Johann Chapoutot, Libres d'obeir, Ελεύθερος να υπακούς, Εκδόσεις Άγρα
Λεξιλόγιο της ναζιστικής θεωρίας
- menschenfuhrung, μάνατζμεντ, καθοδήγηση στο πλαίσιο της ενότητας της φυλής
- volksgenossen, φυλετικοί σύντροφοι
- leistungsfahig, αποδοτικός, παραγωγικός, κερδοφόρος
- leistung, εντατική δράση
- menchenmaterial, ο άνθρωπος μηχανή-εργαλείο-αντικείμενο
- leistungsunfahige, μή παραγωγικά μή αποδοτικά άτομα
- lebensunswurdige Menschen, άνθρωποι ανάξιοι να ζουν
- leere Menschenhulsen, ανθρώπινα σώματα-άδειοι φάκελοι
- Jedem das Seine, στον καθένα αυτό που του αναλογεί
- Kraft durch Freude, δύναμη μέσω της χαράς (κρατική συνδικαλιστική υπηρεσία KdF)
- Amt Schonheit der Arbeit, η ομορφιά της εργασίας (παράρτημα του KdF)
- fanatischer Wille, η φανατική θέληση
- Leistungsgemeinschaft, κοινωνία παραγωγής και αποδοτικότητας
- Betriebsgemeinschaft, αλληλεγγύη εργατών και αφεντικών
- Mitbestimmung, ομαδική λήψη αποφάσεων (αφεντικά και εργάτες)
Ένας ορισμός για την "κοινωνία"
Κοινωνία, είναι ένα σύνολο ανθρώπων του οποίου το κάθε μέλος αναγνωρίζει την εξασφάλιση της δικής του ευζωίας αυτονόητα αλληλεξαρτώμενη με την εξασφάλιση της ευζωίας καθενός από τα υπόλοιπα μέλη του συνόλου αυτού.
Ένας ορισμός για το "κράτος"
Κράτος, είναι το βασικό εργαλείο μιας πειρατικής κοινωνίας προκειμένου να εξασφαλίζει την σε βάθος χρόνου κλοπή πόρων και την εκμετάλλευση των υποτελών κοινωνιών της. Μέσα σε κάθε κράτος υπάρχει πάντα τουλάχιστον μία πειρατική κοινωνία και τουλάχιστον μία υποτελής κοινωνία.
Ένας ορισμός για το "έθνος"
Έθνος, είναι μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων που αυτοπροσδιορίζει την συνοχή της μέσα από ένα σύνολο κοινών πεποιθήσεων οι οποίες μπορεί να έχουν ως βάση τόσο μυθολογικά όσο και πραγματικά στοιχεία.
Τί σημαίνει "κοινωνική τάξη";
Ο όρος "κοινωνική τάξη" είναι παραπλανητικός καθώς υπονοεί και διδάσκει ότι μία κοινωνία μπορεί να αποτελείται από εκμεταλλευτές και εκμεταλλευόμενους οι οποίοι έχουν καταμερισμένες αρμοδιότητες και προσδοκώμενη συνεισφορά, καθώς και κοινές επιδιώξεις στο πλαίσιο του ενιαίου σώματος της κοινωνίας. Έτσι, ο δούλος και ο αφέντης, ο υπάλληλος και ο εργοδότης, παρουσιάζονται εξίσου ως μέλη μιας ενιαίας κοινωνίας, ανήκοντας όμως σε διαφορετικές "κοινωνικές τάξεις" της, υπηρετώντας όμως πάντα από κοινού τα εξ ορισμού μείζονα αμοιβαία συμφέροντά τους, αλλά και διαπραγματεύονται μεταξύ τους τις τυχόν ελάσσονος σημασίας αποκλίσεις, ως μέλη της μεγάλης οικογένειας που ονομάζεται "κοινωνία".
