα σας καλέσουμε να μας υπερψηφίσετε ή να μας καταψηφίσετε".

Ψυχή και πνεύματα

Δεν υπάρχει ψυχή ούτε και πνεύματα και έτσι αναφορές σε όρους όπως ψυχολογία και πνευματικός άνθρωπος παραπέμπουν σε εγκυρότητα ανάλογη της αστρολογίας.

Η μελέτη όμως της ανθρώπινης νόησης και συμπεριφοράς είναι, τουλάχιστον, εξίσου κρίσιμη και αναγκαία με την μελέτη του σύμπαντος και του κόσμου μας από οποιαδήποτε επιστημονική σκοπιά, τόσο για την κατανόηση του εαυτού όσο και των κοινωνικών φαινομένων. Η δικαιολογημένη δυσπιστία που προκαλεί ο όρος ψυχολογία αποστερεί από την προοδευτικότητα σημαντικά γνωστικά εφόδια που είναι σε θέση να προσφέρει η μελέτη της ανθρώπινης νόησης και συμπεριφοράς.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος, η ανθρώπινη διάνοια και οι κοινωνικές συμπεριφορές αποτελούν ωστόσο, αδιάκοπα, αντικείμενο μελέτης επιστημόνων με ολότελα διαφορετικές μεταξύ τους αφετηρίες.

Αυτές οι μελέτες και τα συμπεράσματά τους μπορούν να είναι χρήσιμες για τον καθένα, όσο και η γνώση της αριθμητικής και της γεωγραφίας.

Won't get fooled again / The Who

The Who Live at Pontiac Stadium, 1975
Won't get fooled again [>33:15]

We'll be fighting in the streets
With our children at our feet
And the morals that they worship will be gone
And the men who spurred us on
Sit in judgment of all wrong
They decide and the shotgun sings the song


I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
And I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again


Change it had to come
We knew it all along
We were liberated from the fall that's all
But the world looks just the same
And history ain't changed
'Cause the banners, they all flown in the last war


I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
And I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
No, no!


I'll move myself and my family aside
If we happen to be left half alive
I'll get all my papers and smile at the sky
For I know that the hypnotized never lie


Do ya?


There's nothing in the street
Looks any different to me
And the slogans are replaced, by-the-bye
And the parting on the left
Is now the parting on the right
And the beards have all grown longer overnight


I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again
No, no!


YAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!


Meet the new boss
Same as the old boss

Το δίλημμα / 14 Αυγούστου 2015

Είναι δυνατόν ένας αριστερός να εγκρίνει και να υλοποιήσει ένα μνημόνιο παρόμοιο με αυτά που επέκρινε όλα τα τελευταία χρόνια και το οποίο είναι αντίθετο σε όλες τις πολιτικές αφετηρίες του;

Έχει ένας αριστερός βάσιμους λόγους, εφόσον επιλέξει να προκαλέσει μία πολιτική και οικονομική ρήξη, να περιμένει μέσα στην υφιστάμενη συγκυρία εξελίξεις προς όφελος του φτωχότερου μέρους του λαού;

Επιπλέον, η πολιτική για έναν αριστερό μπορεί να ασκείται ερήμην του λαού και ανεξαρτήτως του επιπέδου πολιτικής συνειδητοποίησής του; 

Καταρχήν, για έναν προοδευτικό άνθρωπο η πολιτική δεν μπορεί να ασκείται ερήμην του λαού και στο όνομά του. Ακόμα και αν μία τέτοια πρωτοβουλία της μιας ή της άλλης "κοινωνικής πρωτοπορίας" μοιάζει ικανή να οδηγεί σε οφέλη για τον λαό, γνωρίζουμε πως αυτά θα είναι πρόσκαιρα και αργά ή γρήγορα το κόστος θα είναι δυσανάλογα μεγαλύτερο.

Η ανάληψη της διακυβέρνησης από την αριστερά σε αυτή την συγκυρία χαρακτηρίστηκε από τον Μίκη Θεοδωράκη ως "τυχοδιωκτισμός". Γνωρίζουμε μεν πως μόνο οι πεθαμένοι μπορούν να είναι απαθείς μέσα στην Ιστορία των ανθρώπων. Οι ζωντανοί δε, ενεργούν όπως παρακινούνται από την συνείδησή τους και όταν πετυχαίνουν κάτι αξιομνημόνευτο κραδαίνουν τα τρόπαιά τους, όταν αποτυγχάνουν κρίνονται αυστηρά και λοιδορούνται. Κρίνοντας εκ των υστέρων και με κριτήριο τα τεκταινόμενα στο στενό πλαίσιο του ελληνικού χώρου, όλα δείχνουν πως η ανάληψη της διακυβέρνησης, για την αριστερά, μπορεί να χαρακτηριστεί τυχοδιωκτισμός.

Για την ευρωπαϊκή ολιγαρχία από την άλλη, όπως επίσης δείχνουν οι εξελίξεις, ήταν αναγκαιότητα η οποία αν υποθέσουμε ότι προέκυψε ως λαμπρή ευκαιρία, αξιοποιήθηκε -με τα κριτήρια της κυριαρχικότητας- το κατά δύναμην:
Καμμιά άλλη κυβέρνηση δεν θα είχε τόση ανοχή από την κοινωνία προκειμένου να προωθήσει τα σχέδια του χρηματιστικού ολοκληρωτισμού. Έπειτα, ας μην μας διαφεύγει πως η αριστερή κυβέρνηση, με έναν φαινομενικά αθώο τρόπο, κοιτάζει ακόμα και τώρα από μακρυά, και σιωπηρά θα έλεγα, μεταξύ άλλων αρμοδιότητες όπως αυτές της διαχείρισης των ένοπλων και κατασταλτικών δυνάμεων. Ποιό απλά, στην αριστερή κυβέρνηση ανατέθηκαν αρμοδιότητες που κανείς θα μπορούσε να χαρακτηρίσει "ελεγχόμενες".

Ό,τι όμως και να έχει προηγηθεί και για οποιονδήποτε λόγο, είτε από τύχη, παρόρμηση ή σκοπιμότητα, δεν προκαθορίζει μονοδιάστατα αυτά που μπορούν να συμβούν στο μέλλον.
Έτσι, ακόμα και μία παγίδα ή μία σειρά λαθών, δεν αποκλείεται να δημιουργούν συνθήκες για σημαντικές εξελίξεις προς όφελος της προόδου. Αν υπάρχει τέτοια πρόθεση.

Από την μία το χρηματιστικό σύστημα, οι μικρές, μεγάλες, ισχυρές ή φθίνουσες ολιγαρχίες, στέκουν μπροστά στα μάτια όλων, σχεδόν ολότελα ξεγυμνωμένες.
Από την άλλη όμως, μακάρι να μπορούσαμε να μιλήσουμε με παρόμοια βεβαιότητα για τα χαρακτηριστικά και τις προσδοκίες του ελληνικού λαού.
Όλο το φάσμα της αριστεράς, ακόμα και η σημερινή κυβερνώσα, φέρει μια μεγάλη ευθύνη για την ποιότητα των ερωτημάτων και των προταγμάτων που έχει θέσει και θέτει στην κοινωνία, μαζί και για την επιδεικτική αδιαφορία της, από την μία να αφουγκραστεί την κοινωνία και, από την άλλη, να μιλήσει απλά και κατανοητά για το περιεχόμενο των οραμάτων της.

Οι εξαγγελίες, οι υποσχέσεις, ακόμα και ο "σοσιαλισμός της επαγγελίας", είναι κενά περιεχομένου, ακόμα και οπισθοδρομικά, αν δεν διατυπώνονται μέσα από απλά ερωτήματα όπως για παράδειγμα:
Τί θα διαλέξουμε από τα δύο:
Να επενδύσουμε όσο μπορούμε για να φτιάξουμε τα σχολεία ώστε τα παιδιά όλων να μορφώνονται ισότιμα με ό,τι μπορούν να προσφέρουν σήμερα οι επιστήμες και ο πολιτισμός;
Ή να διεκδικεί ο καθένας για τον εαυτό του μεγαλύτερα εισοδήματα προκειμένου να πληρώνει φροντιστήρια, ιδιωτικά σχολεία, ιδιαίτερα και καλλιτεχνικά μαθήματα;
Να επενδύσουμε όσο μπορούμε για να έχουμε κολυμβητήρια και χώρους άθλησης για όλους;
Ή να διεκδικεί ο καθένας περισσότερα εισοδήματα προκειμένου να φτιάξει κάποια στιγμή την δική του πισίνα;
Να φτιάξουμε ένα σύστημα υγείας που να υπηρετεί τους πάντες ή να προσπαθούμε να "ανυψωθούμε" κοινωνικά ώστε να έχουμε με ασφάλεια τις παροχές που χρειάζεται κάθε άνθρωπος αλλά δεν μπορεί;

Παραγνωρίζει η αριστερά στις αναλύσεις της πως ο δημόσιος χώρος δεν αποτελεί κάποια αξία στην συνείδηση μεγάλου μέρους του ελληνικού λαού, πέρα από την πιθανότητα της κατάχρησής του. Η αριστερά δεν έχει διαμορφώσει θεωρία, ούτε λόγο, ούτε βέβαια παράδειγμα, για το περιεχόμενο και την σημασία του δημόσιου χώρου, αλλά και της συλλογικής διαχείρισης.
Είναι πολύ δυσάρεστο το γεγονός πως η αριστερά δεν έχει αναλογιστεί καν ότι η εργασία στον δημόσιο χώρο αποτελεί η ίδια δημόσιο χώρο και, ως τέτοια, πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν δημόσιο αγαθό που ανήκει σε ολόκληρη την κοινωνία.
Ως εκ τούτου, συνδιαμορφώνει και υπερασπίζεται, μαζί με το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα, συντεχνιακά προνόμια, αφελώς πιστεύοντας ότι διαμορφώνει συμμαχίες, ενώ στην πραγματικότητα διδάσκει και κατοχυρώνει την ιδιοτέλεια και την θλιβερή υπεροψία των μικροπρονομιούχων.

Δυστυχώς λοιπόν, φταίει ο καπιταλισμός; η ελληνική πραγματικότητα; οι λάθος χειρισμοί της αριστεράς; η πραγματικότητα διαμορφώνει ένα πλαίσιο μέσα στο οποίο οι άνθρωποι στο μεγάλο μέρος τους, δεν μοιάζει να έχουν συλλογικές στοχεύσεις παρά μόνο ατομικές, ή το πολύ συντεχνιακές, και πάντα με κριτήριο την ιδιοτέλεια και συγκεκριμένα όπως αυτή εκφράζεται μέσα από την απόκτηση χρημάτων.
Καμμία ρήξη σε επίπεδο πολιτικών ηγεσιών δεν θα το αναιρέσει αυτό, ενώ αντίθετα αν κάποιος απειλήσει με κλονισμό τα θεμέλια πάνω στα οποία στρογγυλοκάθονται οι μικροπρονομιούχοι, τεκμηριωμένα, δεν θα διστάσουν -πρώτοι αυτοί- να απαιτήσουν την πλήρη καταβαράθρωση αυτών που δεν έχουν κανένα προνόμιο, προκειμένου να περισωθούν οι ίδιοι. Οι μικροπρονομιούχοι και άλλοι "μικροκαταφερτζήδες" είναι και λειτουργούν ως την μικρογραφία της ολιγαρχίας και δεν πρόκειται ποτέ να απειλήσουν την ιδανική εικόνα και πρότυπό τους.

