... Γιε του Ατρέα, πάλι κακιωμένος είσαι; Τι σου λείπει πια; Γεμάτες χαλκό είναι οι σκηνές σου και μέσα σ’ αυτές σε περιμένουν πολλές πανέμορφες γυναίκες που εμείς οι Αχαιοί σε σένα πρώτο-πρώτο παραδίνουμε, όποτε κυριεύουμε μια πόλη. Έχεις ανάγκη κι από άλλο χρυσάφι που κάποιος από τους Τρώες θα σου φέρει ως λύτρα για το γιο του που θα τον έχω αιχμαλωτίσει εγώ ή άλλος Αχαιός; Ή μήπως θέλεις κανένα δροσερό κορίτσι για να σμίγεις γλυκά μαζί του και να το ’χεις χωριστά από τους άλλους, μόνο για τον εαυτό σου; Δεν ταιριάζει σε σένα που είσαι άρχοντας να τυραννάς τους Αχαιούς. Κακομοίρηδες, τρομάρα σας, γυναίκες κι όχι άνδρες Αχαιοί! Πάμε να γυρίσουμε στην πατρίδα με τα πλοία μας κι ας τον αφήσουμε τούτον εδώ στην Τροία να χαίρεται τα τιμητικά του δώρα. Έτσι για να καταλάβει αν εμείς τον βοηθήσαμε ή δεν τον βοηθήσαμε σε τίποτα. ...
Τί είναι αυτά τα λόγια που με πονηριά και μαεστρία βάζει ο αυλικός ποιητής στο στόμα του βασιλιά Θερσίτη μπροστά στην συνέλευση των Αχαιών, για να τον ξυλοφορτώσει αμέσως μετά και να τον "επαναφέρει στην τάξη" ο "σοφός" Οδυσσέας;
Σε μία μόνο παράγραφο φανερώνεται με τον πιο ωμό τρόπο η πραγματικότητα του πολέμου που δεν είναι άλλη από την πειρατεία, την ληστεία και την υποδούλωση. Χλευάζει κατάμουτρα ο διασκεδαστής του παλατιού τα πολεμοχαρή αφεντικά του κι ας παρουσιάζει την φωνή της λογικής με την μορφή ενός αλλήθωρου, καμπούρη, φαλακρού παρακατιανού βασιλιά που στο τέλος τον γελοιοποιεί μπροστά σε όλο το στράτευμα ο θεματοφύλακας του νέου κόσμου της βίας και της ληστείας, ο Οδυσσέας.
Τα Ομηρικά Κείμενα που διδάσκονται επί 3.000 χρόνια αποτελούν το πρωταρχικό ιδεολογικό θεμέλιο της σύγχρονης πολιτισμικής αθλιότητας που αναγνωρίζει την απάνθρωπη συνθήκη του πολέμου, της ληστείας και της υποδούλωσης, ως μία φυσική συνθήκη για το ανθρώπινο είδος, και όχι ως μία καταστροφική επιλογή που επιβάλλουν με την βία σε όλη την ανθρωπότητα άνθρωποι με νοσηρές προσωπικότητες.