Έθνος, κοινωνία, και κράτος
Σύμφωνα με την φρασεολογία της κοινωνικής χειραγώγησης, το "έθνος" αποτελεί το μείζον αμοιβαίο ιδανικό και κανονιστικό σύμβολο της "μεγάλης οικογένειας"-"κοινωνίας", ενώ το "κράτος" είναι ο λειτουργικός εκφραστής και προστατευτική κατοικία της "μεγάλης οικογένειας"-"κοινωνίας", των ιδανικών, και των συμβόλων της.
Γιατί να στεκόμαστε σε ορισμούς;
Η φρασεολογία και η χρήση των λέξεων αποτελούν μέσα διαμόρφωσης ατομικής και συλλογικής συνείδησης καθώς και μέσα χειραγώγησης. Το χτίσιμο ενός λόγου κοινωνικής απελευθέρωσης είναι προϋπόθεση για την διαμόρφωση των συνθηκών που θα φέρουν την κοινωνική απελευθέρωση. Έχουμε την ευθύνη να αναζητήσουμε την χειραγώγηση που κρύβεται σε κάθε λέξη που έχουμε διδαχθεί, αλλά και να επαναπροσδιορίσουμε τις λέξεις με τρόπο που να νοηματοδοτείται ένα αξιακό πλαίσιο για τον κόσμο, ικανό να φανερώνει τον δρόμο της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας από τα δεσμά της εκμετάλλευσης.
Ποιά είναι η κύρια λεκτική χειραγώγηση από την οποία πρέπει να απελευθερωθούμε;
Πρώτα από όλα θα πρέπει να αναγνωρίσουμε την απάτη που κρύβεται πίσω από την ταύτιση των εννοιών "έθνος", "κοινωνία", "κράτος".
Ας θυμηθούμε τα λόγια του Ξενοφώντα καθώς μέσα από την ομιλία του Κύρου προσπαθεί να ιδεολογικοποιήσει το απάνθρωπο σύστημα βιοπορισμού μέσω της κλοπής ξένων αγαθών και της υποδούλωσης ανθρώπων:
Φίλοι και σύμμαχοι, χρωστούμε πολύ μεγάλη ευγνωμοσύνη στους θεούς, επειδή μας έδωσαν την δυνατότητα να πετύχουμε αυτά για τα οποία πιστεύαμε ότι είμαστε άξιοι. Διότι τώρα έχουμε πολλή και εύφορη γη και ανθρώπους που καλλιεργώντας την θα μας συντηρήσουν. Έχουμε ακόμη και σπίτια και τα αναγκαία εφόδια μέσα σ’ αυτά. Και κανείς βέβαια από σας κατέχοντας αυτά ας μην πιστέψει ότι έχει ξένα πράγματα. Διότι υπάρχει παντοτινός νόμος ανάμεσα σ’ όλους τους ανθρώπους, δηλαδή, όταν κυριευτεί η πόλη αυτών που πολεμούν, να ανήκουν σ’ εκείνους που την κυρίευσαν και η ζωή και τα υλικά αγαθά όσων βρίσκονται μέσα σ’ αυτή την πόλη. Λοιπόν δεν θα έχετε με αδικία ό,τι έχετε, αλλά από φιλανθρωπία δεν θα τους στερήσετε, αν τους αφήσετε να έχουν κάτι. …
Έχοντας προ πολλού εγκαθιδρυθεί η οικονομία του πολέμου, δηλαδή ο φόνος και η υποδούλωση ως μέσο βιοπορισμού, στην ελληνική σκέψη αναδύεται ξανά και ξανά η ανάγκη για ηθική νομιμοποίηση του διαρκούς εγκλήματος. Ο Ξενοφώντας μέσα από τα λόγια του Κύρου παρέχει ένα ιδανικό μανιφέστο, ένα ευαγγέλιο, το οποίο τηρείται ευλαβικά μέχρι σήμερα από κάθε κακούργο πειρατή και περισπούδαστο υπερασπιστή της διεθνούς νομιμότητας.