Όπως και νά 'χει, μέσα σε αυτές τις συνθήκες, ο τυχοδιωκτισμός στον οποίο αναφέρθηκε ο Μίκης Θεοδωράκης, θα μπορούσε να αποδειχτεί για την πρόοδο τόσο ευεργετικός όσο και το ξέσπασμα της κρίσης. Για τα διδάγματα, τις εμπειρίες, τις δυνατότητες και για την πιθανότητα της ουσιαστικής ρήξης.
Ρήξη με τις βεβαιότητες, την ιδεολογική υπεροψία, τις φαντασιακές εκτιμήσεις, ρήξη με την μικροπολιτική, τις εγωπάθειες, την κρυφή και φανερή ιδιοτέλεια. Ρήξη με τους σωτήρες στο όνομα του λαού, μαζί όμως και ρήξη με τους σχεδιαστές του χρηματιστικού ολοκληρωτισμού.

Και βέβαια ένας αριστερός οφείλει να αναλάβει την ευθύνη για τις εξελίξεις που δρομολόγησε, όχι όμως στεκόμενος πάνω από τον λαό, αλλά ως κομμάτι του λαού. Και βέβαια δεν έχει λόγο να δρομολογήσει εξελίξεις που δεν θα μπορέσει να διαχειριστεί, αφού θα βρεθεί αντιμέτωπος με ολόκληρη την κοινωνία. Ένας λαός εκτεθειμένος και ταυτόχρονα ανέτοιμος να χειραφετηθεί, είναι η ιδανική βορά για τα αρπακτικά που δεν θα βρουν εμπόδιο από κανένα "ευρωπαϊκό κεκτημένο".

Η ισοτιμία και η ανιδιοτέλεια είναι αξίες επαναστατικές από μόνες τους, και μπορούν να κερδίζουν έδαφος μέσα στην κοινωνία κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πολύ περισσότερο στις σημερινές. Αρκεί να εκπροσωπούνται. Τόσο ως λόγος, όσο και ως παράδειγμα.

Προϊστορικός οικισμός 5.000 ετών

http://www.naftemporiki.gr/story/988904/buthismenos-proistorikos-oikismos-ston-ormo-tis-koiladas-argolidas

"... Πραγματοποιήθηκε εκτεταμένη επιφανειακή έρευνα σε όλο τον όρμο. Ο οικισμός, που βρίσκεται σε βάθος από 1 μ. έως 3 μ., έχει έκταση τουλάχιστον 12 στρέμματα και ήταν οχυρωμένος και παραθαλάσσιος. Εντοπίζεται η θεμελίωση πληθώρας κτισμάτων όλων των χαρακτηριστικών πρωτοελλαδικών τύπων (ορθογώνια, κυκλικά, αψιδωτά) και πλακόστρωτα (πιθανώς από δρόμους).

Εντοπίστηκε επίσης τμήμα του οχυρωματικού τείχους του οικισμού και τουλάχιστον τρεις υπερμεγέθεις (18x10μ.) πεταλόσχημες θεμελιώσεις προσαρτημένες στην γραμμή του τείχους (πιθανόν μέρος της οχύρωσης, ίσως πύργοι). ..."

Οι πρώτες κοινωνίες που παρήγαγαν πλεόνασμα μοιάζει να μερίμνησαν για την οχύρωσή τους. Φαίνεται έτσι, πως υπήρξαν ταυτόχρονα άλλες κοινωνίες ή ομάδες που δρούσαν κατά κύριο λόγο πειρατικά.
Θα υπήρχε μεγάλο ενδιαφέρον να διακρίνουμε αν οι κοινωνίες παραγωγών σε αυτή την φάση του ελλαδικού χώρου είχαν υποτάξει οι ίδιες ανθρώπους ως δούλους, ή βασιζόντουσαν ακόμα στις δικές τους δυνάμεις.

Προμηθέας

http://www.greek-language.gr/Resources/ancient_greek/anthology/literature/browse.html?text_id=155

Υπογραφές ενάντια στην ποινικοποίηση της πολιτικής και των ενεργειών του Γιάνη Βαρουφάκη

Οι υπογραφές αποστέλλονται στις παρακάτω διευθύνσεις:
Γιώργος Καλαντζόπουλος, geo.kalantzopoulos@gmail.com
Δημήτρης Μπελαντής, dbelantis@hotmail.com
Ελένη Πορτάλιου, portel@central.ntua.gr

Το πλήρες κείμενο όπως αναρτήθηκε στον ιστότοπο tvxs.gr:

«ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΔΙΩΞΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ
ΚΑΤΩ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΙΑΝΗ ΒΑΡΟΥΦΑΚΗ

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθούμε έντρομοι/ες και αγανακτισμένοι μια διαδικασία έντονου στιγματισμού στην ελληνική κοινωνία των «υπερασπιστών της εναλλακτικής λύσης» ή της «δραχμής», όπως απαξιωτικά τους αποκαλούν. Σύμφωνα με τα κανάλια, όποιος/α υπερασπίζεται μια λύση εκτός του ευρώ σχεδόν ανήκει σε εγκληματική οργάνωση ή διαπράττει ιδιώνυμο ποινικό αδίκημα. Η ελευθερία έκφρασης και πολιτικής γνώμης, ακόμη και η ίδια η άσκηση κυβερνητικής πολιτικής πέρα από τα όρια του ευρώ, παρουσιάζεται σχεδόν ως εσχάτη προδοσία, την ίδια στιγμή όπου συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο : η χώρα συντρίβεται και ταπεινώνεται στο όνομα της δογματικής παραμονής στο ευρώ.

Αποκορύφωμα όλων αυτών αποτελεί η προπαρασκευή μιας ποινικής δίωξης κατά του Γιάνη Βαρουφάκη ή και η υπαγωγή του στην Επιτροπή Διερεύνησης Ευθυνών για τα Μνημόνια λόγω του ότι υποστήριξε ρητώς ότι είχε κάποιο σχέδιο Β (και μάλιστα κατ' αρχήν εντός του ευρώ) και ότι προσπάθησε να έχει μια σχεδιασμένη εναλλακτική για να το εφαρμόσει.

Δηλαδή, ο πρώην υπουργός κινδυνεύει να διωχθεί για την εκτέλεση του καθήκοντός του. Πρόκειται για καταφανή ποινικοποίηση της ελευθερίας του λόγου και της άσκησης πολιτικής δράσης ή και κυβερνητικής πολιτικής από τον τότε αρμόδιο υπουργό πιθανότατα κατ' επιταγήν των δανειστών. Και μάλιστα, αυτό που επιδιώκεται να «θωρακιστεί» με τέτοιες δράσεις είναι η πλήρης υπαγωγή στην τρόικα αρχών όπως η Γενική Γραμματεία Δημοσίων Εσόδων. Αυτή η κατάσταση ποινικοποίησης οφείλει να σταματήσει εδώ, αν δεν θέλουμε να πυκνώσουν γύρω μας τα σύννεφα του ολοκληρωτισμού».

Wayne Shorter Quartet / 2013

Στο όνομα του λαού;

Ο λαός έχει εκπαιδευτεί να προσδοκά περισσότερα εισοδήματα ως την μόνη εγγύηση για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής.
Δεν έχει εκπαιδευτεί καθόλου να προσδοκά την διασφάλιση και ανάπτυξη του δημόσιου χώρου, πολύ περισσότερο να συνεισφέρει σε αυτή την διασφάλιση και ανάπτυξη ως εγγύηση για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής.

Αν υποθέσουμε πως η κοινωνική πρωτοπορία, σε αντίθεση με το μεγάλο μέρος της κοινωνίας, αναγνωρίζει το αδιέξοδο της ανταγωνιστικής ατομικής επιδίωξης για ένα καλύτερο επίπεδο ζωής, και επιδιώκει την ευζωία ως συλλογικό αγαθό μέσα από την προοπτική της διασφάλισης και ανάπτυξης του δημόσιου χώρου, τότε η διάδοση αυτής της γνώσης δεν μπορεί παρά να είναι το κύριο μέλημα αυτής της πρωτοπορίας.

Είναι ιδιαίτερα παράδοξο η κοινωνική πρωτοπορία να αποσυντίθεται μέσα σε ανταγωνιστικές επιδιώξεις επιβολής επιλογών που γίνονται στο όνομα του λαού, αλλά ταυτόχρονα ερήμην του. 
Η διάχυση στην κοινωνία της γνώσης που αφορά στην σημασία της διασφάλισης και ανάπτυξης του δημόσιου χώρου, μαζί με το παράδειγμα της σύμπραξης μέσα σε ένα ολοένα εξελισσόμενο πλαίσιο δημοκρατίας και ισοτιμίας αποτελούν την σημαντικότερη και ανατρεπτικότερη επιλογή των προοδευτικών ανθρώπων.

Γιατί ενότητα;

Για την προοδευτικότητα, η ενότητα δεν είναι μόνο ένα μέσον που δίνει ισχύ και κύρος, αλλά πολύ περισσότερο είναι ο σκοπός. Η κύρια επιδίωξη των προοδευτικών ανθρώπων είναι η σύμπραξη ακόμα και όλων των ανθρώπων αν είναι δυνατόν, μέσα στο πλαίσιο της δημοκρατίας και της ισοτιμίας.
Υπάρχει μόνο ένα κριτήριο για αυτή την ενότητα, το οποίο είναι η ανιδιοτέλεια των προθέσεων[1].
Όσοι αποδέχονται να λειτουργούν μέσα σε ένα πλαίσιο με κανόνες που ελαχιστοποιούν την δυνατότητα εκδήλωσης ιδιοτελών επιδιώξεων, είναι παράδοξο και θλιβερό να αντιμετωπίζονται μεταξύ τους σαν εχθροί εξαιτίας της διαφορετικότητας των απόψεών τους.
Είναι σίγουρα προτιμότερο, το μέλημα, η ενέργεια και η φροντίδα να στρέφονται στην δημιουργία των κανόνων που θα περιορίζουν, αν όχι αποκλείουν, την εκδήλωση της ιδιοτέλειας εξασφαλίζοντας πραγματική δημοκρατία και ισοτιμία.

Ο χώρος της προοδευτικότητας αναγκαστικά αποτελεί το δοκιμαστήριο των προοδευτικών ιδεών αλλιώς χάνει την υπόστασή του. Όταν η δυνατότητα σύμπραξης, συμπόρευσης, ενότητας, δημοκρατικής λειτουργίας και ισοτιμίας απομακρύνεται από τον προοδευτικό χώρο, τότε απομακρύνεται και από την κοινωνία συνολικά.

[1] Η ιδιοτέλεια δεν έχει απαραίτητα την μορφή του οικονομικού κέρδους, αλλά μπορεί να έχει και την μορφή της εξουσίας, της διασφάλισης προνομίων, του κοινωνικού διαχωρισμού κ.λπ.

Άρθρα

Η γνώση μάς κάνει πιο δυνατούς / του Γιώργου Αγγελόπουλου
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/i-gnosi-mas-kanei-pio-dynatoys


O Αύγουστος του ΣΥΡΙΖΑ / της Αγγελικής Σπανού
http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/o-aygoystos-toy-syriza

Η ευθύνη

"Πίστευα πως πετάξαμε μια αγριόγατα στην ακτή, αλλά στην πραγματικότητα ήταν μια φάλαινα έξω απ' τα νερά της." 

- Ο Τσώρτσιλλ για την επιχείρηση Σίνγκλ στις ιταλικές ακτές, 

υπό τον στρατηγό Λούκας, Ιανουάριος 1944.

Η αγαπημένη πρόταση πολλών πρόσφατων πρωθυπουργών "αναλαμβάνω την ευθύνη" είναι πλέον, ήταν πάντα στην πραγματικότητα, άνευ περιεχομένου και όποιος επιμένει να την εκφέρει απλώς διολισθαίνει στην αυτογελοιοποίηση.

Η ευθύνη απέναντι στον λαό δεν περιλαμβάνει την υποδούλωσή του επειδή "δεν υπάρχει άλλη επιλογή", όπως επίσης έχει ακουστεί από πολλούς πρόσφατους πρωθυπουργούς.
Εξυπηρετούνται κάποιοι να λένε πως με την υπογραφή αυτής της συμφωνίας υποτέλειας, ο Αλέξης Τσίπρας από αρχηγός ενός ακροαριστερού κόμματος έγινε πολιτικός ηγέτης.
Ένας πολιτικός ηγέτης όμως που, στο όνομα της αριστεροσύνης του, αυτό για το οποίο πραγματικά θα φέρει την ευθύνη από εδώ και πέρα θα είναι η απολίτικη ριζοσπαστικοποίηση του λαού, το κοινωνικό χάος, η διόγκωση της Χρυσής Αυγής, και όλα αυτά με κατάληξη την πλήρη υποταγή του λαού.

Η ευθύνη απέναντι στον λαό αυτή την στιγμή είναι πραγματικά μεγάλη για να ξεστομίζεται ως ατάκα φτηνού σίριαλ. Η ευθύνη απέναντι στον λαό είναι ελαφριά όταν στηρίζεται στις πλάτες του συστήματος και βαριά όταν συστρατεύεται με τις ελπίδες του λαού.

Είναι ανάξιο να μιλά κανείς για ευθύνη την ίδια στιγμή που επιλέγει να βυθίζει τον λαό και την χώρα στην υποτέλεια, ενώ είναι άξιο να αναλαμβάνει κανείς την ευθύνη για τις επιλογές που τον απελευθερώνουν.

Δεν αμφιβάλει κανείς πως μια τέτοια επιλογή, ενάντια σε κάθε συνήθεια και κάθε παραπλανητική ασφάλεια, θα αποτελούσε μεγάλη υπέρβαση σε προσωπικό επίπεδο και απαιτεί μεγάλο νοητικό σθένος. Όταν όμως ένας λαός είναι έτοιμος να κάνει μια τέτοια υπέρβαση είναι ντροπιαστικό να μην την αναλαμβάνουν αυτοί που υποτίθεται ότι την δρομολόγησαν.

Όποιος μιλά για ευθύνη ας μην αποστρέφει το βλέμμα από την γνώση ότι ο λαός είναι ώριμος και περιμένει από αυτόν:
- να τον εμπνεύσει σε πράξεις και έργα ώστε να υπερβεί τα όρια της αναξιοπρέπειας που, μέσα στο καθεστώς της χρηματοκρατίας, ορίζουν την ύπαρξή του μέχρι σήμερα,
- να μιλήσει, όχι με τα βαρίδια των πολιτικάντικων τακτικισμών αλλά, με την ειλικρίνεια του οραματιστή,
- να εκπροσωπήσει την θέληση αυτών που πρόσφεραν την αυτοθυσία τους σαν λίπασμα στην ευμάρεια κάθε άξιου ή ανάξιου εξίσου, χωρίς ποτέ να διαπραγματευτούν ανταλλάγματα,
- να είναι γενναίος και ειλικρινής για τον εαυτό του και για τον λαό.

Αλλιώς, ας αποποιηθεί την όποια αριστεροσύνη του αφού δεν του ταιριάζει.

Εκτροπή;

"Το ότι κάποιος μπορεί να είναι εξαιρετικός οικονομολόγος δεν σημαίνει ότι είναι και καλός πολιτικός."

- Σχόλιο του Αλέξη Τσίπρα για τον Γιάνη Βαρουφάκη 

μετά από σχετική ερώτηση δημοσιογράφου, 14 Ιουλίου 2015

Δεν θα ήθελα να πιστέψω πως μία νέα κάστα ειδικών αναδύεται για να στελεχώσει το πολιτικό σκηνικό. Μια νέα κάστα από αυτούς που "ξέρουν", αυτούς που πάντα διαχειρίζονται τις σοβαρές υποθέσεις της κοινωνίας εν κρυπτώ, πίσω από κλειστές πόρτες, και για τους οποίους η εμπιστοσύνη μας πρέπει να είναι αδιαμφισβήτητη και προδηλωμένη.

Ποιό είναι άραγε το κριτήριο που προσδιορίζει ένα πολιτικό ως καλό ή κακό; 

Η ροπή προς την διαφάνεια και τον ορθό λόγο ή το χάρισμα να παρουσιάζει υποθέσεις ως βεβαιότητες;

Η διάχυση της γνώσης που ίσως οδηγεί τον λαό στα σωστά συμπεράσματα ή η εκβιαστική διατύπωση διλημμάτων;

Το χάρισμα να σπέρνει στην κοινωνία ιδέες για ένα καλύτερο μέλλον ή το χάρισμα  να ροκανίζει τον χρόνο με κάθε είδους τεχνάσματα προκειμένου να παραμένει στην εξουσία;

Κι έπειτα, ποιός παρέχει τα διαπιστευτήρια ενός "καλού πολιτικού";

Οι ήδη διαπιστευμένοι "καλοί πολιτικοί";

Η Μέρκελ; Ο Γιούνκερ;

Ο Ψυχάρης; Ο Τριανταφυλλόπουλος;

Μήπως τα χρηματιστήρια;

Ή μήπως κάποιες υπηρεσίες του κράτους;

Ο Αλέξης Τσίπρας καθώς βρέθηκε πίσω από κλειστές πόρτες και συγχρωτίστηκε με τους "ειδικούς" του Κόσμου, ίσως μπορεί να συμπεριληφθεί σε αυτούς που "ξέρουν".

Για τα ανθρώπινα ζητήματα όμως, κάθε γνώση είναι κενή περιεχομένου αν δεν διατυπώνεται μαζί με την πρόθεση. Και στο θέμα των προθέσεων, η μόνη δημοκρατική εγγύηση προσφέρεται από τον συγκερασμό των προθέσεων του συνόλου των προσώπων που συνθέτουν την κοινωνία.

Για την προοδευτικότητα, πολιτική κάνουν οι πολίτες στον δημόσιο χώρο. Είναι ακόμα θεμελιώδης αρχή της δημοκρατίας και της προοδευτικότητας, οι πολίτες να εξασκούνται στην πολιτική διευρύνοντας ολοένα τις γνώσεις τους για τα ανθρώπινα και κοινωνικά προβλήματα, εξελίσσοντας ταυτόχρονα το είδος και την ποιότητα των προθέσεών τους.

Χωρίς αμφιβολία, η δημοκρατία και η προοδευτικότητα αποστρέφονται αυτούς που "ξέρουν", τους κάθε λογής ειδικούς που αρέσκονται να διοικούν, να κυβερνούν ή να ενημερώνουν κοιτώντας τον λαό από ψηλά, μαζί και τις διδασκαλίες ότι δηλαδή υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι με ειδικά χαρίσματα που μόνο αυτοί είναι κατάλληλοι να ασκούν πολιτική.

Δεν χωρά αμφιβολία ότι κάποια από τα πρόσωπα αυτής της κυβέρνησης επιδόθηκαν σε μια υπερπροσπάθεια η οποία μέσα στον ελάχιστο χρόνο των έξι μόλις μηνών, απέδωσε δύο πάρα πολύ σημαντικούς καρπούς.

Έδωσε ελπίδα και αξιοπρέπεια σε έναν λαό που βυθιζόταν όλο και περισσότερο στα αδιέξοδα της χρηματιστικής καταπίεσης και, εξέθεσε στα μάτια ολόκληρης της ανθρωπότητας το πραγματικό πρόσωπο των "ειδικών" που εργάζονται για την διεύρυνση του χρηματιστικού ολοκληρωτισμού.

Θα ήταν ασφαλώς εκτροπή από αυτήν την πορεία των έξι μηνών, μαζί και εγκατάλειψη των εξελικτικών εφοδίων που αποκτήθηκαν, αν το όλο εγχείρημα καταλήξει στην εγκαθίδρυση μιας νέας κάστας συνδαιτυμόνων στα τραπέζια και στις αίθουσες όπου συνεδριάζουν πίσω από κλειστές πόρτες οι "ειδικοί".

Κέρδος

Μπορεί κάποιοι να πίστευαν ή να πιστεύουν ότι το δίκαιο και η λογική όταν διατυπώνονται μεθοδικά και με σαφήνεια γίνονται κοινά αποδεκτά. Δεν έγιναν όμως. Το δίκαιο και η λογική, μέσα στις τρέχουσες συγκυρίες, ηττήθηκαν.
Θα ήταν μάλιστα παράδοξο να συμβεί κάτι διαφορετικό, καθώς η ιστορία των ανθρώπων δεν διαγράφεται με φαντασιακά άλματα αλλά πατά πάνω σε εδραιωμένες προϋποθέσεις, βήμα προς βήμα.
Δυστυχώς βεβαιότητες μπορούμε να έχουμε μόνο αν κινούμαστε προς τα πίσω γιατί, όταν κινούμαστε προς τα εμπρός, το σημείο που θα πατήσουμε είμαστε υποχρεωμένοι είτε να το χτίσουμε είτε να περιμένουμε να βρεθεί κάτω από το πόδι μας κατά τύχη.