Και συνεχίζει:
… Δεν πρέπει όμως καθόλου να μεταδίδουμε γνώσεις πολεμικής τέχνης και μελέτης σ’ αυτούς που θέλουμε να κάνουμε εργάτες και φορολογούμενους για μας, αλλά πρέπει να έχουμε υπεροχή σ’ αυτές τις ασκήσεις ξέροντας ότι αυτά οι θεοί τα φανέρωσαν στους ανθρώπους ως όργανα ελευθερίας και ευτυχίας. Και όπως ακριβώς έχουμε πάρει από εκείνους τα όπλα τους, έτσι κι εμείς δεν πρέπει ποτέ να μείνουμε χωρίς όπλα ξέροντας καλά ότι όσοι κάθε φορά βρίσκονται πάρα πολύ κοντά στα όπλα, εκείνοι είναι που τα έχουν δικά τους, όταν θέλουν να τα χρησιμοποιήσουν. …
Ξενοφώντα, Κύρου Παιδεία, βιβλίο Ζ’, Λόγος του Κύρου στους ομότιμους / απόσπασμα
Ο Ξενοφώντας σε αυτό το απόσπασμα ιδεολογικοποιεί και κανονικοποιεί την κλοπή και την υποδούλωση. Η εξοικείωση όμως και η κανονικοποίηση της πειρατείας διδάσκεται στον ελληνικό χώρο ήδη ίσως και χίλια χρόνια. Ας δούμε ένα τέτοιο δείγμα από τα ομηρικά κείμενα όπου ο αυλικός ποιητής παρεισφρέει με πονηριά την χυδαία πραγματικότητα της πειρατείας μέσα από τα λόγια του Θερσίτη προς την συνέλευση των Αχαιών, ο οποίος αμέσως μετά θα ξυλοφορτωθεί και θα συνετιστεί από τον "σοφό" Οδυσσέα μπροστά σε όλο το στράτευμα:
... Γιε του Ατρέα, πάλι κακιωμένος είσαι; Τι σου λείπει πια; Γεμάτες χαλκό είναι οι σκηνές σου και μέσα σ’ αυτές σε περιμένουν πολλές πανέμορφες γυναίκες που εμείς οι Αχαιοί σε σένα πρώτο-πρώτο παραδίνουμε, όποτε κυριεύουμε μια πόλη. Έχεις ανάγκη κι από άλλο χρυσάφι που κάποιος από τους Τρώες θα σου φέρει ως λύτρα για το γιο του που θα τον έχω αιχμαλωτίσει εγώ ή άλλος Αχαιός; Ή μήπως θέλεις κανένα δροσερό κορίτσι για να σμίγεις γλυκά μαζί του και να το ’χεις χωριστά από τους άλλους, μόνο για τον εαυτό σου; Δεν ταιριάζει σε σένα που είσαι άρχοντας να τυραννάς τους Αχαιούς. Κακομοίρηδες, τρομάρα σας, γυναίκες κι όχι άνδρες Αχαιοί! Πάμε να γυρίσουμε στην πατρίδα με τα πλοία μας κι ας τον αφήσουμε τούτον εδώ στην Τροία να χαίρεται τα τιμητικά του δώρα. Έτσι για να καταλάβει αν εμείς τον βοηθήσαμε ή δεν τον βοηθήσαμε σε τίποτα. ...
Δεν είναι όμως ο πρώτος, καθώς έχει προηγηθεί ο Θουκυδίδης με λιγότερο ίσως διδακτικό ύφος:
[Λένε οι Αθηναίοι]
... ξέρετε και ξέρουμε ότι κατά την κρίση των ανθρώπων το δίκαιο λογαριάζεται όταν υπάρχει ίση δύναμη για την επιβολή του κι ότι, όταν αυτό δε συμβαίνει, οι δυνατοί κάνουν ό,τι τους επιτρέπει η δύναμή τους κι οι αδύναμοι υποχωρούν κι αποδέχονται. ...