Όσο όμως και αν ακουστεί παράξενο, οι εξελίξεις όπως διαμορφώθηκαν τουλάχιστον μέχρι αυτή την στιγμή, αποτελούν μεγάλο κέρδος για τις προοδευτικές δυνάμεις:
1. Υπάρχει η δυνατότητα να αποκαλυφθεί το αδηφάγο πρόσωπο των κυρίαρχων τόσο στον ελληνικό λαό όσο και σε όλους τους λαούς.
2. Υπάρχει η δυνατότητα να μιλήσουμε για την συντελούμενη ταξική αντιπαράθεση και ο λαός να καταλάβει για ποιο πράγμα μιλάμε.
3. Υπάρχει η δυνατότητα να αναγνωριστεί η σημασία των συνεργασιών ακόμα και γύρω από έναν Ελάχιστο Τόπο Συμφωνίας.
4. Υπάρχει η δυνατότητα να γίνουν συνεργασίες με κριτήριο την ταξική αντιπαράθεση.
5. Μια μεγάλη μερίδα του λαού είναι διατεθειμένη να ακούσει με ενδιαφέρον την προοπτική μιας κοινωνικής οργάνωσης που να μην έχει ως επίκεντρο την κυριαρχικότητα και την εκμετάλλευση, αλλά την ισοτιμία και την συνεργασία.
6. Είμαστε ενήμεροι, καθώς οι μάσκες έχουν πέσει, ότι ο λαός αυτή την στιγμή δεν είναι σε θέση να υπερασπιστεί τον εαυτό του την στιγμή που "η αστική τάξη γνωρίζει καλά τι να κάνει" για να υπερασπίσει τα συμφέροντά της.

Στην περίπτωση που πρόθεση της κυβέρνησης είναι η λαϊκή κυριαρχία, όσο πιο σωστά αξιολογηθούν οι δυνατότητες και τα εμπόδια τόσο πιο πιθανό είναι σε έναν εύλογο χρόνο να υπάρχουν ανάλογες εξελίξεις.
Μέχρι στιγμής η ελληνική κοινωνία μοιάζει να έχει ανέβει ένα μικρό αλλά σημαντικό σκαλοπάτι προς την πολιτική συνειδητότητα. Αυτό είναι το κέρδος των τελευταίων έξι μηνών.

Ο πυρήνας

Έχω μπερδευτεί και μου περνά από το μυαλό πως ίσως να μην φταίει η δική μου νοητική ανεπάρκεια αλλά ίσως κάποιοι να εξυπηρετούνται παρουσιάζοντας απλά πράγματα με περίπλοκο και δυσνόητο τρόπο. Για το κάθε τι, συνήθως υπάρχει μια απλή αφετηρία, κάτι πολύ απλό πάνω στο οποίο στηρίζεται και αυτό ισχύει ακόμα κι αν η περιορισμένη αντίληψή μας καθιστά αυτή την αφετηρία, αυτόν τον ελάχιστο αλλά θεμελιώδη πυρήνα, δύσκολο να αναγνωριστεί και να κατανοηθεί.

Για παράδειγμα, ξεφυλλίζοντας το σχολικό βιβλίο αγωγής του πολίτη της Στ' Δημοτικού διέκρινα την παρουσίαση δομών και κανόνων που προκαλούν ανία ακόμα και σε έναν ενήλικο. Αποκλείεται να σχετίζεται αυτό το βιβλίο με την διδασκαλία της δημοκρατίας γιατί σε αυτό, η δημοκρατία παρουσιάζεται σαν ένα δαιδαλώδες και αφόρητα πληκτικό πλαίσιο από το οποίο ένα παιδί έμμεσα καθοδηγείται να αποστρέψει το βλέμμα.

Ανάλογα, συχνά πέφτουν στα χέρια μου προκηρύξεις αριστερών κομμάτων. Στον στερεοτυπικό λόγο που διατυπώνεται, ακόμα και αν συμφωνώ γενικά με κάποιους από τους συμβολισμούς, δυσκολεύομαι να αναγνωρίσω κάποιο μήνυμα που να με βοηθά να ταυτιστώ με κάποια χειροπιαστή αφετηρία του.
Προσπαθώ να αναγνωρίσω σε αυτόν τον λόγο στοιχεία που κατανοώ ως αριστερό λόγο και συναντάω κυρίως ψυχρά και ασυνεχή αποσπάσματα που προσδιορίζουν περισσότερο την υφιστάμενη κοινωνική οργάνωση παρά την επιδιωκόμενη ενός προοδευτικού οράματος. Δεν θα ήθελα να μειώσω τις προσπάθειες της αριστεράς στην σημερινή συγκυρία με τις οποίες έχει καταφέρει να ταράξει τις θλιβερές βεβαιότητες και δρομολογήσεις των κυρίαρχων της ανθρωπότητας.
Σε αυτή την συγκυρία η αριστερά περισσότερο από ποτέ φορτώνεται την ευθύνη να αναπτύξει έναν λόγο που να υπερβαίνει το ειδικό κοινό της, εμβαθύνοντας ταυτόχρονα στο περιεχόμενο της προοδευτικότητας αντί να απομακρύνεται από αυτό.

Τώρα είναι η ώρα, περισσότερο από ποτέ, να μιλήσουμε για έναν κόσμο χωρίς εκμετάλλευση και κυρίαρχους ως την μόνη ρεαλιστική προοπτική για την ανθρωπότητα. Τώρα είναι η ώρα να δείξουμε πως αν, έγκαιρα όλοι οι άνθρωποι μαζί, δεν δρομολογήσουμε την μόνη ρεαλιστική προοπτική για την ανθρωπότητα που είναι η ειρήνη και η ισοτιμία, τότε, πάλι όλοι μαζί θα βυθιστούμε στα σκοτάδια της καταστροφικής ουτοπίας του ανταγωνισμού και της κυριαρχικότητας.

Ποιά είναι η αφετηρία της προοδευτικότητας; Η επιδίωξη της ειρήνης και της αξιοπρέπειας.
Πώς επιτυγχάνεται; Με την ισοτιμία και την δικαιοσύνη.
Τί σημαίνει αυτό στην πράξη; Ότι όλοι οι άνθρωποι με ισότιμο τρόπο μπορούν να απολαμβάνουν την ομορφιά του κόσμου και της ζωής, και πως τα βάρη που πρέπει να αναλαμβάνουν τα ισομοιράζονται με δίκαιο τρόπο.
Τί θα κατονομάζαμε ομορφιά της ζωής και πώς θα μπορούσαμε να την απολαμβάνουμε με ισότιμο τρόπο; Το περιεχόμενο που δίνουμε στην ομορφιά εξελίσσεται μαζί με το ανθρώπινο είδος, ωστόσο μπορούμε να πούμε γενικά ότι, το φυσικό περιβάλλον και η ανθρώπινη δημιουργικότητα αποτελούν τους κορμούς που στηρίζουν την πλειονότητα των εκφάνσεων της αντίληψής μας για την ομορφιά. Για να την απολαμβάνουμε ισότιμα θα πρέπει καταρχήν να την αποζητούμε, αποκλείοντας ταυτόχρονα την δυνατότητα κάποιοι να οικειοποιούνται τόσο το φυσικό περιβάλλον όσο και την ανθρώπινη δημιουργικότητα ώστε να παράγουν και να μεγεθύνουν ανισότητες.
Τι θα ορίζαμε ως βάρη και πώς αυτά θα μπορούσαν να ισομοιράζονται με δίκαιο τρόπο σε όλους τους ανθρώπους; Βάρος είναι ό,τι χρειάζεται να κάνουμε αφιερώνοντας μέρος της ζωής μας προκειμένου να διασφαλίζουμε αυτά που μαζί με την διατροφή μας αντιλαμβανόμαστε ως αναγκαία, αλλά λίγο ή καθόλου ευχάριστα. Για να ισομοιράζονται με δίκαιο τρόπο αυτά τα βάρη θα πρέπει καταρχήν να κατανοήσουμε την τεχνολογία ως μέσο απελευθέρωσης από την καταναγκαστική εργασία και όχι σαν εξωσωματικό όργανο επιβολής κάποιων ανθρώπων πάνω σε άλλους ανθρώπους, πάνω στις κοινωνίες, και πάνω στο φυσικό περιβάλλον. Και πάλι όμως, οι άχαρες εργασίες δεν υπάρχει καμμία λογική στο να φορτώνονται αποκλειστικά σε συγκεκριμένους ανθρώπους, οι οποίοι επιπλέον θα διολισθαίνουν ολοένα μέσα σε κάθε είδους αποκλεισμούς.

Να μερικά παραδείγματα που καταλαβαίνω σαν αριστερές επιδιώξεις και σημαντικό αντικείμενο κοινωνικού διαλόγου:
Ο κατώτατος μισθός. Μιλάμε πάντα για τον κατώτατο μισθό και ακούμε για την επιδίωξη των συνδικάτων να ανέβει ο κατώτατος μισθός σε υψηλότερο επίπεδο. Όμως, όσο και αν ανέβει ο κατώτατος μισθός, το ενδεχόμενο οι ανώτεροι μισθοί να αυξάνονται μεγεθύνοντας περαιτέρω τις ανισότητες είναι εκτός συζήτησης και εκτός οποιουδήποτε ελέγχου από την κοινωνία.
Η αριστερά δεν έχει λόγο να συζητά για τον κατώτατο μισθό απομονωμένα, αλλά για την συνάρτηση του κατώτατου με τον ανώτατο, προσπαθώντας να καταδείξει την σημασία της ελαχιστοποίησης της μεταξύ τους διαφοράς.
Είναι η ανοχή στους "νόμους της αγοράς" στην εργασία που στέκεται εμπόδιο στην ισοτιμία και όχι το ύψος του κατώτατου μισθού από μόνο του.
Το επιχειρηματικό κέρδος. Η επιχειρηματικότητα μπορεί να εκφράζει την ανθρώπινη δημιουργικότητα, αλλά μπορεί να εκφράζει και το αρρωστημένο πάθος για συγκέντρωση πλούτου. Την ίδια στιγμή όμως που είναι καταστροφικό να μην επιβραβεύεται η δημιουργικότητα, είναι ακόμα πιο καταστροφικό να επιβραβεύεται το πάθος για συγκέντρωση πλούτου. Ο πλούτος παράγεται ταυτόχρονα από όλους τους ανθρώπους μαζί, ακόμα και από την ανθρώπινη διάνοια ανά τους αιώνες συνολικά. Αποτελεί διαστροφή της νόησης να αποδεχόμαστε την δημιουργία ανισοτήτων με πρόσχημα την επιχειρηματική δράση. Το επιχειρηματικό κέρδος αποτελεί προϊόν του συνόλου τής κοινωνίας και υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους θα μπορούσε να επανατοποθετείται προς όφελος όλης της κοινωνίας.
Η ιδιοκτησία. Πώς μπορεί να λέει κάποιος "αυτή η γή μου ανήκει" ή "αυτή η γνώση μου ανήκει"; Είναι αστείο χωρίς αμφιβολία. Τί είναι λοιπόν η ιδιοκτησία; Αυτό που πρόλαβε ο καθένας να περιφράξει πρώτος; Άρα οι γενιές που θά 'ρθουν δεν έχουν μερίδιο; Υπάρχει γνώση που προέρχεται από παρθενογένεση; Μπορεί η ιδιοκτησία να είναι κάτι περισσότερο από μία κοινή σύμβαση ώστε να ζούμε καλύτερα; Όλοι όμως ή μόνο κάποιοι από εμάς; Η ιδιοκτησία απελευθερώνει ή υποδουλώνει;
Η ανάπτυξη. Η τεχνολογία αντί να απελευθερώσει τους ανθρώπους τείνει να γίνει εργαλείο πλήρους υποδούλωσής τους. Αυτό είναι λογικό να συμβαίνει μέσα σε ένα περιβάλλον όπου το θλιβερό ζωικό χαρακτηριστικό του ανταγωνισμού είναι ο πλέον αποδεκτός μηχανισμός πάνω στον οποίο οικοδομούνται οι κοινωνίες. Ο ανταγωνισμός όμως θρέφεται αποκλειστικά από την μεγέθυνση, ή όπως λέμε την ανάπτυξη. Δεν υπάρχει τίποτα το αριστερό στο να συναινεί κανείς στην μεγέθυνση και τον ανταγωνισμό, ειδικά γνωρίζοντας ότι αυτή η πορεία οδηγεί νομοτελειακά σε μεγάλες καταστροφές.
Ο χρόνος εργασίας. Για την αριστερά το όραμα της ανάπτυξης αφορά ποιοτικά χαρακτηριστικά και όχι ποσοτικά. Το όραμα δε, οι άνθρωποι να απελευθερωθούν από τα καταναγκαστικά χαρακτηριστικά της εργασίας με την μείωση του χρόνου εργασίας και την ανάπτυξη των δημιουργικών ικανοτήτων τους, δεν είναι μια ουτοπία, αλλά η περισσότερο ρεαλιστική προοπτική για την ανθρωπότητα από κάθε άλλη.
Η ανταμοιβή. Τί σημαίνει ανταμοιβή; Η υπόσχεση ότι κάποιος θα ανέλθει από τον κόσμο της καταναγκαστικής εργασίας στον κόσμο των κυρίαρχων; Η εξασφάλιση της επιβίωσης; Η αναγνώριση της σημαντικής προσφοράς; Γιατί σκεφτόμαστε την ανταμοιβή ως έπαθλο που απαραίτητα εξαργυρώνεται;
Τα χρήματα. Ζητάμε περισσότερα χρήματα. Αλλά είναι αυτό που χρειαζόμαστε στ' αλήθεια; Αν ζούσαμε σε μία κοινωνία όπου θα ήταν εξολοκλήρου εξασφαλισμένη η στέγη, η διατροφή, η παιδεία, η θέρμανση, τα επιμορφωτικά ταξίδια, οι συγκοινωνίες, η άθληση, θα μας ενδιέφεραν τα χρήματα με τον ίδιο τρόπο; Απίθανο μάλλον. Το όραμα του πλουτισμού και της ιδιωτικότητας δεν είναι προοδευτικό. Αντίθετα, προοδευτική είναι η ανάδειξη του δημόσιου χώρου ως το σπουδαιότερο ανθρώπινο επίτευγμα και ως το πολυτιμότερο αγαθό στην ζωή του κάθε ανθρώπου.
Η ισοτιμία. Σε αυτό το σημείο συγκεντρώνονται οι περισσότερες παράμετροι και κρίνεται επί της ουσίας η ειλικρίνεια κάθε κοινωνικού εγχειρήματος. Στην σκέψη ίσως των πολλών, η ισοτιμία ακούγεται σαν ένα ώριμο αίτημα. Συμβαίνει όμως το ίδιο όταν θα πρέπει να εγκαταλειφθούν προνόμια προς όφελος του συνόλου; Υπάρχουν πλέον οι τεχνικές δυνατότητες, οι ιδιοτελείς ή ανιδιοτελείς προθέσεις του καθένα -ως προς τα οικονομικά μεγέθη- να είναι μετρήσιμες. Οι πρωτεργάτες και οι κοινωνοί ενός κινήματος για την ισοτιμία, θα φάνταζε δικαιολογημένα φαιδρό να μην πρωτοστατούν, πρώτα από όλα ως το παράδειγμα, στον αγώνα για την επίτευξή της. Είτε με την αποστασιοποίησή τους από τα όποια προνόμια, είτε με την αποστασιοποίησή τους από την υπεροψία των επαγγελματιών της εξουσίας.

Το όραμα της προοδευτικότητας δεν περιορίζεται στην ανατροπή του καπιταλισμού αλλά επεκτείνεται στην εδραίωση μιας κοινωνίας ειρήνης και ισοτιμίας. Είναι σημαντική αυτή η διάκριση γιατί, όταν προκύψει η κατάρρευση του καπιταλισμού όπως τον γνωρίζουμε, και εφόσον αυτό συμβεί από δικές του εγγενείς αδυναμίες, το πιθανότερο είναι πως θα οδηγηθούμε σε μία συνθήκη κατά πολύ χειρότερη. Μια τέτοια προοπτική μοιάζει πιθανότερη, γιατί τέτοιοι μηχανισμοί κινητοποιούνται και ενδυναμώνονται ολοένα από τους αυτοματισμούς που παράγονται από τον ίδιο τον καπιταλισμό.

Κάθε κρίση και κάθε εξέγερση δεν έχουν προδιεγραμμένη πορεία προς κάτι καλύτερο, παρά μόνο αν πολλοί άνθρωποι έχουν συνεργαστεί μεθοδικά για αυτό τον σκοπό. Η διαχείριση της σημερινής κρίσης από την αριστερά, μέσα από ένα τέτοιο πρίσμα, μπορεί να κινητοποιήσει σημαντικές διαδικασίες. Μόνο όμως εφόσον η αριστερά, με συνειδητό τρόπο, επιλέγει να βρίσκεται ταγμένη στις αφετηρίες της προοδευτικότητας.

Workers Need Time To Think (?), KONSTMP 2009

Η γερμανική Ουτοπία

Δεν υπάρχει τίποτα το παράδοξο σε αυτή την εξέλιξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αντίθετα αντανακλώνται σε αυτήν πλήρως οι κυρίαρχες αντιλήψεις και διδασκαλίες μεταξύ των ανθρώπων σχετικά με το κάτω από ποιούς όρους δομούνται οι ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις.
Αποδεχόμαστε ως κύρια αρχή που διέπει αυτές τις σχέσεις το δίκαιο του ισχυρού. Ακόμα και όσοι διαμαρτύρονται για την συνθήκη που κρατά τους ίδιους στην θέση του αδύναμου δεν στέκονται με σαφήνεια κριτικά απέναντι σε αυτό το είδος δίκαιου, ούτε και εργάζονται μεθοδικά για την αναίρεση του πολιτισμού που το εκτρέφει, παρά στρέφονται αποκλειστικά ενάντια στον εκάστοτε κυρίαρχο την συγκεκριμένη στιγμή.

Η ισχυροποίηση της Γερμανίας και η απαίτηση των ηγετών της οι ασθενέστεροι λαοί να υποτάσσονται στην ισχύ της, είναι πανομοιότυπη με τη αυτοπεποίθηση που έχει ένας θαλάσσιος ελέφαντας με βάρος έξι τόνων την στιγμή που έχει εκδιώξει μεγάλο αριθμό νεαρών και ασθενέστερων αρσενικών προκειμένου να γονιμοποιεί αποκλειστικά μέχρι και είκοσι θηλυκά. Αυτή η παρομοίωση δεν είναι καθόλου παράδοξη καθώς σαν αφετηρία τόσο του θαλάσσιου ελέφαντα, όσο και της Γερμανίας, είναι η απόκτηση και διατήρηση της κυριαρχίας. Γνωρίζουμε πως αυτός ο θαλάσσιος ελέφαντας κάποια στιγμή δεν θα είναι τόσο δυνατός ή ίσως εμφανιστεί ένας ακόμα πιο μεγάλος και δυνατός, πράγμα όμως το οποίο τα ζωικά του ένστικτα και το επίπεδο νοημοσύνης του δεν τον βοηθά να το αναλογιστεί και έτσι συμπεριφέρεται μοιραία μέχρι εκείνη την στιγμή.

Οι γερμανοί ηγέτες γνωρίζουν πως διαρκώς πρέπει να ισχυροποιούν την χώρα τους (μαζί βέβαια και τον εαυτό τους) προκειμένου να διατηρεί την θέση της και να αμύνεται έναντι ανερχόμενων κυρίαρχων. Αυτό δημιουργεί συνθήκες συνεχούς ανταγωνισμού ο οποίος βασίζεται στην μεγέθυνση, η οποία αν και μας αρέσει να την ονομάζουμε ανάπτυξη, στην ουσία δεν είναι κάτι άλλο από την διεύρυνση της ισχύος των κυρίαρχων με την χρήση και αποστράγγιση φυσικών και ανθρώπινων πόρων.

Όταν το 416 π.Χ. οι Αθηναίοι εξέφραζαν την αλαζονεία τους προς τους Μήλιους, και πολύ περισσότερο, όταν αυτή η αλαζονεία νομιμοποίησε στις συνειδήσεις τους την σφαγή των Μηλίων, δεν μπορούσαν να φανταστούν ποιά θα ήταν η κατάληξη της δικής τους πόλης μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Αυτή είναι η παθογένεια του ζωικού πάθους για κυριαρχία και αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχει να αντιμετωπίσει η ανθρωπότητα.
Οι κοινωνίες και οι οικονομίες είναι δομημένες πάνω σε αυτό το ζωικό πάθος για το οποίο Καρλ Μάρξ είχε αναφέρει πως "ο καπιταλιστής θα σου πουλήσει το σχοινί με το οποίο θα τον κρεμάσεις", υπονοώντας μεταξύ άλλων, ή ίσως κυρίως, ότι ένας κυρίαρχος δεν νοιάζεται για μακροπρόθεσμους υπολογισμούς, ή ίσως για υπολογισμούς που δεν αφορούν το κέρδος γενικά, και εξαντλεί έτσι την διορατικότητά του σε αυτόν τον περιορισμένο ορίζοντα.