... Έχουμε τη γνώμη για τους θεούς και τη βεβαιότητα για τους ανθρώπους, ότι, αναγκασμένοι από ένα φυσικό νόμο επιβάλλουν πάντα την εξουσία τους όπου είναι πιο δυνατοί . Το νόμο αυτό ούτε εμείς τον θεσπίσαμε ούτε θεσπισμένο πρώτοι εμείς τον εφαρμόσαμε , αλλά τον βρήκαμε να υπάρχει και θα τον αφήσουμε να υπάρχει παντοτινά, και τον εφαρμόζουμε ξέροντας ότι κι εσείς και άλλοι, αν αποκτούσατε την ίδια δύναμη με μας, θα κάνατε τα ίδια. ...
... Γιε του Ατρέα, πάλι κακιωμένος είσαι; Τι σου λείπει πια; Γεμάτες χαλκό είναι οι σκηνές σου και μέσα σ’ αυτές σε περιμένουν πολλές πανέμορφες γυναίκες που εμείς οι Αχαιοί σε σένα πρώτο-πρώτο παραδίνουμε, όποτε κυριεύουμε μια πόλη. Έχεις ανάγκη κι από άλλο χρυσάφι που κάποιος από τους Τρώες θα σου φέρει ως λύτρα για το γιο του που θα τον έχω αιχμαλωτίσει εγώ ή άλλος Αχαιός; Ή μήπως θέλεις κανένα δροσερό κορίτσι για να σμίγεις γλυκά μαζί του και να το ’χεις χωριστά από τους άλλους, μόνο για τον εαυτό σου; Δεν ταιριάζει σε σένα που είσαι άρχοντας να τυραννάς τους Αχαιούς. Κακομοίρηδες, τρομάρα σας, γυναίκες κι όχι άνδρες Αχαιοί! Πάμε να γυρίσουμε στην πατρίδα με τα πλοία μας κι ας τον αφήσουμε τούτον εδώ στην Τροία να χαίρεται τα τιμητικά του δώρα. Έτσι για να καταλάβει αν εμείς τον βοηθήσαμε ή δεν τον βοηθήσαμε σε τίποτα. ...
Τί είναι αυτά τα λόγια που με πονηριά και μαεστρία βάζει ο αυλικός ποιητής στο στόμα του βασιλιά Θερσίτη μπροστά στην συνέλευση των Αχαιών, για να τον ξυλοφορτώσει αμέσως μετά και να τον "επαναφέρει στην τάξη" ο "σοφός" Οδυσσέας;
Σε μία μόνο παράγραφο φανερώνεται με τον πιο ωμό τρόπο η πραγματικότητα του πολέμου που δεν είναι άλλη από την πειρατεία, την ληστεία και την υποδούλωση. Χλευάζει κατάμουτρα ο διασκεδαστής του παλατιού τα πολεμοχαρή αφεντικά του κι ας παρουσιάζει την φωνή της λογικής με την μορφή ενός αλλήθωρου, καμπούρη, φαλακρού παρακατιανού βασιλιά που στο τέλος τον γελοιοποιεί μπροστά σε όλο το στράτευμα ο θεματοφύλακας του νέου κόσμου της βίας και της ληστείας, ο Οδυσσέας.
Τα Ομηρικά Κείμενα που διδάσκονται επί 3.000 χρόνια αποτελούν το ιδεολογικό θεμέλιο της σύγχρονης πολιτισμικής αθλιότητας που αναγνωρίζει την απάνθρωπη συνθήκη του πολέμου, της ληστείας και της υποδούλωσης ως μία φυσική συνθήκη για το ανθρώπινο είδος, και όχι ως μία καταστροφική επιλογή που επιβάλλουν σε όλη την ανθρωπότητα άνθρωποι με νοσηρές προσωπικότητες.