Το πρόβλημα της ανθρωπότητας δεν περιορίζεται όμως στους καπιταλιστές, ούτε στην Γερμανία, αλλά διευρύνεται σε όλες τις εκφάνεις του πολιτισμού ο οποίος αναγνωρίζει στην κυριαρχικότητα την φυσιολογική και αναγκαία συνθήκη που ρυθμίζει τις ανθρώπινες και κοινωνικές σχέσεις.
Αυτή η καταστροφική ουτοπία του ανταγωνισμού, της μεγέθυνσης και της "ανάπτυξης", αν δεν καταδειχτεί έγκαιρα και σε παγκόσμιο επίπεδο οι εξελίξεις δεν θα περιλαμβάνουν κάποια έκπληξη.
Αντίθετα, παραδείγματα εκπλήξεων που ανέδειξαν τα μοναδικά ανθρώπινα χαρακτηριστικά μας, να προνοούμε και να επιλέγουμε το μέλλον μας, αποτελούν οι διακηρύξεις του ΟΗΕ για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αλλά και οι αντίστοιχες διακηρύξεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης που διαμόρφωσαν συνθήκες ειρήνης στον ευρωπαϊκό χώρο επί εβδομήντα συνεχή έτη, μαζί και τα κινήματα που υπερασπίστηκαν αυτά τα δικαιώματα για όλους τους ανθρώπους.

Οι ευρωπαϊκοί λαοί δεν έχουν κανέναν λόγο να θρέφουν την γερμανική κυριαρχικότητα, ενώ έχουν κάθε λόγο να αναζητούν δρόμους που θα τους οδηγούν ολότελα στην αντίθετη κατεύθυνση, της μεταξύ τους συνεργασίας και κατανόησης. Παράλληλα δεν έχουν λόγο να οικοδομούν μια ευρωπαϊκή οικονομία προκειμένου να σταθούν ανταγωνιστικά προς όλους τους άλλους λαούς της γης, προσπαθώντας να "κυριαρχήσουν στις αγορές". Αντίθετα, έχουν κάθε λόγο, για την ασφάλεια και το κοινό όφελος όλων, να πειραματίζονται με ειλικρίνεια στην διαμόρφωση και ανάδειξη νέων τρόπων συνεργασίας μεταξύ των λαών της Ευρώπης και όλου του κόσμου.

Κινούμενοι εν μέσω ευκαιριών

Οι ευκαιρίες, συχνά αποτελούν προϊόντα σχεδιασμού αυτών που πρόκειται να τις αξιοποιήσουν, μπορεί όμως να αποτελούν και τυχαία προϊόντα εσφαλμένων σχεδιασμών των ιδίων.
Ευκαιρίες προκύπτουν ακόμα, από τις λάθος υπολογισμένες ενέργειες αυτών που έχουν αντίθετες επιδιώξεις.
Ευκαιρίες προκύπτουν και κατά τύχη.

Σε κάθε περίπτωση, επειδή οι σχεδιασμοί μέσα στην κατά πολύ δυσνόητη και χαώδη πραγματικότητα έχουν αμφίβολα αποτελέσματα, περισσότερο σημαντικό από το να διατυπώνονται σχολαστικοί και ακριβείς σχεδιασμοί είναι να διαθέτει κανείς την ευστροφία και την εγρήγορση να αξιοποιεί τις ευκαιρίες που παρουσιάζονται και βρίσκονται μέσα στο όριο των στοχεύσεων αλλά και του αξιακού του συστήματος, όποια και αν είναι η προέλευσή τους.

Αυτοί που αναγνωρίζουν τον σχεδιασμό ως το μόνο αναγκαίο εφόδιο για να εξυπηρετούν τους σκοπούς τους και δεν εξασκούνται παράλληλα στην εγρήγορση, αφήνονται από τις εξελίξεις στο περιθώριο.
Με βάση αυτές τις σκέψεις αυτό που μοιάζει να είναι απαραίτητο για μια πετυχημένη πορεία προς έναν γενικό ή ειδικό στόχο, δεν είναι τόσο ο ακριβής σχεδιασμός, όσο η εγρήγορση η οποία συνδυάζεται με την γενική διατύπωση των βραχυπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων επιδιώξεων και, όσο αφορά την προοδευτικότητα, με την συνεπή λειτουργία μέσα σε ένα σαφές πλαίσιο αξιών και ηθικών αρχών.

Διχασμός

Αυτοί που μιλάνε για διχασμό, την στιγμή της κορύφωσης του εκβιασμού του ελληνικού λαού από τους "εταίρους", έτρεξαν να παραλάβουν από τους εκβιαστές το δαχτυλίδι της εξουσίας.

Αυτοί που μιλάνε για διχασμό, δεν συντάχθηκαν με την θέληση του λαού αλλά, φαντασιώθηκαν εισβολές στο Μαξίμου.

Αυτοί που μιλάνε για διχασμό, δρομολόγησαν με τα Μέσα Παραπληροφόρησης "πορτοκαλί επανάσταση".

Αυτοί που μιλάνε για διχασμό λένε πως τις τράπεζες τις έκλεισε ο Τσίπρας.

Αυτοί που μιλάνε για διχασμό, απειλούν και τώρα πως "η αστική τάξη ξέρει τι να κάνει".

Ποιός διχάζει τον λαό;

Θέσεις για την κρίση

Bloomberg
http://tvxs.gr/news/ellada/apyidyse-kai-bloomberg-i-eyropi-thelei-na-timorisei-tin-ellada

Γερμανικό Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών
http://tvxs.gr/news/ellada/germaniko-institoyto-oik-ereynon-i-litotita-ton-thesmon-stin-ellada-apetyxe

Die Linke [γερμανική αριστερά]
http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/die-linke-pros-soimple-ayto-poy-thelete-einai-na-riksete-tin-aristeri-kybernisi-tis-

Πέντε οικονομολόγοι

Τζέιμς Γκάλμπρειθ, Μπάρι Άιχενγκριν, Τζόζεφ Στίγκλιτς, Τζέφρι Σαξ και Πολ Κρούγκμαν

http://tvxs.gr/news/ellada/pente-oikonomologoi-epikrinoyn-tin-eyropi-gia-elliniko-zitima

Spiegel
" Μόνο όποιος δεν μπορεί να κατανοήσει ότι η ενωμένη, αλλά διαφορετική Ευρώπη δημιουργήθηκε από πολιτική αναγκαιότητα για να επικρατήσει βιώσιμη ειρήνη σε αυτή την ήπειρο, μπορεί να παρατηρεί ήσυχος πώς οξύνονται οι τόνοι μεταξύ των λαών, πώς οι Έλληνες πολιτικοί κάνουν λόγο για ταπείνωση και υποδούλωση και οι Γερμανοί πολιτικοί συμπεριφέρονται σαν σωφρονιστές, συνεχίζει το Spiegel. "http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/spiegel-o-egokentrismos-tis-merkel-odigei-tin-eyropi-makria-apo-ta-ideodi-tis

Ιταλοί διανοούμενοι
" Οι τεχνοκράτες της λιτότητας έδειξαν ποιος είναι ο πραγματικός στόχος της αγριότητάς τους: η επιβολή ενός και μοναδικού μοντέλου που θέλει να μηδενίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια. "

http://tvxs.gr/news/ellada/italoi-epistimones-kai-dianooymenoi-kaloyn-yper-toy-oxi-sto-dimopsifisma

Τζ. Στίγκλιτς
" Είναι εξαιρετικά άβολο (για την ΕΕ) να έχεις μια κυβέρνηση στην Ελλάδα, η οποία αντιστέκεται με τέτοιο τρόπο στην πολιτική, που συνέβαλε τόσο πολύ στην αύξηση της ανισότητας σε τόσα πολλά αναπτυγμένα κράτη και που προσπαθεί να θέσει τέλος στην αχαλίνωτη εξουσία των πλουσίων. "

http://tvxs.gr/news/ellada/stigklits-skopimi-i-yfesi-stin-ellada

Podemos
http://tvxs.gr/news/ellada/oi-podemos-sto-pleyro-tis-elladas-poy-antedrase-paradeigmatika-stoys-ekbiasmoys

Τζέφρι Σακς
" Από την εκλογή Τσίπρα τον Ιανουάριο, οι Γερμανοί αξιωματούχοι έχουν μόλις και μετά βίας μπορέσει να αναχαιτίσουν την οργή τους, ότι μια αριστερή πτέρυγα, μια τυχάρπαστη κυβέρνηση μιας μικροσκοπικής, χρεοκοπημένης χώρας δεν θα τολμούσε να αμφισβητήσει μία από τις μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου. Ο υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, για παράδειγμα, έχει επανειλημμένα προσπαθήσει να προκαλέσει την Ελλάδα σε έξοδο από την ευρωζώνη. "

http://tvxs.gr/news/ellada/jeffrey-sachs-se-merkel-meioste-elliniko-xreos-me-antallagma-metarrythmiseis

Ετιέν Μπαλιμπάρ

http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/ellada-oi-logoi-enos-gallikoy-pathoys

Αλέν Μπαντιού
http://tvxs.gr/news/ellada/alen-mpantioy-11-simeioseis-empneysmenes-apo-tin-elliniki-katastasi

Χρονολόγιο από μπλογκ [Αδάμ Γιαννίκος]
http://tvxs.gr/news/blogarontas/i-symfonia-eixe-kleisei-treis-deyteres-prin

Τζέιμς Γκαλμπρέιθ
http://tvxs.gr/news/ellada/gkalmpreith-ittithikan-aytoi-poy-ithelan-ptosi-tsipra-kai-kybernisi-marioneta

Φράνσις Κόππολα
http://tvxs.gr/news/eyropi-eop/megalo-sxedio-toy-dr-soimple

Τζ. Στίγκλιτς
http://tvxs.gr/news/ellada/tzozef-stigklits-tyfli-ilithiotita-oisa-epiballei-i-germania-me-rabdi

Η μαύρη πόλη

http://www.lifo.gr/now/culture/62247

Αυτή η υπερμεγέθης υποκρισία, αυτή που νομιμοποιεί με κάθε είδους θεωρίες τον παραλογισμό των κοινωνικών αδικιών και ανισοτήτων, διδάσκει και μια αποκρουστική αισθητική:

Ο κόσμος πρέπει να γυαλίζει κι ας βρωμάει ψοφίμι.

Να βάψουμε τις πόλεις μαύρες απ' άκρη σ' άκρη, μέχρι την στιγμή που θα τις γκρεμίσουμε ολότελα, γιατί δεν φτιάχτηκαν για να κατοικούνται από ανθρώπους παρά από αριθμούς.

Κι ας θρηνήσουν μόνο αυτοί που με σύνεση ξέρουν να βάζουν τους αριθμούς στην σειρά, και να τους μετρούν, και να τους προσθέτουν, και να τους πολλαπλασιάζουν.

Κι εμείς, αν μέχρι τότε μας έχει μείνει λίγο ανθρώπινο μυαλό και λίγη αξιοπρέπεια, θα ελευθερώσουμε τα ποτάμια της πόλης, και στις όχθες τους θα στήσουμε χορούς, κοιτάζοντας ψηλά και ανασαίνοντας βαθιά.

Οι ευκαιρίες μέσα στην κρίση

Οι ευκαιρίες μέσα στην κρίση είναι πολλές για οποιονδήποτε τις αναζητά. Δίνονται οι ευκαιρίες να εγκαθιδρυθεί ο φόβος και η ανέχεια ώστε να ορθωθούν παντοδύναμες εξουσίες. Δίνονται οι ευκαιρίες όλα να ξαναγυρίσουν λίγο-πολύ στην προηγούμενη κατάστασή τους. Δίνονται οι ευκαιρίες οι άνθρωποι να αναλογιστούν τις παραδοξότητες πάνω στις οποίες έχουν στηρίξει την διαμόρφωση των κοινωνιών τους και να τις αλλάξουν.

Η οπισθοδρομικότητα, αυτοί που κατανοούν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους σαν κυριαρχικά θηρία που μοιραία επιβάλλεται το ένα στο άλλο για να το ταπεινώσει και να το εκμεταλλευτεί, χρησιμοποιεί την κρίση για να μεγεθύνει τις κοινωνικές ανισότητες και να κάνει την ισχύ των κυρίαρχων αδιαμφισβήτητη.

Η προοδευτικότητα, αυτοί που θεωρούν τους ανθρώπους και τις κοινωνίες σαν συνεργατικά σκεπτόμενα όντα που μπορούν να κατανοούν και να επιλέγουν το μέλλον τους με γνώμονα το κοινό συμφέρον, χρησιμοποιεί την κρίση και την ακύρωση των μέχρι πρότινος βεβαιοτήτων για να αποδυναμώσει τους κυρίαρχους και να εισάγει αποτελεσματικούς κανόνες ισοτιμίας.

Τόσο η προοδευτικότητα, όσο και η οπισθοδρομικότητα θα μπορέσουν να προωθήσουν τους στόχους τους αναλόγως με το πόσο έχουν εργαστεί και συνεχίζουν να εργάζονται, διαμορφώνοντας κατάλληλες συνθήκες και προϋποθέσεις.

Η οπισθοδρομικότητα γνωρίζει καλά την δουλειά της. Έχει μελετήσει και μελετά συστηματικά τα δεδομένα που αφορούν την κοινωνική ιστορία και τις συμπεριφορές των ανθρώπων.

Η προοδευτικότητα, εξορισμού κινείται σε αχαρτογράφητες περιοχές και έτσι η δουλειά της είναι διπλή: Από την μία να απελευθερώνει από την προσκόλληση στην όποια ασφάλεια προσφέρει το υφιστάμενο σύστημα και, από την άλλη, να προτείνει λειτουργικά πρότυπα κοινωνικής οργάνωσης με γνώμονα την δικαιοσύνη και την ισοτιμία.

Η προοδευτικότητα δεν έχει εφόδια να προωθήσει τους στόχους της για δικαιοσύνη και ισοτιμία αν δεν καταδείξει την παραδοξότητα του υφιστάμενου συστήματος κοινωνικής οργάνωσης.
Γιατί ο πλούτος συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια;
Πώς εξηγείται η σχέση του κατώτερου εισοδήματος με το ανώτερο;
Τί σημαίνει δημόσιος χώρος;
Τί σημαίνει εργασία στον δημόσιο χώρο;
Πώς δημιουργήθηκε η ιδιοκτησία και ποιό είναι το περιεχόμενό της σήμερα;
Μπορούμε να ζούμε καλά όταν γύρω μας κυριαρχεί η ανέχεια;
Γιατί θεωρούμε επιτυχία την δυνατότητα να στεκόμαστε ψηλότερα από τους άλλους;

Η επιστροφή στην κατάσταση πριν από την κρίση δεν αποτελεί κάποιου είδους επιτυχία για την προοδευτικότητα. Κάθε άλλο μάλιστα, αφού έτσι χάνεται η ευκαιρία που δίνεται μέσα στην κρίση ώστε πολλοί άνθρωποι να αναγνωρίσουν τα σαθρά πόδια πάνω στα οποία στέκεται η κοινωνία των ανισοτήτων και της εκμετάλλευσης.

Φίλοι, ανταγωνιστές και η κατσίκα που διαπραγματεύεται με τον λύκο

Φίλοι και ανταγωνιστές

Στην διαπραγμάτευση μεταξύ φίλων υπάρχει ένα σαφές πλαίσιο:
Ο καθένας, από ισότιμη θέση, έχει την πρόθεση να αντιμετωπίσει με κατανόηση τις επιθυμίες και τις δυσκολίες του άλλου.
Στην διαπραγμάτευση μεταξύ ανταγωνιστών υπάρχει επίσης ένα σαφές πλαίσιο:
Ο καθένας επιδιώκει να βρεθεί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε θέση ισχύος προκειμένου, αδιαφορώντας για τις επιθυμίες ή τις δυσκολίες του άλλου, να επιβάλει τις δικές του επιθυμίες.

Η αλληλοκατανόηση και η ενσυναίσθηση, αποτελούν τα κυριότερα στοιχεία της ανθρωπινότητάς μας και εργαλεία διαμόρφωσης του ανθρώπινου πολιτισμού. Αυτά είναι τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά που αξιοποιεί η προοδευτικότητα. Η ειρήνη, η ισοτιμία και η ειλικρίνεια είναι για την προοδευτικότητα ο σκοπός και το μέσον ταυτόχρονα.
Η κυριαρχικότητα και η επιβολή είναι στοιχεία της ζωικότητάς μας που μας κάνουν να μοιάζουμε με όρθιους πίθηκους. Αυτά είναι τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά που προσπαθεί να ιδεολογικοποιεί η οπισθοδρομικότητα. Η επιβολή, η υπεροψία και ο χειρισμός, είναι για την οπισθοδρομικότητα ο σκοπός και το μέσον ταυτόχρονα.

Όταν οι άνθρωποι και οι κοινωνίες επιλέγουν την φιλία, μπορούν να διαμορφώνουν περιβάλλον ειρήνης και αξιοπρέπειας.
Όταν επιλέγουν τον ανταγωνισμό, με μαθηματική ακρίβεια οδηγούνται στην καταστροφή.

H ειρήνη και η αξιοπρέπεια δεν είναι ιδεαλισμός αλλά η μόνη ρεαλιστική επιλογή για το ανθρώπινο είδος. Η επιδίωξη της ειρήνης και της αξιοπρέπειας έχει δημιουργήσει τον ανθρώπινο πολιτισμό και έχει βοηθήσει την ανθρωπότητα να επιβιώσει μέχρι σήμερα.

Ο ανταγωνισμός και η κυριαρχικότητα, παρ' όλο που για τις κυρίαρχες διδασκαλίες αποτελούν την νομοτελειακή συνθήκη μέσα στην οποία μπορούν να πορεύονται οι άνθρωποι, βασίζονται στην ουτοπία ότι η αύξηση, η ανάπτυξη, η μεγέθυνση που προϋποθέτει ο ανταγωνισμός μπορούν να συνεχίζονται επ' άπειρον.


Η κατσίκα που διαπραγματεύεται με τον λύκο

Ποιόν λόγο έχει μία κατσίκα να διαπραγματεύεται με τον λύκο τί θα απογίνουν τα επτά κατσικάκια;
Για να καθορίσει μαζί του αν θα φαγωθούν με μιάς ή ένα τον μήνα; Αν θα φαγωθούν αυτά για να σωθεί η ίδια ή το αντίστροφο;

Μέσα στην φυσική Ιστορία ο ρόλος των λύκων είναι γνωστός, όσο και μέσα στην κοινωνική Ιστορία ο ρόλος των κυρίαρχων είναι γνωστός. Είναι όμως;
Οι φυσικοί επιστήμονες μπορεί να γνωρίζουν πολλά για την φύση των λύκων και οι κοινωνικοί επιστήμονες μπορεί να γνωρίζουν πολλά για την φύση των ανθρώπων. Για τους πολλούς όμως, ο λύκος είναι το στερεοτυπικά καταστροφικό θηρίο, ενώ οι κυριαρχικοί άνθρωποι είναι το στερεοτυπικό πρότυπο της Αρχής που διαμορφώνει ένα πλαίσιο πατρικής ασφάλειας μέσα στην κοινωνία.

Ασφαλώς, όσο η κατσίκα διαπραγματεύεται είναι βέβαιο πως ακόμα δεν έχει φαγωθεί. Τι μπορεί όμως στ' αλήθεια να επιδιώκει; Ο λύκος δεν θα γίνει χορτοφάγος, ούτε βέβαια και η ίδια θα βγάλει κυνόδοντες για να τους χώσει στον λαιμό του και να απαλλαγεί από αυτόν.
Σε μία ιδανική περίπτωση θα σκεφτεί τεχνάσματα για να τινάξει από πάνω του τ' αλεύρια ώστε να φανεί το πραγματικό του χρώμα, θα τον κάνει να πάρει εκφράσεις που θα φανερώσουν τα φονικά δόντια του, θα δώσει χρόνο στα κατσικάκια να πάρουν δρόμο, κι αν καταφέρει να χρονοτριβήσει αρκετά με την διαπραγμάτευση, ίσως πάρει δρόμο και η ίδια αφήνοντας τον λύκο νηστικό να ψάχνει για άλλη λεία. Αν δε από καιρό το έχει σκεφτεί, αν μαζί βάλει και τα κατσικάκια στο παιχνίδι, ποιός ξέρει, ίσως μπορέσει να κλείσει τον λύκο σε κλουβί μια και καλή.
Τέτοια και πολλά άλλα συμβαίνουν στα παραμύθια.


Η αριστερά ως φορέας της προοδευτικότητας

Καθώς για την προοδευτικότητα η ειρήνη και τα θεμέλιά της που είναι η ισοτιμία και η δικαιοσύνη αποτελούν την κύρια στόχευση, η θέση της ελληνικής αριστεράς ότι η συνεργασία των ευρωπαϊκών λαών αποτελεί δέσμευσή της είναι αυταπόδεικτα μία προοδευτική θέση.

Οι χειρισμοί της ελληνικής αριστεράς στο πλαίσιο της διαπραγμάτευσης για το ελληνικό χρέος, ακόμα και αν είναι τυχαίο συνεπακόλουθο, κάνουν οφθαλμοφανείς με αριστοτεχνικό τρόπο τις αντιφάσεις του ευρωπαϊκού οικοδομήματος το οποίο -παρά τις διακηρύξεις του- διολισθαίνει στην οικονομική απολυταρχία, τον αυτοματισμό των χρηματιστηρίων, την επιδίωξη επιβολής της μιας εθνικής οικονομίας επί της άλλης, και της διατήρησης των ευρωπαϊκών ελίτ σε υψηλή θέση στην παγκόσμια πυραμίδα κυριαρχίας με τίμημα την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτών.

Η αταλάντευτη θέση υπέρ της Ευρώπης των Λαών που κράτησε μέχρι σήμερα η κυβέρνηση της ελληνικής αριστεράς, της δίνει το δικαίωμα -χωρίς να κατηγορηθεί για υστεροβουλία- να παρουσιάσει τα συμπεράσματά της για τα δομικά, πρακτικά και θεωρητικά, ελλείματα που καθιστούν την Ευρωπαϊκή Ένωση εχθρική για τους λαούς της και την δημοκρατία. Μπορεί ακόμα, με μεγαλύτερη ευκολία από ποτέ, να αποδομήσει την "πατρική ασφάλεια" που αποπνέει το στερεότυπο της Αρχής στο πρόσωπο του όποιου/όποιας Γιούνκερ, Μέρκελ, Σαμαρά ή Στουρνάρα.

Αυτά όλα όμως, ίσως να είναι μια εύκολη δουλειά.
Υπάρχει μια άλλη, πολύ πιο δύσκολη δουλειά, την οποία αυτός που θα αναλάβει την αποδόμηση του ευρωπαϊκού οικοδομήματος θα πρέπει αναγκαστικά να επωμιστεί:
Σε ποιό επίπεδο και με ποιά εργαλεία θα εξασφαλιστεί η συνεργασία και η αλληλεγγύη των ευρωπαϊκών λαών;  
Πώς θα γίνει ο επαναπροσδιορισμός της έννοιας της Ισοτιμίας τόσο σε εθνικό, όσο και σε ευρωπαϊκό -γιατί όχι, και σε παγκόσμιο επίπεδο;
Σε ποιά παραγωγική βάση θα στηριχτεί για να πετύχει η συνεργασία, η αλληλεγγύη, η ειρήνη και η ισοτιμία;
Πώς θα διδαχτούν οι πολίτες και οι κοινωνίες τα πλεονεκτήματα της φιλίας απέναντι στην καταστροφικότητα του ανταγωνισμού ή ακόμα καλύτερα, ποιός θα γίνει ο ίδιος το παράδειγμα που απαξιώνει την κυριαρχικότητα και προάγει την συνεργασία;

Άννα Γκεβρέκη

http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/ti-kako-ekana-edosa-mono-psomi-kai-nero-se-kapoioys-anthropoys

La Peña

http://lapena.org/

Θαύμα και λογική

http://www.agiooros.net/forum/viewforum.php?f=45
Κείμενα σαν αυτά που εμφανίζονται σε αυτό το φόρουμ ή σε παρόμοια, δεν αποτελούν ένδειξη ότι οι άνθρωποι που συμμετέχουν σε τέτοιους διαλόγους πάσχουν από κάποια νοητική στέρηση.
Αποτελούν όμως ένδειξη για το μέτρο των ανθρώπινων νοητικών δυνατοτήτων. Φανερώνουν την ανάγκη κάθε ανθρώπου να συνδέεται με άλλους ανθρώπους μέσα από έναν δεσμό που υπερβαίνει το ανθρώπινο μέτρο. Φανερώνουν ακόμα την ανάγκη κάθε ανθρώπου να θεωρεί δεδομένη την ύπαρξη ενός γενικότερου σκοπού μέσα στον οποίο εντάσσεται και η ύπαρξή του.
Οι δύο αυτές ανάγκες ικανοποιούνται μέσα από την σύνθετη διαδικασία πίστης σε ένα ιδανικό πρόσωπο ή σε έναν ιδανικό σκοπό.

Το λογικό κενό, ωστόσο, που αναδεικνύεται μέσα από αυτά τα κείμενα, θα ήταν παραπλανητικό να αποδίδεται αποκλειστικά στο συγκεκριμένο θέμα και στους συγκεκριμένους συγγραφείς.
Θα μας ήταν περισσότερο χρήσιμο να αναγνωρίσουμε πως οποιοσδήποτε άνθρωπος μπορεί να υποπέσει σε λογικά κενά, οποιαδήποτε στιγμή, και αυτό πρέπει να είναι η μόνη μας βεβαιότητα. Προσωπικές και συλλογικές επιθυμίες και αγωνίες διαμορφώνουν με ευκολία το νοητικό δοχείο μέσα στο οποίο ρέει το "αυτονόητο" το "αυταπόδεικτο" και το "λογικό".
Μοστ ύμανς μπιχαίηβ ιράσιοναλυ!
Ωλ δε μορ ρήζον του περσιού δε στάδυ οφ Λότζικ... 
Ωφ κορς άϊ αμ ώλδο ύμαν αντ δας αμ νοου στρέηντζερ το φιτς οφ νον λότζικαλ θίνκινγκ.

- Εφηβικό σημείωμα του Μπέρτραντ Ράσελ

Nέο θαύμα εμφάνισης της Παναγιάς μας Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου

από ΜΙΧΣ » Τετ Νοέμ 19, 2014 12:32 am

Nέο θαύμα εμφάνισης της Παναγιάς μας σε φιλοξενούμενο στην Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου Αγίου όρους 27-10-2014.

Ο Κ. Παναγιώτης είχε πάει στο Άγιον όρος και φιλοξενήθηκε απο τους πατέρες της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου! Στις 26-10-2014 ζήτησε απο τους πατέρες εκεί επίμονα να εξομολογηθεί.. οι πατέρες του είπαν πως την επομένη, ημέρα το πρωί της Δευτέρας θα μπορούσε να πάει!!
Στις 27-10-2014 ώρα 4:00 το πρωί που είχε ξεκινήσει ο όρθρος κατέβηκε κάτω στον Ναό και αφού προσκύνησε, πήγε να καθήσει.. ο ναός μέσα είχε κόσμο, στο στασίδι που πήγε, κάθησε ο ίδιος και δίπλα του είχε κάποιον άλλον κύριο και παραδίπλα ήταν άδειο.
Περίμενε υπομονετικά, αλλά η ώρα περνούσε και ακόμα δεν είχε φανεί ο μοναχός που θα τον πήγαινε στον πνευματικό.! Κάποια στιγμή κατά τις 4:20 γυρίζει και βλέπει παρά δίπλα του στο κενό στασίδι μια μοναχή!!, Τον πλησίασε η μοναχή και του είπε: «περιμένετε όλα καλα θα πάνε θα εξομολογηθείτε μην ανησυχείτε περιμένετε λίγο».
Σκέφθηκε πως μάλλον τα μεγάλα μοναστήρια έχουν κάποια μοναχή εκεί να βοηθάει μέσα στον ναό.. Πέρασε λίγη ώρα και ανυπόμονος όπως ήταν σκέφτηκε να φύγει για να βρεί κάποιον να τον πάει να εξομολογηθεί.. ήταν 4:45 πάνω που ετοιμαζόταν να φύγει.. Κάνει ένα βήμα, και βλέπει πάλι την μοναχή να ξαναέρχεται, και να τον πιάνει απο τον ώμο και να τον σπρώχνει ελαφρά πίσω στο στασίδι του.. Και να του λέει: «Σας είπα κάντε υπομονή περιμένετε.. τώρα τελειώνει ο εξάψαλμος και θα έρθει ο μοναχός να σας πάει στον πνευματικό να εξομολογηθείτε»
Πράγματι μετά από 2 λεπτά ήρθε ο μοναχός να τον συνοδεύσει στον πνευματικό.. ο Κ.Παναγιώτης δεν είπε τίποτα στον μοναχό που τον συνόδευε γιατί δεν ήταν υποψιασμένος!!.. Πράγματι έφθασε και στον πνευματικό.. αφου μίλησαν λίγο.. του λέει ο Κ. Παναγιώτης..
-Ευτυχώς που έχετε και αυτή την μοναχή εδώ και με ενθάρρυνε να κάνω υπομονή και περίμενα… Ποιά μοναχή ευλογημένε; Δεν έχουμε μοναχές εδώ..! Είναι Άγιον Όρος εδώ!! δεν επιτρέπονται ούτε γυναίκες, ούτε μοναχές!!
- Μα πως αφού μίλησα μαζί της δυο φορές..!
-Μίλαγες με την Παναγιά μας και δεν το κατάλαβες παιδί μου !!
Τον ρώτησε ο πνευματικός να του την περιγράψει.. και ο Κ. Παναγιώτης του είπε: Ήταν ψηλή, η ηλικία της γύρω στα 30 με 35 και πολύ όμορφη!!

Παναγία Παντάνασσα - Ι.Μ.Μ.Βατοπαιδίου φωτό εικόνας στον σύνδεσμο 

http://gerontesmas.com/2014/11/12/n%CE% ... %83%CE%B5/

+Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον, Τριάς Αγία, δόξα σοι.

ΜΙΧΣ

Κορυφαίος Αποστολέας

Δημοσιεύσεις: 4852

Εγγραφή: Πέμ Φεβ 23, 2012 12:24 pm

Κορυφή

---

Re: Nέο θαύμα εμφάνισης της Παναγιάς μας Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου

από ΜΙΧΣ » Τετ Νοέμ 19, 2014 12:34 am

t.y... p.a.

+Η ελπίς μου ο Πατήρ, καταφυγή μου ο Υιός, σκέπη μου το Πνεύμα το Άγιον, Τριάς Αγία, δόξα σοι.

ΜΙΧΣ

Κορυφαίος Αποστολέας

Δημοσιεύσεις: 4852

Εγγραφή: Πέμ Φεβ 23, 2012 12:24 pm

Κορυφή

---

Re: Nέο θαύμα εμφάνισης της Παναγιάς μας Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου

από vasilisalt » Τετ Νοέμ 19, 2014 1:44 am

Ευχαριστούμε Μαρία!!!!!!!

vasilisalt

Κορυφαίος Αποστολέας

Δημοσιεύσεις: 5657

Εγγραφή: Παρ Ιουν 19, 2009 3:19 pm

Κορυφή

---

Re: Nέο θαύμα εμφάνισης της Παναγιάς μας Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου

από petrosathonas » Τετ Νοέμ 19, 2014 5:21 pm

Ευχαριστούμε πολύ Μαρία.

Η Παναγία μας η Παντάνασσα είναι η μικρή φορητή εικόνα με το κουρτινάκι γύρω-γύρω, όχι η μεγάλη.
Έχει τη χάρη να θεραπεύει τον καρκίνο σύμφωνα με την Πρόνοια του Θεού.

Η Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου έχει ιδιαίτερη χάρη από την Θεοτόκο.

petrosathonas

Κορυφαίος Αποστολέας

Δημοσιεύσεις: 1452

Εγγραφή: Σάβ Νοέμ 29, 2008 7:55 pm

Κορυφή

---

Re: Nέο θαύμα εμφάνισης της Παναγιάς μας Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου

από nickzark » Πέμ Νοέμ 20, 2014 12:43 am

Ναι έχει μεγάλη χάρη αυτη η Μονή.Απίστευτα μεγάλη